.
.
Στέκω στὴ σκηνὴ κάποιου θεάτρου
.
γυμνός, κάτωχρος, κάθιδρος
.
ἔχω ξεχάσει τὰ λόγια μου
.
δὲν θυμᾶμαι κἄν,
ποιὸ πρόσωπο ὑποδύομαι, σὲ ποιὸ ἔργο.
.
.
Δὲν ξέρω τί να κάνω τὰ χέρια μου
.
τὰ βγάζω καὶ τ᾽ ἀκουμπῶ στὸ πάτωμα
.
ἀναρωτιέμαι πῶς βρέθηκα ἐδῶ
.
ἄν εἶμαι ἠθοποιὸς
.
πῶς ἦταν ἡ προηγούμενη ζωή μου
.
«εἶναι μιὰ φάρσα» συμπεραίνω.
.
.
.
Καθὼς συνηθίζω στὸ φῶς τοῦ προβολέα,
διαπιστώνω ὅτι τὰ καθίσματα εἶναι ἄδεια
.
δὲν ὑπάρχει κοινὸ
.
στέκομαι ὑπομονετικά
.
τὸ δρᾶμα συντελεῖται στὸ μυαλό μου
.
κάποτε θὰ τελειώσει.
