Μιχάλης Αμπάτης- Η νόσος των ουρητηρίων (κριτική)

Η «Νόσος των ουρητηρίων» του Αλπάτη είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο, είναι επίσης ένα βιβλίο που ανήκει στην καλή ελληνική λογοτεχνία την οποία εσχάτως ψάχνουμε με το κλεφτοφάναρο, διόλου τυχαίο πως δεν κυκλοφορεί από κάποιο γνωστό παραμάγαζο το οποίο θα το είχε έτσι κι αλλιώς απορρίψει ιδιαίτερα αν επρόκειτο για συγγραφικό ντεμπούτο, μόνο που ο συγκεκριμένος συγγραφέας έχει ήδη προλάβει να αφήσει τα διαπιστευτήρια του με αποτέλεσμα η επιλογή του συγκεκριμένου εκδοτικού να τον τιμά…

Ο Αλμπάτης πραγματεύεται μια πρωτότυπη ιδέα, με Μπρυκνερική δεξιοτεχνία, η οποία ωστόσο παρουσιάζει ουκ ολίγες προκλήσεις. Ένας μυστηριώδης ιός, ο οποίος καθόλου τυχαία, ξεκινάει από τα δημόσια ουρητήρια εξαπλώνεται μετατρέποντας όλον τον πληθυσμό σε καλλιτέχνες. Μέσα σε αυτόν τον καμβά ο συγγραφέας στήνει μια λυσσαλέα σάτιρα τόσο για την λογοτεχνική διαπλοκή στην Ελλάδα όσο και για τις παθογένειες της τέχνης γενικότερα, ταυτόχρονα ωστόσο εξυφαίνει και μια αλληγορία για την σημασία, τη χρησιμότητα της και τον προορισμό της στον σύγχρονο κόσμο στον οποίον έτσι κι αλλιώς τελεί υπό σύγχυση, όπως επισημάναμε η επιλογή των ουρητηρίων μόνο τυχαία δεν είναι.

Προχωρώντας στο εγχείρημα του αποφεύγει την παγίδα της σχηματικότητας δημιουργώντας αληθοφανείς ήρωες τους οποίους τοποθετεί σε ένα πλαίσιο πειστικών καταστάσεων παρά την τραβηγμένη από τα μαλλιά συνθήκη. Αυτό είναι κάτι που θέλει cojones αποκαλύπτοντας έναν συγγραφέα με στέρεο υπόβαθρο, πολύ περισσότερο έναν αυθεντικό story teller που δεν φοβάται να αναμετρηθεί με την πρόκληση.

Το βιβλίο του είναι συμπαγές, καλογραμμένο, χωρίς κοιλιές με σαφή την αίσθηση του προορισμού και την προσκόλληση στη βασική ιδέα (με απλά ελληνικά δεν μπάζει), ταυτόχρονα ωστόσο είναι και πολυεπίπεδο- το επισημαίνει και ο ίδιος στο εισαγωγικό του σημείωμα- με βαθιές τομές στους χαρακτήρες και τις σχέσεις τους. Αν θα μπορούσα να εντοπίσω μια αδυναμία αυτή είναι στο ένα «τσαφ» παραπάνω ψυχής που θα μπορούσε να κινηθεί πέρα από τον σεμιναριακό ακαδημαϊσμό (χωρίς ο όρος να χρησιμοποιείται υποτιμητικά). Γιατί ναι μεν η «Νόσος των ουρητηρίων» σε πρώτη ανάγνωση φαντάζει- και είναι- αψεγάδιαστη, αλλά σε προσωπικό επίπεδο θα την προτιμούσα με μια λιγότερο επιτηδευμένη «πουτανιά»…