Και τώρα που φάγαμε και τώρα που ήπιαμε, δώστε βάση κυρία Ευτέρπη μου…
Είμαστε παιδιά του Λόγου με λάμδα κεφαλαίο.
Κι ο Λόγος προέκυψε από την ανάγκη μας της επιβίωσης, η οποία οφείλει να αναβαθμιστεί σε ανάγκη για Ζωή με ζού κεφαλαίο, από τον Άνθρωπο με άλφα κεφαλαίο.
Έτσι είναι κυρία μου. Χαίρομαι που χαμογελάτε.
Και που λέτε…(ανάβει Camel άφιλτρο)... η πιο αρχέγονη μορφή Λόγου είναι το μπιτ της καρδιάς. Έπειτα ακολουθεί η ζωγραφική στα σπήλαια και χιλιάδες χρόνια αργότερα, η ποίηση κυρία μου!
Οι περί τέχνης ερωτήσεις κυρία Ευτέρπη μου, και ειδικά οι περιτέχνως διατυπωμένες, γνωρίζετε πως αποτελούν μεγάλη αδυναμία μου.
Λοιπόν… είθισται το έργο τέχνης να προκαλεί εσώτερες παλίρροιες στο υποσυνείδητο και προφανώς ουδεμίαν σχέση έχει με στείρους μπαμπινιωτισμούς ή με όλα αυτά τα νάυλον ντέφια, τα επιπλέοντα στα πάνω αφρώδη νερά των ανθολογίων
Εξάλλου, το κύμα των μεγάλων έργων υποβόσκει, ταξιδεύει υπογείως κι εν τέλει φτάνει σε μέλλοντες χωρόχρονους, απαλλαγμένο από διαφημίσεις, παρουσιάσεις και βαϊραλισμούς*, ακριβώς επειδή είναι Τέχνη με ταφ κεφαλαίο να πούμε κι όχι τέχνη με ταφ πεζό.
Δεν εγκλωβίζεται σε ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες, αλλά χύνεται ακέραιο σε κατάλληλες πτυχές του κοινωνικού σώματος, διότι είναι αναγκαίο.
Ναι ρε Σάκη, πολύ χαίρομαι ρε φίλε που συμφωνείς να πούμε.
Με τον Σάκη κυρία Ευτέρπη μου, ήμασταν συμφοιτηταί στη σχολή καλών τεκνών…
*βαϊραλισμός: όρος του Άλκη (από την αγγλική λέξη viral – έννοια που εμφανίστηκε τα τελευταία τέρμινα και όπως γνωρίζεις αγαπητέ μου αναγνώστρια/στη, προέκυψε λόγω διαδικτυακής αλληλεπίδρασης του κοσμάκη με άυλα, διάσημα και εφήμερα ιντερνετικά αντικείμενα).
Διότι ο καθείς μας κυρία Ευτέρπη μου, παίζει εντός μιας ανεπαίσθητης ταινίας και δεν το γνωρίζει. Μιας ταινίας με σκηνοθέτη την κοινωνική του τάξη.
Ειδικά τα τελευταία τέρμινα με τούτα δω τα μαραφέτια, τα κοινωνικά μύδια, ο καθείς δύναται να γενεί σκηνοθέτης παύλα ηθοποιός του εαυτού του, καθώς κοντύλιασε* και κείνος ο φιλόσοφος με την παχιά μουστάκα....Όχι αυτός...ο άλλος…
…Κι ανάβει ένα Camel άφιλτρο.
Μύρισε κάτι σα σπινιάρισμα Honda στρογγυλοφάναρου παπιού
πάνω σε κάποιο λευκό φρεσκοκομμένο τριαντάφυλλο
απ' τον κήπο της πιο βαριάς βιομηχανίας όπλων στον κόσμο…
*κοντυλιάζω: γράφω
Έτσι, κυρία Ευτέρπη μου, έχουμε γεμίσει με παρδαβέλες*.
Παρδαβέλας κυρία μου, λέγεται αυτός που γράφει, γράφει, γράφει, προτείνει, υποδεικνύει, συγγράφει, εκδίδει, μα τα όσα γράφει κι εκδίδει, γυροφέρνουν την αλήθεια, μα δεν την ακουμπάν ποτέ. Κι αυτό, ενίοτε στους κύκλους των πνευματικών ανθρώπων, που μας έλεγε κι η δασκάλα της εκθέσεως, είναι επιτηδευμένο,
άρα ανήθικο.
Διότι μπορούμε σε τρεις γραμμούλες να γράψουμε όλη την αλήθεια του σύμπαντος, κυρία μου...Μην απορείτε καθόλου...Και πού είστε... Να το κλείσουμε τώρα αυτό το μαραφέτι, ε;
Τι είμαστε να παρδαβελίζουμε τόσην ώρα;
Τίποτα πνευματικοί άνθρωποι;
* Παρδαβέλας: πιθανώς από τα «πάρδαλις» + «βάλλω»,
δηλαδή που ρίχνει/σπέρνει κηλίδες
Σε όσο πιο αρχέγονες και παλαιές πηγές εμπνεύσεως μεταφερόμαστε, όσο πιο οικοσυστημικά και ολιστικά αντιμετωπίζουμε το απανταχού ιστορικά κατασκευασθέν κοσμικό οικοδόμημα, όσο δηλαδή απομακρυνόμαστε από την πλήρη εϊαϊοποίηση* της ύπαρξής μας, τόσο περισσότερο έχουμε τη δύναμη να δούμε το σύστημα απ' έξω. Κι όσο πιο κριτικά ατενίζουμε το σύστημα, τόσο πιο πολύ δυναμώνει η ανθρώπινη, πολύ ανθρώπινη ανάγκη μας, για απελευθέρωση από την αστική ψευτιά, αγαπητή κυρία Ευτέρπη μου.
Εκτός κυρία μου, αν εσείς θεωρείτε πως τα πράματα βαίνουν παγκοσμίως φίνα....
Ε, αυτό λέγω...Ναι ρε φίλε Σάκη! Είσαι ο καλύτερος ηχολήπτης ρε φίλε.
Κερνάω μαύρη μπυρίτσα στο Ark…Μετά ρε, ναι
…
εϊαϊοποίηση: όρος του Άλκη, ο οποίος προέρχεται από τους όρους
AI (Αrtificial Ιntelligence) και “ποιώ”.
Η προχωρημένη τεχνολογικά κοινωνία, χωρίς την ύπαρξη της βαθιάς θεωρίας στο συλλογικό ασυνείδητο του κοσμάκη, οδηγεί σε πλήρη κοινωνικό αναλφαβητισμό, κυρία Ευτέρπη μου. Σε αυτό το στάδιο είμαστε. Σ' ένα τέλμα κοινωνικής δυσαναγνωσίας, σε μια σύγχρονη υπερβερμπαλιστική Βαβέλ, δηλαδή σε μια κατάσταση υπερκαταρτισμένων και κοινωνικοπολιτικο-ιστορικά αγράμματων υποκειμένων που δε δύνανται να αφομοιώσουν τίποτα και συνεπώς ας πούμε, δε συνάγεται κανείς αξιακός κώδικας ούτε από τις μεταξύ τους σχέσεις, ούτε από την αλληλεπίδρασή τους με τα υπόλοιπα υποκείμενα σε υπερατλαντικό και γκλόμπαλ επίπεδο.
Βράσε όρυζα κυρία Ευτέρπη μου…
Βράσε και τα κοινωνικά τα δίχτυα, βράσε και τ' αρτιφίσιαλ ιντέλιτζενς,
βράσε και ΄σενα, βράσε και 'μένα.
Δεν ξέρουμε πού παν τα τέσσερα. Κι ας κολυμπάμε στην πληροφορία.
