Headhunter

Αρχιδάτο noir που ακολουθεί τα χνάρια της νορδικής παράδοσης με μινιμαλιστική ατμόσφαιρα και στιβαρή πλοκή.

Ο ήρωας, ένας κυνηγός CEO, που υποδύεται με «παγωμένη» αυστηρότητα ο εξαιρετικός Lars Mikkelsen προσλαμβάνεται από έναν Δανό μεγιστάνα για να βρει τον επόμενο διάδοχο της αυτοκρατορίας του παρακάμπτοντας τον γιό του που θεωρεί ακατάλληλο. Μόνο που ο υιός εξυφαίνει μια ραδιουργία στην οποία σύντομα θα βρεθεί στη μέση με διακύβευμα το άρρωστο παιδί του.

Εκεί είναι που η ταινία απογειώνεται διαθέτοντας όλα τα στοιχεία του στρατηγικού και κατασκοπευτικού θρίλερ θυμίζοντας έντονα στην ατμόσφαιρα και το ρυθμό το εμβληματικό frantic.

Χωρίς υπερβολές και περιττά σκηνοθετικά βάρη η ταινία πραγματεύεται τις οικογενειακές έριδες, την πατρική αγάπη, την προδοσία σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται υπακούοντας τους κανόνες της «νέας ηθικής», ιδιαίτερα όταν αυτή έρχεται αντιμέτωπη με την μάχη του ανθρώπου να διατηρήσει την ακεραιότητα του αλλά και εκείνη των πιο οικείων προσώπων του.

Σκέψεις, κρόσσια, κροκάλες (vol 5)

Σε κλειστοφοβικές κάμαρες η κρυφή ζωή στενάζει

Ζητάει το μερτικό της απαγορευμένης ηδονής

Εκείνης που λιθοβολούν τα ξένα μάτια και απογυμνώνουν οι ψίθυροι καθώς εγκλωβισμένη στη ναφθαλίνη γυρεύει λίγο βρώμικο οξυγόνο

Ζητάει χείλια τραχιά τυλιγμένα γύρω από φαλλούς, αξύριστα πηγούνια και φθαρμένα άρβυλα

Πληρώνει πάντα μπροστά, προσφυγόπουλα, απόκληρους και ναυαγούς

Μεθάει με τη μυρωδιά της φτηνής χλωρίνης, στα ουρητήρια και τους γαμιστρώνες της μιας χρήσης

Σε κλειστοφοβικές κάμαρες το αίμα ρέει στο μάρμαρο ανυπότακτο

Και τα πρωτοσέλιδα αγκαλιάζουν στοργικά την αργυρώνητη φρίκη

Ταχτσής, Κουμανταρέας, Σεργιανόπουλος

Και άλλοι τόσοι άγνωστοι εραστές της ντροπής

Σε αυτές τις κάμαρες ο εαυτός αποβάλει τα άμφια του

Και στέκεται γυμνός και αγέρωχος απέναντι από το απόσπασμα

Αδιαφορώντας για τη δημόσια εικόνα του

Αποζητώντας μονάχα το τίμημα της επιλογής του

Τη σφαίρα της ηδονής

Γιάννης Κοντογιάννης- 2 ποιήματα

ΟΡΙΣΜΟΣ

Agomonos ta Caballos ta Terc assubio

Ο Αγόμονος κι ο Κάβαλλος κι ο Τερκ ήσανε δω.

Κέλτικη επιγραφή σε δάχτυλο της μεγάλης Σφίγγας.

Τι ειν’ ἡ τέχνη της ποιήσεως

παρά

εγχαράκτου αληθείας

δοκιμή αθανασίας.

Να μην χαθούμε.

Έρχονται πάλι στο κατώφλι μου

ο Γκόλιος, ο Τάσκας, η Μίτκα

η Τσίκα, ο Κάλιος, η Ντίνκα,

πού χάθηκαν αυτοί,

μείνανε τα λόγια τους,

τα ντέτλιε μοι και τσιούπσε μοι,

έρημα τα σπίτια

τρύπιες οι κόγχες

το ποτάμι κυλάει μονάχο

τραγουδάει χωρίς σκοπό

και ποιος θυμάται πια,

μόνον το χάραγμα στο δάχτυλο της Σφίγγας

μια κρύα νύχτα χωρίς φέγγος,

πριν το σβήσει κι αυτό η άμμος του χρόνου,

assubio, ήσανε δω κι οι τρεις τους,

κάποτε.

Τι είν’ ἡ τέχνη της ποιήσεως

αν μη

δοκιμή ματαιοδοξίας.

ΠΙΣΤΗ

Ακλόνητο βουνό ξεφύτρωσε

μες στην πλημμύρα,

νερά, νερά παντού.

Κατηφορίζω τις ρίζες του,

κάλπικου χρυσού σπορά,

δεσμωτείας εγγύηση.

Ανόητη πρόσκληση

απευθύνω

για μπάρκο

στην μπουνάτσα.

Χορτάριασε.

Ντύθηκα μ’ αλάτι,

έραψα μ’ ερωτήσεις τις λινάτσες

να χαρτογραφήσω νησιά

μακριά από ρίζες

T2: Προδοσία του “I chose not to choose life” ή συνέχιση ενός μύθου;

Όταν κάνεις το sequel για την απόλυτη ταινία μιας χαμένης γενιάς που προσηλύτισε εκατομμύρια οπαδούς ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης και όρισε τη μουσική ταυτότητα μιας ολόκληρης εποχής το ερώτημα που γεννάται είναι απλό: Θα καταφέρεις να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων ή θα ξεπουλήσεις το «δόγμα» σου για μερικά εκατομμύρια δολάρια με μια αρπαχτή;

Η αρχή του «Τ2» συγκλίνει προς το δεύτερο, σκηνοθετικά ξαναζεσταμένα τεχνάσματα που δεν έχουν την αλλοτινή πρωτοτυπία, σεναριακές ευκολίες για να τα υποστηρίξουν, ένα reunion μιας τσογλανοπαρέας που θυμίζει άνοστη σύναξη σε κάποιο χιψτερομάγαζο του κέντρου και μια ταινία που λες πως αν πάει έτσι μέχρι το τέλος θα πάρεις το cd του soundtrack που έχεις φυλαγμένο σαν πολύτιμο διαμάντι και θα το φέρεις στο κεφάλι του Danny.

Κι όμως, κάπου στα μισά καταλαβαίνεις πως ο μάγος δεν έχει πει την τελευταία του λέξη, ούτε έχει απαρνηθεί τα υλικά της πρώτης συνταγής. Από τις τρίπλες του George Best μέχρι τα ενωτικά, προτεσταντικά σκουπίδια, από τις εργατικές κατοικίες με τα διαλυμένα όνειρα μέχρι το γκρι μιας πόλης καταδικασμένης στην ταξική καταχνιά και τον αλκοολισμό, όλα είναι εκεί. Τι απουσιάζει μόνο; Ένα καινούργιο soundtrack που σαν μουσική πρόταση θα ντύσει την εποχή, αλλά εδώ που τα λέμε δεν είναι και απολύτως απαραίτητο. Το “lust for life” του Iggy αρκεί…

To “choose life” ωστόσο είναι ακόμα εκεί, όσο το απαγγέλει ο Rendon στη Veronica, την ανατολικοευρωπαία φίλη του sick boy ο οποίος ονειρεύεται να κάνει μια «σάουνα» και να της δώσει τη διεύθυνση, την στιγμή που η Dianne ως πετυχημένη δικηγορίνα προσπαθεί να τον ξελασπώσει για υπόθεση εκβιασμού, ο Spud πειραματίζεται με το μποξ και ο Begbie ψάχνει εκδίκηση. Είπαμε, η τσογλανοπαρέα είναι όλη παρούσα…

Το Τ2 καταφέρνει να μου μεταδώσει λίγη από την νοσταλγία της εποχής που έζησα το πρώτο, μα καταφέρνει και κάτι παραπάνω, σαν millennial πια- όπως άλλωστε και οι ήρωες του- να με υποβάλλει σε έναν μικρό απολογισμό, μια μεταστροφή από το “not to choose life” της οργισμένης νιότης στο “choose life” των σαράντα plus…

Σκέψεις, κρόσσια, κροκάλες (vol 4)

Σε αυτό το σπίτι όλες έχουν αφήσει από κάτι

Κάποια ξέχασε τη βεντάλια της, κάποια την ομπρέλα της, και μια το σπασμένο της τακούνι

Αυτό το σπίτι είναι γεμάτο αποτυπώματα και γενετικό υλικό

Κάποια άφησε το δάκρυ της, κάποια φώτισε το δωμάτιο με το χαμόγελο της, και μια έγραψε τη λέξη «καθίκι» με το κραγιόν της στον καθρέφτη του μπάνιου,

δίπλα στην καρδιά που είχε σχηματίσει με το δικό της κραγιόν η προηγούμενη

Κι αναλογίζομαι αν τις αγάπησα, έστω και τόσο δα, όσο πατάει η γάτα, όσο διαρκεί η ντροπή

Σε αυτό το σπίτι έχω κλέψει εικόνες για πίνακες, λέξεις για ποιήματα, βογγητά

και ασυνάρτητα κατεβατά

Σε αυτό το σπίτι η μοναξιά έχει χτίσει το μαυσωλείο της

Σε αυτό το σπίτι χύθηκαν καφέδες και όνειρα

Κι αν τώρα ακούω τον μελαγχολικό μονόλογο του

Είμαι ο μόνος που μπορεί να το κάνει χωρίς να πληρώσει εισιτήριο.

Σκέψεις, κρόσσια, κροκάλες (vol 3)

Να την αγαπάς τη ματαίωση, κανείς άλλος δεν μπορεί να σου δώσει εντονότερα συναισθήματα.

Να σέβεσαι τους πάτους σου, πουθενά αλλού δεν θα βρεις ισχυρότερους ιλίγγους

Να λατρεύεις τη νικοτίνη, τίποτα δεν θα σου καταστρέψει περισσότερο τα πνευμόνια

Να εκτιμάς τον εαυτό σου, μέσα στην αυτοκαταστροφή του

Είναι ο μόνος που έχεις

Καθώς στις πέντε τα ξημερώματα σου στέλνει μήνυμα πως «έχει αίμα»

Καθώς η μόνη αγκαλιά που μπορεί να βρει, έχοντας μόλις βιαστεί, είναι η δικιά σου

Καθώς με διαλυμένο συκώτι χαράματα στο αστυνομικό τμήμα βλέπεις στον καθρέφτη ένα είδωλο που σου μοιάζει

Καθώς της λες πως αυτοί οι άνθρωποι δεν θα γίνουν ποτέ σαν εμάς

Να εκτιμάς τον εαυτό σου, το κάθε πρωινό που θα μαζεύεις τα γυαλιά της ακρωτηριασμένης του αντανάκλασης

Να αγαπάς τη ματαίωση, όσο οι άλλοι βουλιάζουν στην κινούμενη άμμο της πληρότητας τους

Όσο οι δολοφόνοι κυκλοφορούν εκεί έξω

Και τα δελτία ειδήσεων αποκρύπτουν τα εγκλήματα τους

Μιχάλης Αμπάτης- Η νόσος των ουρητηρίων (κριτική)

Η «Νόσος των ουρητηρίων» του Αλπάτη είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο, είναι επίσης ένα βιβλίο που ανήκει στην καλή ελληνική λογοτεχνία την οποία εσχάτως ψάχνουμε με το κλεφτοφάναρο, διόλου τυχαίο πως δεν κυκλοφορεί από κάποιο γνωστό παραμάγαζο το οποίο θα το είχε έτσι κι αλλιώς απορρίψει ιδιαίτερα αν επρόκειτο για συγγραφικό ντεμπούτο, μόνο που ο συγκεκριμένος συγγραφέας έχει ήδη προλάβει να αφήσει τα διαπιστευτήρια του με αποτέλεσμα η επιλογή του συγκεκριμένου εκδοτικού να τον τιμά…

Ο Αλμπάτης πραγματεύεται μια πρωτότυπη ιδέα, με Μπρυκνερική δεξιοτεχνία, η οποία ωστόσο παρουσιάζει ουκ ολίγες προκλήσεις. Ένας μυστηριώδης ιός, ο οποίος καθόλου τυχαία, ξεκινάει από τα δημόσια ουρητήρια εξαπλώνεται μετατρέποντας όλον τον πληθυσμό σε καλλιτέχνες. Μέσα σε αυτόν τον καμβά ο συγγραφέας στήνει μια λυσσαλέα σάτιρα τόσο για την λογοτεχνική διαπλοκή στην Ελλάδα όσο και για τις παθογένειες της τέχνης γενικότερα, ταυτόχρονα ωστόσο εξυφαίνει και μια αλληγορία για την σημασία, τη χρησιμότητα της και τον προορισμό της στον σύγχρονο κόσμο στον οποίον έτσι κι αλλιώς τελεί υπό σύγχυση, όπως επισημάναμε η επιλογή των ουρητηρίων μόνο τυχαία δεν είναι.

Προχωρώντας στο εγχείρημα του αποφεύγει την παγίδα της σχηματικότητας δημιουργώντας αληθοφανείς ήρωες τους οποίους τοποθετεί σε ένα πλαίσιο πειστικών καταστάσεων παρά την τραβηγμένη από τα μαλλιά συνθήκη. Αυτό είναι κάτι που θέλει cojones αποκαλύπτοντας έναν συγγραφέα με στέρεο υπόβαθρο, πολύ περισσότερο έναν αυθεντικό story teller που δεν φοβάται να αναμετρηθεί με την πρόκληση.

Το βιβλίο του είναι συμπαγές, καλογραμμένο, χωρίς κοιλιές με σαφή την αίσθηση του προορισμού και την προσκόλληση στη βασική ιδέα (με απλά ελληνικά δεν μπάζει), ταυτόχρονα ωστόσο είναι και πολυεπίπεδο- το επισημαίνει και ο ίδιος στο εισαγωγικό του σημείωμα- με βαθιές τομές στους χαρακτήρες και τις σχέσεις τους. Αν θα μπορούσα να εντοπίσω μια αδυναμία αυτή είναι στο ένα «τσαφ» παραπάνω ψυχής που θα μπορούσε να κινηθεί πέρα από τον σεμιναριακό ακαδημαϊσμό (χωρίς ο όρος να χρησιμοποιείται υποτιμητικά). Γιατί ναι μεν η «Νόσος των ουρητηρίων» σε πρώτη ανάγνωση φαντάζει- και είναι- αψεγάδιαστη, αλλά σε προσωπικό επίπεδο θα την προτιμούσα με μια λιγότερο επιτηδευμένη «πουτανιά»…

Nτέμης Κωνσταντινίδης- Δύο Ποιήματα

Πόλεμος την άνοιξη

Ένας πόλεμος την άνοιξη φαίνεται τόσο αταίριαστος.

Όμως ακριβώς αυτή είν' η εποχή του.

Για να βλέπει κανείς τι αφήνει.

Για να βλέπει πώς γεμίζει η ύπαιθρος μνήματα.

Πόσες πυρές καίνε σε άγνωστους στρατιώτες.

Πόσα βλέμματα πόσα χαμόγελα παγωμένα μέσα σε κορνίζες.

Για να βλέπει.

Κι ύστερα όχι πια.

Συνεπής

Aν είσαι ποιητής,

θα πρέπει να μπορείς

από ευθιξία ν' αυτοκτονήσεις.

Αν είσαι ποιητής στο σύμπαν συνεπής,

από θυσία θα ξαναζήσεις Όπως βλέφαρα

Όπως βλέφαρα

Τους ουρανούς πάνω μας

Σύννεφα κλείνουν

Σκέψεις, κρόσσια, κροκάλες (vol 2)

Αυτοί που έχουν το πιο δεινό χιούμορ είναι εκείνοι που έχουν φάει τα σκατά με το φτυάρι

Οι πιο πνευματώδεις άνθρωποι είναι τρυπημένοι από αμέτρητα βέλη

Οι χαμογελαστοί και καλοσυνάτοι έχουν μάθει να καταπίνουν τις προσβολές των άλλων

Για κάποιο λόγο οι εκλεπτυσμένοι θεωρούνται ο πιο εύκολος στόχος.

Η ανθρωπότητα προχωρά αγκιστρωμένη στον πρωτογονισμό και την αγένεια

Δεν χαρίζεται στους αγνούς

Τους βαφτίζει αφελείς

Όμως εκείνοι γνωρίζουν τον κόσμο καλύτερα από τον καθένα, έχουν σφουγγίσει την κακία και τον φθόνο του.

Μα προχωράνε αρνούμενοι να παραδώσουν την ακεραιότητα τους. Γνωρίζοντας πως είναι προτιμότερο να δέχεσαι το κακό από το να το πράττεις. Ίσως είναι αυτή η αντίληψη που διατηρεί μόνιμα το χαμόγελο στα χείλι τους.

Ακόμα και αν φεύγουν πρώτοι

Γελαστοί μα και πάντα γελασμένοι.

Σκέψεις, κρόσσια, κροκάλες (vol 1)

Η ευλογία του συγγραφέα

Προσοχή, όταν μιλάμε για συγγραφέα δεν αναφερόμαστε σε κονφερασιέδες και μαζορέτες των πάσης φύσεως παραμάγαζων.

Για την ακρίβεια ο συγγραφέας στις μέρες μας αποτελεί είδος υπό εξαφάνιση, μαζί με τον τσαγκάρη, τον γανωτή και τον ωρολογοποιό

Αυτό ουδόλως φυσικά τον απασχολεί, καθώς γνωρίζει πως κατά έναν τρόπο έχει γεννηθεί ευλογημένος

Πως εν αντιθέσει με τον περισσότερο κόσμο έχει μυρίσει αίμα, έχει κόψει τη σάρκα του, έχει παίξει χαρτιά με τον θάνατο.

Το μεγαλύτερο προνόμιο του ωστόσο είναι αυτό.

Ο συγγραφέας δεν ζει απλά τη ζωή του, την καταγράφει, ανεξαρτήτως της ποιότητας της, του πόνου, των ψυχικών κακουχιών.

Όλα αυτά για εκείνον είναι ήσσονος σημασίας όσο αποτελούν υλικό για την πένα του.

Εκείνο που η κοινωνία ονομάζει κατάρα, για τον ίδιο είναι ευλογία.

Ακόμα και αν γνωρίζει πως δεν θα τον κλάψει κανείς.

Εκτός ίσως από τους ήρωες του…

Το Μίσος- Μια αποτίμηση 30 χρόνια μετά

Ήταν το 1995 όταν ο νεαρός τότε Ματιέ Κασοβίτς τάραξε τα νερά της παγκόσμιας κινηματογραφίας με μια ταινία βγαλμένη από τα γκέτο του Παρισιού. Η ταινία θεωρείται πλέον κλασική αλλά στην πορεία του χρόνου αποδείχτηκε και τρομακτικά προφητική. Καθώς δεν ήταν λίγες οι φορές που τα γκρίζα προάστια της πόλης του φωτός έγιναν παρανάλωμα μετά από εκτεταμένες ταραχές.

Το Μίσος απλά υπογράμμισε τις αιτίες εκεί όπου οι άλλοι (όπως καλή ώρα ο Σαρκοζί ως υπουργός εσωτερικών) έβλεπαν τρομοκράτες, σκιαγράφησε θύματα εκεί όπου η μικροαστική πανώλη έβλεπε θύτες. Το έθεσε άλλωστε με σαφήνεια από την αρχή του, «σημασία δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση». Η πτώση ήταν η υποβάθμιση που η καθώς πρέπει Γαλλία έθαβε κάτω από το χαλί, η πρόσκρουση όμως ήταν εκκωφαντική.

Έκτοτε έγινε ένα σημείο αναφοράς, ένα φετίχ που πολύ προσπάθησαν να αντιγράψουν, άλλοτε με κωμικά αποτελέσματα όπως το «Athena» του απατεώνα γόνου Γαβρά, άλλοτε με εντυπωσιακά όπως «οι Άθλιοι» του Ladj Ly.

Ωστόσο η ταινία δεν υπήρξε ποτέ αυτό που λέμε αριστούργημα ούτε ο ρόλος της ήταν να γίνει. Υπήρξε ωστόσο κάτι πολύ παραπάνω, ένα ξυπνητήρι αφύπνισης της κοιμισμένης Γαλλικής κοινωνίας. Και γι’ αυτό παραμένει αγέραστο…

Η απουσία οικουμενικής αντίληψης ως καρκίνωμα των «ελληνικών γραμμάτων».

Πέρα από την ευθυμία που μπορούν να μας προσφέρουν κατά καιρούς οι διαπλεκόμενοι και τέρμα ατάλαντοι γλείφτες των «ελληνικών γραμμάτων», η γραφή τους αλλά κυρίως τα ερεθίσματα τους αποκαλύπτουν μια μεγάλη όσο και θλιβερή αλήθεια, την πλήρη απουσία οικουμενικής συνείδησης και σφαιρικής αντίληψης των σύγχρονων εξελίξεων. Οι τσατσάδες των εκδοτικών παραμάγαζων φυσικά μουσκεύουν μέχρι τις σάλπιγγες απέναντι στον «επαρχιωτισμό» του εκάστοτε παρατράγουδου το οποίο σπεύδουν να πριμοδοτήσουν διαθέτοντας ασφαλώς τόσο τις αργυρώνητες πλάτες όσο και την έξωθεν καλή μαρτυρία των κατά συνθήκη σφουγκοκωλάριων που γεμίζουν το πολιτισμικό ρεπορτάζ των μέσων.

Εκ του αποτελέσματος βέβαια η συνθήκη είναι τόσο θλιβερή που θέλει τιτάνια προσπάθεια για να πείσεις τον ανυποψίαστο αναγνώστη πως διαβάζει ένα καλό «βιβλίο». Γιατί ναι μεν μπορεί να έχεις τον Μάκη Τσίσα να περιγράφει τις καρπαζιές την περίοδο που ήταν στη δούλεψη του κλέφτη του Χατζόπουλου, ή τη Μαλαπουστρέ να αποθεώνει τις ραβδώσεις του ταμπόν της ως την πιο συγκλονιστική εμπειρία που έχει ζήσει στη ζωή της αλλά αυτές οι εμπειρίες δεν συνιστούν σε καμία περίπτωση κάποιο ανάγνωσμα που θα μείνει στην ιστορία…

Από την άλλη βέβαια διαθέτουμε δεινούς και τετραπέρατους (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) συγγραφείς που έχουν δώσει κατά καιρούς διαμάντια τα οποία ξεφεύγουν όχι μόνο από το «κουτί» αλλά και τα στενά τοπογραφικά όρια της εθνικής η προσωπικής μιζέριας και που βέβαια θάβονται και λοιδορούνται για προφανείς λόγους.

Έτσι το καρκίνωμα όχι μόνο μένει αλλά και γιγαντώνεται τείνοντας να αποτελέσει κανονικότητα της «σύγχρονης εγχώριας λογοτεχνίας», και αυτή ίσως είναι η πιο τραγική συνέπεια…

ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΚΑΛΟΚΑΙΡΟ (Χριστόφορος Τριάντης)

Γεμίσαν τα πανέρια ευτυχία, κατακαλόκαιρο.

«Σωθήκαμε, επιτέλους».

Και στις ομπρέλες από κάτω,

οι κυρίες εξηγούσαν στα τέκνα :

πως ήρθε -πάλι - η σωτηρία.

Και στ’ αφτιά κρέμασαν συσκευές

για καλύτερη επικοινωνία.

Απ’ τα καταστήματα

ακούστηκαν καντρίλιες.

Μα, δεν άντεξαν πολύ,

γιατί τα παιδιά της τίμιας εργασίας,

μοίραζαν εφημερίδες.

«Να, για τον λαό.

Η ενημέρωση πάνω απ’ όλα».

Οι κρατικοί φρουροί (κι υπάλληλοι)

έκαναν δουλειά κι αυτοί,

«Τ’ αυτοκινητάκια σας.

Αχ, εμποδίζουν την κυκλοφορία.

Και τα παιδάκια σας,

πόσο τ’ αγαπάμε,

τώρα που πέρασε η κρίση».

Ξεκίνησαν και οι σερβιτόροι

να φέρνουν τα εδέσματα.

«Χαμογελάστε λουόμενοι,

Λάτρεις δερμάτων και στιγμών,

σωθήκαμε».

Οι δάσκαλοι (κάπως μαυρισμένοι)

φώναξαν σε άπταιστα ελληνικά

«Έληξε η πενία.

Εμπρός μεσαία τάξη,

ψηλά το κορμί.

Η θάλασσα είναι λάδι,

μυρίζει γονιμότητα

κι ευτυχία.

Ευκαιρία μεγάλη».

Και οι φρουτοπαραγωγοί

συμμετείχαν στη γενική εορτή

«Οικογένειες,

σάς φέρνει φρούτα ο κηδεμόνας.

Είναι της εποχής.

Δεν έχει πια ιδέες βλαβερές ο πατέρας – αρχηγός,

μόνο γεύσεις για τους ουρανίσκους».

Οι ωρολογοποιοί περήφανα συνθηματολογούσαν

«Άξιες φαμίλιες,

σάς περιμένουν οι ξαπλώστρες

της νέας σωτηρίας.

Τις προβάλλουν στις οθόνες.

Κοιτάξτε πόσο λακαρισμένες είναι.

Αχ , άφθαρτες σαν εσάς.

Κι αφεντικά αλλάζουν (κάθε λίγο και λιγάκι).

Αυτή είναι η ομορφιά της αλλαγής

και της παθολογίας».