The Killer

Ο David Fincher συμπράττει με τον Fassbender για να παρουσιάσει ένα αριστούργημα τίγκα στα κλισέ, τα τσιτάτα και τους Smiths που βραχυκύκλωσε κριτικούς και πουστ(ΑΡΔ)ες με αποτέλεσμα να το θάψουν και να το λοιδορήσουν. Όμως, διαχωρίζοντας την ήρα απ το στάχυ, η κινηματογραφική ιδιοφυία του “the killer” δεν βρίσκεται στο προφανές αλλά το επιμέρους, τις λεπτομέρειες εκείνες δηλαδή που συνθέτουν ένα άρτιο ψυχογράφημα ενός επαγγελματία εκτελεστή που απλά πληρώνεται για να κάνει τη δουλειά του.

Κι όταν η δουλειά στραβώσει ο δυσαρεστημένος πελάτης δεν θα ζητήσει τα λεφτά του πίσω αλλά θα δώσει μια εντολή εκδίκησης ενεργοποιώντας την αντεκδίκηση. Δεν υπάρχει τίποτα προσωπικό, απλά μπίζνες as usual που λύνονται με τις ιδιαίτερες μεθόδους και πρακτικές του υποκόσμου.

Σε αυτή τη συνθήκη ο Fassbender είναι η ταινία και η ταινία ο Fassbender, η έκφραση του, η κινησιολογία του, οι παλμοί της καρδιάς του οπτικοποιούν το αποτέλεσμα. Τα τσιτάτα, οι φιλοσοφικές αναζητήσεις, η προσκόλληση σε στατιστικά μοντέλα έπονται και απλά εξυπηρετούν τις κινηματογραφικές προθέσεις.

Και είναι αυτές οι προθέσεις που τοποθετούν τον Fincher στον θρόνο της pop και pulp αισθητικής, από το Seven μέχρι το Fight Club και από Zodiac μέχρι το Killer…

Μυστική γυναίκα

Στιβαρό νορδικό αστυνομικό θρίλερ που ακολουθεί τους βασικούς κανόνες της εν λόγω παράδοσης. Εν αντιθέσει δηλαδή με τους δικούς μας μπαγλαμάδες που βγάζουν γκορκοντζόλα απ' το ξύσιμο για να το αλείφουν στο ψωμί τους τα παραμάγαζα των μεγαλονταβάδων εδώ έχουμε δομή, αρχή, μέση και τέλος που δεν αποσκοπούν στον φτηνό εντυπωσιασμό αλλά την απόδοση μιας καλοκουρδισμένης δουλειάς που αντιμετωπίζει τον αναγνώστη ή τον θεατή (πρόκειται για μεταφορά βιβλίου) όχι ως γίδι αλλά εξορθολογισμένο ον.

Στα της υπόθεσης μια γυναίκα με αμνησία αφήνει την ζωή και τον (συγγραφέα αστυνομικών) αρραβωνιαστικό της για να επιστρέψει στην παλιά της ζωή ως ζάπλουτη κληρονόμος ναυτιλιακής εταιρείας, μητέρα και σύζυγος ενός γοητευτικού μπούμερ. Μόνο που όλο αυτό το παραμυθένιο περιτύλιγμα κρύβει μυστικά σημεία που συνδέονται άμεσα με την εξαφάνιση και την απώλεια της μνήμης της

Έτσι ξετυλίγεται ένα γαϊτανάκι όπου η κακοποίηση, η κτητικότητα και η χειραγώγηση βγαίνουν στην επιφάνεια καθώς προσπαθεί να λύσει το μυστήριο και να ισορροπήσει ανάμεσα στο όλο και πιο ύποπτο περιβάλλον από τη μια και το παιδί της από την άλλη. Σε αυτό ο νυν σύντροφος της στέκεται ο καλύτερος σύμμαχος καθώς η μια αποκάλυψη διαδέχεται την άλλη. Λιτό όπως θα πρεπε να είναι αντίστοιχες παραγωγές αλλά και σοβαρό αποτελεί ιδανική πρόταση για ένα εύπεπτο κινηματογραφικό βράδυ.

Τα κακόβουλα troll του Goodreads και η απουσία ελεγκτικού πλαισίου

Το θέμα υπέπεσε στην αντίληψη μου όταν μπήκα μετά από καιρό στην γνωστή πλατφόρμα να τσεκάρω τις αξιολογήσεις κάποιων έργων μου. Σε γενικές γραμμές δεν έχω το Goodreads σε ιδιαίτερη υπόληψη ωστόσο συχνά σερφάροντας στο διαδίκτυο μπορεί να το επισκεφτώ, πέρα ωστόσο από την άποψη που μπορεί να τρέφω θεωρείται η δημοφιλέστερη σελίδα αξιολογήσεων παγκοσμίως και αυτό έχει τη σημασία του.

Με έκπληξη λοιπόν διαπίστωσα πως υπήρχε μια κατακόρυφη πτώση της βαθμολογίας σχετιζόμενη όχι με προσωπικές μου δουλειές αλλά μια συλλογή στην οποία είχα συμμετάσχει έπειτα από προκήρυξη ενός σχετικού διαγωνισμού. Ανοίγοντας τις πρόσφατες αρνητικές αξιολογήσεις διαπίστωσα πως προέρχονταν από προφίλ «φαντάσματα» χωρίς άλλη δραστηριότητα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Ήταν φανερό πως υπήρχε ενορχηστρωμένη απόπειρα να πληγεί, όχι απαραίτητα το συγκεκριμένο βιβλίο, αλλά το όνομα του οίκου με τον οποίο ωστόσο δεν διατηρώ σχέση πέρα από την τιμητική επιλογή που είχε κάνει στο διήγημα μου.

Το ερώτημα ωστόσο γιατί υπήρξε αυτή η απόπειρα που μόνο με εκβιαστικά κίνητρα εξηγείται παραμένει. Και το μεγαλύτερο ερώτημα που γεννάται είναι σε τι πλαίσιο λειτουργούν οι θεσμικοί μηχανισμοί προστασίας στην εποχή του διαδικτύου και των social media όπου το βιβλίο- δυστυχώς-έχει καταστεί έρμαιο τους αλλά και πιστα των πάσης φύσεως επιτήδειων.

Φυσικά με τον τρόπο που λειτουργούν οι συκοφαντικοί μηχανισμοί σε τέτοιες πλατφόρμες λειτουργούν και οι αποθεωτικοί. Είναι γνωστή η υπόθεση σεσημασμένου απατεώνα που δεν προχωρούσε καν στην εκτύπωση βιβλίων παρά καταχωρούσε μόνο τους τίτλους και λάμβανε πεντάστερες κριτικές από το Vanuatu μέχρι τα Fiji.

Όλα αυτά βέβαια συμβάλουν περεταίρω στην ευτέλεια του βιβλίου σε μια εποχή που οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει και η όποια προστασία από κακόβουλες επιθέσεις παραμένει ανύπαρκτη…

Τορίνο (Βάσω Τζιβανάκη)

Λένε ότι κάποτε στο ήσυχο Τορίνο

κάποιος είδε ένα άλογο να το χτυπούν.

Οι γύρω έγιναν μάρτυρες του σπαραγμού του

κι ο ίδιος σάλεψε

και δεν ξανάβγαλε μιλιά.

Εδώ άλογα δεν έχουμε.

Αν θες να καταρρεύσεις

πήγαινε σε ένα πάρτι παιδικό

και χορτασμένος απ' τα γέλια και τα χάχανα των πιτσιρίκων πιάσε μια θέση μες στους συνομήλικους. Άκουσε μόνο,

δεν είναι δα κι ανάγκη να μιλήσεις,

και κλάψε έτσι μπροστά τους άξεστα

να 'χουν να λένε για καιρό.

Ύστερα

χάσου στη σιωπή των ποιημάτων.

Venceremos (Βαγγέλης Στεργίου)

Μπας κι ο κόσμος έχει χτιστεί, λέω 'γω τώρα

στο βάθρο μιας απέραντης φλυαρίας;

Καθώς βαδίζουμε μες στο μικρό άλσος με τα πλατάνια και με το τεχνητό ρυάκι,

λέω στο φίλο μου τον καρδιακό τον Γιώργη, πως

δε χτίζεται πλέον τίποτα, ούτε καν σπίτια από μπετόν.

Μόνο καίγονται τα ήδη υπάρχοντα κι αυτά

που σηκώθηκαν πριν κανα δυό αιώνες

στο Σόχο.

Γεωργία Μπεκριδάκη (Πρωινή Μνημόνευση)

Ο δάσκαλος μεγαλώνει κι αυτός.

Και κάθε χρόνο

προσπαθεί να αναγνωρίζει

τον κόσμο που περνά

από τα παιδιά.

*

Κάθε δάσκαλος

παραλαμβάνει

μια τάξη.

Και όλους

τους προηγούμενους

δασκάλους της.

Δεν κληρονομεί

την έδρα.

Κληρονομεί

το βλέμμα.

Οι περισσότεροι

δεν διαλέξαμε

την τάξη.

Τη στήναμε

από παιδιά.

Δάσκαλος

δεν επιβιώνει

στα βιβλία του.

Επιβιώνει

στη μνήμη

των μαθητών του.

Άλλοτε

ως σκέπη.

Άλλοτε

ως σημάδι.

*

Πρώτη μέρα, καινούρια τάξη.

Στο συρτάρι, σβησμένο όνομα

σε λίστα παρουσιών.

Στον πίνακα, μια ζωγραφιά

που κανείς δεν ξεκόλλησε.

Χρόνια μετά,

ένας άνδρας στον δρόμο

λέει ευχαριστώ.

Ο εκνευρισμός

δεν έρχεται από παιδί.

Το παιδί τον παραλαμβάνει.

Μεταμόρφωση (Χριστόφορος Τριάντης)

Μεταμόρφωση, αλλά προς ποια κατεύθυνση; Υπάρχει κάποια κατευθυντήρια γραμμή για τις μεταμορφώσεις; Η απάντηση είναι όχι. Όμως η ανάγκη για να μεταμορφωθούμε είναι έμπροσθέν μας. Κλήση και κλίση. Οδηγός προς την αναγέννηση, μέσω της αλλαγής και δεν αναφέρομαι σε οβιδιακές αλλαγές ή σε αλλαγές τύπου ιπτάμενων Ολλανδών, εν μέσω καλοκαιριού. Η τελετουργία έχει να κάνει με την «την εις εαυτόν μεταμόρφωση».

Ο Κέρουακ περιγράφει την φώτισή του (ιαπωνικά), ως «σατόρι». Βουδιστική ορολογία που ταιριάζει σε ασάλευτους μονάχους που ζητιανεύουν προσοχή και γλυκίσματα, σε πλατείες, σε τάφους και σε οινοπνευματοπωλεία. Το «σατόρι» είναι διαφορετικό από τη μεταμόρφωση, είναι αποσπασματικό και τα αποσπάσματα δεν αντιπροσωπεύουν το όλον της προσωπικότητας. Ολότητα κι όχι κομμάτιασμα.

Μεταμόρφωση θα μπορούσε να είναι κυρίως: η γνώση του εαυτού μας.

Ποιος όμως πιστεύει ότι η αυτογνωσία είναι πνευματική έγερση και ειρηνοποιός καταλλαγή; Πρόκειται για ακολουθία -επί χρήμασι- συμβουλών που δίνεται από Αμερικανούς πάστορες σε γενικά και ειδικά τηλεπαράθυρα ή από ψυχολόγους - αστρολόγους, σε εφημερίες κι όλες τις ώρες. Έρχεται και η γενικότερη παθολογία που στηρίζεται στα ψυχοφάρμακα και στις ουσίες. Ο Στιβ Τζομπς από τη μία, και ο μεγάλος Γκάτσμπυ από την άλλη, μπορεί να προσφέρουν λύσεις για μεταμορφωτική αλλαγή. «Πορεύου και μεταμορφώσου» με τα αμερικανικά μαθήματα (όχι εκείνα του Ίταλο Καλβίνο). Μα ο χρόνος είναι μεγάλος αντίπαλος. Σε κάποια στιγμή οι περισσότεροι επιθυμούν βαθιά να μεταμορφωθούν, σε κάτι ανώτερο, οι λιγότεροι σε μέλη του ζωικού βασιλείου, σε έντομα ή σε χρυσόψαρα κατά προτίμηση (πιστεύουν και στην μετενσάρκωση).

Καιρός να δανειστούμε κι από τον Μαρκ Ζούκερμπεργκ το λογότυπο «μετά», και πάνω εκεί να χτίσουμε την αναγέννησή μας. Επομένως, επιβάλλεται η μετακίνηση προς την μεταμόρφωση, δια της ψηφιακής και της ολογραμματικής κουστωδίας. Η κουστωδία περιλαμβάνει τους άρτι μεταμορφωθέντες ή τις άρτι μεταμορφωθείσες συνθήκες (κυρίως τις πολεμικές, τις οικονομικές και της υγιεινής, δευτερευόντως). Καλλιεργήστε πάνω εκεί την μεταμόρφωσή σας. Οι καιροί ου μενετοί. Θα πείτε, μετά λόγου γνώσεως, «είστε άλλοι άνθρωποι».

Κάποιοι ας δούνε και την καφκική μεταμόρφωση, υπάρχει και αυτό το σκοτεινό γεγονός. Η λογοτεχνική διάστασή της, αφορά την τρέλα, την γενική και προσωπική διασάλευση των φρενών. Γενόμενοι σχιζοφρενείς εκουσίως, αποφεύγετε την κατηγοριοποίηση-κατάταξη στο απρόσωπο ζωικό βασίλειο, μεταβάλλεστε σε σαλούς, εν μέσω πλήθους. Μεταμορφώνονται οι λέξεις και οι σκέψεις, γίνεστε γενναιόδωροι προς εαυτούς και αλλήλους.

Να εξεταστεί και η μυθολογική μεταμόρφωση, η οποία (δυστυχώς) κατατάσσει τα μέλη της κοινωνίας σε φάρμες ζώων, για να το γράψω καλύτερα: σε χοιροστάσια. Η Κίρκη πρωτοστατεί, διαλέγει τις σκοτεινές εποχές και αποδίδει τα εύσημα. Μεταμορφώνει αλαζόνες και ερεβομανείς σε οικόσιτους χοίρους. Η μεταμόρφωση είναι ειδική και εξελιγμένη αποστολή, έρχεται μετά από θυσίες. Τα προνόμια των χοίρων επηρεάζουν το θυμικό και τα ένστικτα. Κατεύθυνση προς τα απορρίμματα. Πολύς κόσμος χοιροποιείται. Οι μεταμορφωμένοι θα έχουν νέα πίστη, είναι οι χοίροι, έρχονται χωρίς την Κίρκη. Η μεταμόρφωση εφάπτεται και της διαπίστωσης: ελαφρά «διαταραγμένας τας φρένας», έτσι δεν αφαιρείται το βασικό στοιχείο της ύπαρξης, το «αυτεξούσιο». Το προσωπικό συμφέρον παραμένει αλώβητο και ενισχύεται. Ακολουθεί ο εντοιχισμός σε οίκους, όπου οι διάλογοι και οι ερμηνείες των σκέψεων είναι θέμα παραδοξολογιών. Τι επιτυγχάνεται με αυτήν τη μεταμορφωτική επιλογή; Λιγότερο άγχος, περισσότερο σφρίγος, κινητοποίησή των δυνάμεων, αποφυγή κατά συνθήκη ψευδών και γελοίων επιθυμιών, χρήση κοινοτοπιών, πάντα με θετικό πρόσημο. Στην επικοινωνία αλλήλων προτιμώνται τα επίθετα: εξαιρετικό, θεσπέσιο, υπέροχο, μοναδικό, τραγικό, φοβερό, θανατηφόρο, τραυματικό, μετατραυματικό, σοκαριστικό. Λογοτεχνικές κατασκευές, μετρίων συγγραφέων και ποιητών.

Μέσα σε αυτήν την λεκτική και μεταμορφωτική κινητοποίηση, καλύπτονται όλα τα ζητήματα, τα λογοπαίγνια ενισχύουν τις σχέσεις και ανοίγουν δρόμους και προοπτικές. Η μεγάλη ανταμοιβή είναι η συνεννόηση, οι μεταμορφωμένοι άνθρωποι συνεννοούνται, ενώ οι άλλοι γίνονται άλαλοι και περιορίζονται στην μοναξιά τους. Παραμονή στα κολαστήρια των χαρακτήρων. Αρνήθηκαν την μέγιστη νιρβάνα ή την ελαχίστη, δηλαδή αυτήν την ελάχιστη που καταλαμβάνει άδοξα τα κάτω μέρη του σώματος. Ούτε αυτό το επιτυγχάνουν. Απορρίπτουν την ιδιομορφία και υιοθετούν την ομοιομορφία. Η μεταμόρφωση τελικά είναι επί του πεδίου της πάλης (ταξικής και ερωτικής) και της επέκτασής του, πάντα άνευ σωσμού.

Φιόρδ

Αν νομίζεις πως μόνο η «αγία ελληνική οικογένεια» είναι τίγκα στον αυταρχισμό, τη νοσηρότητα, τον δεσποτισμό αλλά και τον κλασσικό γονιδιακά μάλακα της τότε που να δεις τη ρουμάνικη μάγκα μου, ή για να ακριβολογούμε την νορβηγορουμάνικη. Διότι αυτή η σύμπραξη των δύο κόσμων, των δύο διαφορετικών αφετηριών «κουλτούρας» στο λεγόμενο ανέκδοτο που ονομάζεται «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» είναι ακριβώς ό,τι πραγματεύεται στη νέα του ταινία ο Cristian Mungiu.

Καθώς ο ήρωας μας παίρνει τη φαμίλια του και μετακομίζουν σε ένα κωλοχώρι των νορβηγικών φιόρδ όπου όλα μοιάζουν ειδυλλιακά αλλά μάλλον δεν είναι, αφού κάποιοι μώλωπες στα δυο μεγαλύτερα παιδιά του εγείρουν υποψίες κακοποίησης με αποτέλεσμα να παρέμβει η «πρόνοια». Όπου πρόνοια στην πολιτισμένη Νορβηγία είναι κάτι σαν τη δικιά μας εφορία, τόσο πανίσχυρη που άμα μπλέξεις μαζί της την έβαψες.

Κάπως έτσι, η προσωρινή αφαίρεση της επιμέλειας ξεκινάει ένα δικαστικό θρίλερ που οι «πανανθρώπινες» αξίες του πολιτισμένου βορρά συγκρούονται με τις παραδοσιακές της βαλκανικής άγριας δύσης. Τελικά πόσο μπορεί το λεγόμενο κράτος να επιβάλλει τις αξίες του, την woke ατζέντα του και τις πεποιθήσεις του στον τρόπο ζωής μιας οικογένειας; Και άραγε μπορεί μια clean cut ανάδοχη οικογένεια να αντικαταστήσει την αγάπη της βιολογικής;

Εδώ ο Mungiu το πάει ένα βήμα ακόμα παραπέρα, μπλέκοντας στην εξίσωση το οικουμενικό καρκίνωμα των «ευαγγελιστών», καθότι η οικογένεια πέρα από βαλκανοαναθρεμένη είναι και φουλ θρήσκα και κατά την γνώμη μου, ανακατεύοντας την τράπουλα, κάπου το χάνει.

Το αποτέλεσμα, σε κάθε περίπτωση, είναι ένα βραδύκαυστο φυτίλι όπου η γονεϊκή αγάπη, η παιδική φιλία, οι καλές- γεννημένες από την κόλαση- προθέσεις δοκιμάζονται απέναντι σε ένα κράτος βγαλμένο από τα κιτάπια της πολιτικής ορθότητας ή ίσως του απόλυτου ανορθολογισμού. Σε μια κινηματογραφική πρόταση που σίγουρα παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της και της προθέσεις της απέναντι στον θεατή

Ο αθέμιτος ανταγωνισμός και οι συνέπειες του για την μεταφρασμένη λογοτεχνία

Είναι γεγονός, όλο και περισσότερος κόσμος έχει αρχίσει να εξοργίζεται μαζί τους, δεν είναι μόνο τα σκουπίδια της «νέας ελληνικής λογοτεχνίας» που βγάζουν κατά σωρούς, είναι κυρίως η μεταφραστική κατακρεούργηση της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Οι πουστ(Αρδ)ες προσπαθούν συχνά αμήχανα να κρατήσουν τα προσχήματα, «σφουγγαρίζουν σάλια, ανάβουν μανουάλια» που θα λεγε και ο γνωστός αοιδός αλλά η πραγματικότητα ζέχνει από χιλιόμετρα.

Τα παραμάγαζα που ορίζουν το λεγόμενο παιχνίδι δυστυχώς έχουν και τα λεφτά- κυρίως αυτά- να το κάνουν, άλλοι τα βάλλαν να πλυθούν στους ενενήντα βαθμούς, άλλοι τα συσσώρευσαν βγάζοντας «λυσάρια» και άλλοι με πάσης φύσεως πουστριλίκια, όλοι τους ανεξαιρέτως χρωστάνε της Μιχαλούς στο κράτος αλλά οι διευκολύνσεις για ευνόητους λόγους πέφτουν σύννεφο…

Μέσα σε αυτό το σηψαιμικό περιβάλλον ωστόσο λειτουργεί ένας αθέμιτος ανταγωνισμός απέναντι στα πνευματικά δικαιώματα της ξένης λογοτεχνίας από τον οποίο όχι μόνο επωφελούνται, αλλά μετακυλούν τις άθλιες μεταφράσεις στον δύσμοιρο αναγνώστη, συχνά καμωμένες στο πόδι από συγγραφείς «μαζορέτες» που απασχολούν (που να δίνουμε τώρα λεφτά σε μεταφραστές).

Οι ελάχιστοι αξιοπρεπείς εκδοτικοί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν τα δικαιώματα, ο αθέμιτος ανταγωνισμός παγιώνεται με τραγικές συνέπειες. Ακόμα ωστόσο και στην περίπτωση των κλασσικών (που δεν υφίστανται δικαιώματα) η διανομή είναι άνιση και χαμένη από χέρι. Όταν η κάθε ντάνα βιβλιοπωλείου θα γεμίσει από την αρπαχτή του κάθε μεγαλονταβά και θα βάλει στο ράφι τις σοβαρές δουλειές.

Με αυτά και με αυτά έχουμε ένα εκδοτικό καθεστώς δύο ταχυτήτων που τα σκουπίδια κυριαρχούν και καταλήγουν στο στομάχι του αναγνώστη…

Ο ράφτης του Παναμά

Old school κατασκοπευτικό, βασισμένο σε βιβλίο του Λε Καρέ, που δεν παίρνει τόσο στα σοβαρά τον εαυτό του φλερτάροντας συχνά με την παρωδία. Παρόλα αυτά διαθέτει κοχονάτο casting με έναν Pierce Brosnan στα καλύτερα του, την γυναικάρα Jamie Lee Curtis αλλά και έναν απολαυστικό Geoffrey Rush.

Η υπόθεση ακολουθεί έναν έκπτωτο κατάσκοπο που προσπαθεί να υποκλέψει κρατικά μυστικά σχετικά με τη διώρυγα για λογαριασμό της αγγλικής κυβέρνησης, για να το πετύχει θα προσεγγίσει έναν ράφτη της υψηλής κοινωνίας του οποίου η γυναίκα εργάζεται στην επιτροπή εκβιάζοντας τον με την δημοσιοποίηση ενός ανομολόγητου μυστικού.

Χωρίς να διεκδικεί δάφνες ποιότητας η ταινία σε μεταφέρει στην μετά-Νοριέγκα εποχή της χώρας οπού η πορνεία, η ανέχεια και η διαφθορά ανθούν κάτω από το προκάλυμμα της αποκατεστημένης δημοκρατίας στους κόλπους της οποίας οι τράπεζες ονομάζονται από τους ντόπιους πλυντήρια και οι ουρανοξύστες πύργοι της κοκαΐνης.

Καλή «λογοτεχνική» σαιζόν να έχουμε σύντροφοι

Καλοκαιράκι, ραστώνη, φωτιές του Μητσοτάκη. Μεροκαματιάρηδες χάνουν περιουσίες καθώς ο Άδωνις καλωσορίζει τους γεννοκτόνους με παστελάκι και συκωτάκια από τους νεκρούς στις ΜΕΘ ενόσω η Μπούρα με την Πατάκαινα καψαλίζουνε τις αιμορροΐδες τους στον καυτό ήλιο καθώς ακολουθεί περίοδος ακραίας γλυφοκωλάδας. Μιλώντας για γλυφοκωλάδα ο Μάκης ο Τσίσας ανανέωσε τα διαπιστευτήρια της αταλαντοσύνης του δικαιώνοντας για μια ακόμα φορά τις καρπαζιές που έτρωγε από τον κλέφτη τον Χατζόπουλο αν και σύμφωνα με πληροφορίες το «βιβλίο» του με τις παλέτες φτάνει, με τις παλέτες γυρίζει πίσω, δεν βαριέσαι όμως, το «κρατικό» το έχει στο τσεπάκι του. Σε δουλειά να βρισκόμαστε…

Μέσα σε όλα αυτά μας προέκυψε και μια ευχάριστη έκπληξη κατακαλόκαιρο, καθώς υπεύθυνη γνωστού βυσματικού «λογοτεχνικού περιοδικού» μας περίμενε στη γωνία βέβαιη πως θα σκυλεύαμε τη μνήμη άρτι αποθανόντα λογοτέχνη αλλά τελικά πήγε κουβά μαζί με το διπλό της Πιάστ Γκλίβιτσε στην έδρα της Πογκόν, τελικά έμεινε μόνο η Διβάνη με τα κόπρανα της πάνω στα μνήματα δεκαοχτάχρονων παλικαριών, την οποία- σημειωτέων- η ίδια υπεύθυνη γλείφει εργολαβία και καθ’υπόδειξη. Κάτι υπέροχο έχει αρχίσει να γεννιέται στο σάπιο βασίλειο της Δανιμαρκίας…

Ασφαλώς δεν ξεχάσαμε την στραβοχυμένη κοντοπίθαρη του βιβλιοπωλείου των νοτίων προαστείων που έβγαλε «βιβλίο» για το «βιβλίο» μαζί με τον αυτοφωράκια του Βλαβιανού στα ξινισμένα χαλούμια που ξεπλένουν μαύρο χρήμα. Γενικώς με τόσο ωραία ατμόσφαιρα memes σαν τα παρακάτω θα φεύγουν πιο γρήγορα και από τις μυρωδάτες πορδές της Αμάντας τις οποίες φήμες λένε πως ο ιντερνετικός, κριτικός παύλα πέφτουλας κρατάει σε σακουλάκια και τις μυρίζει αυνανιζόμενος, που μεταξύ μας δεν είναι πλέον «ινετερνετικός» αφού βρήκε δουλειά στην «Κ» μαζί με τον (ο,η,το) Αθώ Δημουλά…

Φυσικά στο Γαλατικό χωριό αρχιδάτες πένες γράφουν αρειμανίως, οικοδομούν πυραμίδες και άλλα θαύματα μακριά από τη διόπτευση των δημοσίων υπαλλήλων και των επαγγελματιών σφουγκοκωλάριων και παρατρεχάμενων, μιλώντας βέβαια για σφουγκοκωλάριους περιμένουμε ακόμα τη μήνυση σεσημασμένου αρχιρουφιάνου ο οποίος έχει αρχίσει να καλοπιάνει τα αθύρματα γνωστής free press κωλοφυλλάδας μπας και φιλοτιμηθούν κάποια στιγμή και την κάνουν (ναι, μέχρι και απειλή για μήνυση δια της τεθλασμένης έχουμε στη συλλογή μας!). Αλλά γι’ αυτόν- και πολλούς άλλους- θα μιλήσουμε από τη νέα- λογοτεχνική- σαιζόν...

Σκέψεις, κρόσσια, κροκάλες (vol 7)

Είσαι ερωτευμένος όταν μπορείς να νιώσεις τόσο έντονα την αλλαγή στις εποχές

Όταν θυμάσαι ακόμα τους φλογισμένους, μεταλλικούς χρωματισμούς τ’ουρανού

Όταν έχεις δει τ’ αστέρια στο ρεζερβουάρ

Κάπως έτσι ήμουν και γω εκείνο τον Σεπτέμβρη

Κάπως έτσι ένιωθα κάθε εκατοστό της μετάβασης από το καλοκαίρι

Μέθαγα με το ξηρό κλίμα το λιόγερμα

Τον χαμηλό φωτισμό του ροοστάτη των πλανητών που μίκραινε τη μέρα

Και την υφή του γυμνού δέρματος της

Τα μουσκεμένα απ’ το αλκοόλ χείλια της τις νυχτερινές ώρες των καθημερινών

Στα άδεια μπαρ που μεταφέραμε τον ερωτικό μας παροξυσμό

Και το ρεζερβουάρ μας πήγε και μετά τον Σεπτέμβρη

Όχι για πολύ όμως, μέχρι να σωθούν τα καύσιμα της τρέλας και της ψευδαίσθησης

Μέχρι να σβήσει η αντανάκλαση των αστεριών πάνω του…

Τώρα οι δρόμοι κουβαλάνε ακόμα τις σκιές και το αίμα μας

Δεν έχουν ξεχάσει πως πάνω τους ανταλλάχθηκαν τα πιο αυτοκτονικά φιλιά

Στα τρεμάμενα φώτα αναβοσβήνει η ερημιά τους

Καθώς μετρώ αντίστροφα τις μέρες για τον Σεπτέμβρη

Επιχείρηση Safed Sagar (Η αληθινή ιστορία του πολέμου στο Κασμίρ)

Ψαρωτική εποποιΐα που συνδυάζει την αισθητική του Σμαραγδή με το top gun. Αν θες να δεις τον Tom Cruise και τον Val Kilmer (ή έστω τον Άλκη Κούρκουλο του Black Out) σε Ινδική εκδοχή βρίσκεσαι στη σωστή πλατφόρμα. Με γραφικά ΑΙ, συνταγή μελό αλλά και δράσης που εναλλάσσεται, προσεγμένη παραγωγή που αγγίζει τα χολιγουντιανά standards η σειρά φανερώνει τις προθέσεις της από την πρώτη σκηνή και δεν σ’ αφήνει να πάρεις ανάσα. Οι τύποι βέβαια δεν είναι και χτεσινοί, κουβαλάνε ένα Mπόλιγουντ από πίσω τους και αν μη τι άλλο στην τεχνοτροπία κάνουν παπάδες.

Βασισμένη στον πραγματικό πόλεμο του Καργκίλ (Κασμίρ), όπου ο Πακιστανικός στρατός έκανε το μεγαλύτερο πουστριλίκι στην ιστορία της παγκόσμιας διπλωματίας καταλαμβάνοντας τα Ινδικά φυλάκια με μεταμφίεση μουτζαχεντίν ώστε να αποποιηθεί την ευθύνη της παραβίασης των συνόρων, η ιστορία εστιάζει στην επίλεκτη μοίρα της ινδικής αεροπορίας όπου θα κληθεί να εκδιώξει τους εισβολείς από τις δύσβατες οροσειρές κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες.

Εκπληκτική η ομοιότητα των ηθοποιών με τους πραγματικούς πρωταγωνιστές έτσι ώστε τα πλάνα αρχείου που μεταδίδονται να φαντάζουν απολύτως ευθυγραμμισμένα με τις μυθοπλαστικές ανάγκες. Σεμιναριακές σκηνές αερομαχιών αλλά και old school μπολιγουντιανό μελόδραμα που θα έκανε τα κονδυλώματα της Διβάνη να πλαντάξουν απ’ το κλάμα.

Πάνω από όλα ωστόσο, μια δουλειά που σέβεται μέχρι κεραίας τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα παντρεύοντας τα με την blockbuster μυθοπλασία λαϊκής κατανάλωσης και το παραδοσιακό ρομάντζο χωρίς να κατρακυλάει στο γκροτέσκο και το γραφικό. Αντιθέτως συνιστά υπόδειγμα προπαγανδιστικού κινηματογράφου και μπούσουλα για το κάθε στρατευμένο ταγάρι εντός και εκτός συνόρων για το πως μπορείς να απογειώσεις ένα πραγματικό γεγονός προς ίδιον όφελος…