Είναι γεγονός, όλο και περισσότερος κόσμος έχει αρχίσει να εξοργίζεται μαζί τους, δεν είναι μόνο τα σκουπίδια της «νέας ελληνικής λογοτεχνίας» που βγάζουν κατά σωρούς, είναι κυρίως η μεταφραστική κατακρεούργηση της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Οι πουστ(Αρδ)ες προσπαθούν συχνά αμήχανα να κρατήσουν τα προσχήματα, «σφουγγαρίζουν σάλια, ανάβουν μανουάλια» που θα λεγε και ο γνωστός αοιδός αλλά η πραγματικότητα ζέχνει από χιλιόμετρα.
Τα παραμάγαζα που ορίζουν το λεγόμενο παιχνίδι δυστυχώς έχουν και τα λεφτά- κυρίως αυτά- να το κάνουν, άλλοι τα βάλλαν να πλυθούν στους ενενήντα βαθμούς, άλλοι τα συσσώρευσαν βγάζοντας «λυσάρια» και άλλοι με πάσης φύσεως πουστριλίκια, όλοι τους ανεξαιρέτως χρωστάνε της Μιχαλούς στο κράτος αλλά οι διευκολύνσεις για ευνόητους λόγους πέφτουν σύννεφο…
Μέσα σε αυτό το σηψαιμικό περιβάλλον ωστόσο λειτουργεί ένας αθέμιτος ανταγωνισμός απέναντι στα πνευματικά δικαιώματα της ξένης λογοτεχνίας από τον οποίο όχι μόνο επωφελούνται, αλλά μετακυλούν τις άθλιες μεταφράσεις στον δύσμοιρο αναγνώστη, συχνά καμωμένες στο πόδι από συγγραφείς «μαζορέτες» που απασχολούν (που να δίνουμε τώρα λεφτά σε μεταφραστές).
Οι ελάχιστοι αξιοπρεπείς εκδοτικοί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν τα δικαιώματα, ο αθέμιτος ανταγωνισμός παγιώνεται με τραγικές συνέπειες. Ακόμα ωστόσο και στην περίπτωση των κλασσικών (που δεν υφίστανται δικαιώματα) η διανομή είναι άνιση και χαμένη από χέρι. Όταν η κάθε ντάνα βιβλιοπωλείου θα γεμίσει από την αρπαχτή του κάθε μεγαλονταβά και θα βάλει στο ράφι τις σοβαρές δουλειές.
Με αυτά και με αυτά έχουμε ένα εκδοτικό καθεστώς δύο ταχυτήτων που τα σκουπίδια κυριαρχούν και καταλήγουν στο στομάχι του αναγνώστη…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου