Να την αγαπάς τη ματαίωση, κανείς άλλος δεν μπορεί να σου δώσει εντονότερα συναισθήματα.
Να σέβεσαι τους πάτους σου, πουθενά αλλού δεν θα βρεις ισχυρότερους ιλίγγους
Να λατρεύεις τη νικοτίνη, τίποτα δεν θα σου καταστρέψει περισσότερο τα πνευμόνια
Να εκτιμάς τον εαυτό σου, μέσα στην αυτοκαταστροφή του
Είναι ο μόνος που έχεις
Καθώς στις πέντε τα ξημερώματα σου στέλνει μήνυμα πως «έχει αίμα»
Καθώς η μόνη αγκαλιά που μπορεί να βρει, έχοντας μόλις βιαστεί, είναι η δικιά σου
Καθώς με διαλυμένο συκώτι χαράματα στο αστυνομικό τμήμα βλέπεις στον καθρέφτη ένα είδωλο που σου μοιάζει
Καθώς της λες πως αυτοί οι άνθρωποι δεν θα γίνουν ποτέ σαν εμάς
Να εκτιμάς τον εαυτό σου, το κάθε πρωινό που θα μαζεύεις τα γυαλιά της ακρωτηριασμένης του αντανάκλασης
Να αγαπάς τη ματαίωση, όσο οι άλλοι βουλιάζουν στην κινούμενη άμμο της πληρότητας τους
Όσο οι δολοφόνοι κυκλοφορούν εκεί έξω
Και τα δελτία ειδήσεων αποκρύπτουν τα εγκλήματα τους
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου