Μια μέρα του Ιουνίου (18 είχε ο μήνας), ο πρωθυπουργός της χώρας, επισκέφθηκε ένα θαλάσσιο πάρκο, στα ανατολικά προάστια της πρωτεύουσας, με την ονομασία «Τα μεγάλα κήτη», εκεί μέσα σε ενυδρεία υπήρχαν κάθε είδους μεγαλόσωμα όντα, από δελφίνια μέχρι θαλάσσιοι ελέφαντες. Ο πρωθυπουργός, μετά της κουστωδίας, εισήλθε στο θαλάσσιο πάρκο και περιεργαζόταν τα ζωντανά εκθέματα, έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον και προσοχή για αυτά. Μπροστά όμως στο ενυδρείο με τον λευκό καρχαρία συνέβη κάτι το μοναδικά τραγικό, ο καρχαρίας επιτέθηκε με πρωτοφανή δύναμη στον υαλοπίνακα του κλουβιού, τον έσπασε, και κάνοντας μια καταπληκτική χορευτική κίνηση κατάπιε μπροστά στα μάτια όλων (αμάσητο) τον πολιτικό μας ηγέτη, κατευθείαν μετά με μια ακόμη χορευτική φιγούρα ρυθμικής γυμναστικής, ξαναγύρισε στο θραυσμένο κλουβί του.
Επικράτησε πανικός, η κατάσταση ήταν χαοτική, φρουροί, εργαζόμενοι, βουλευτές κι ο περιφερειάρχης (μόλις είχε καταφέρει να ξυρίσει το πηγούνι του- θρηνούσε την γάτα του, την Νταίζη) έκαναν σαν τρελοί από ταραχή και φόβο. Οι σωματοφύλακες έβγαλαν τα όπλα και σκόπευαν το κήτος, απειλούσαν το ζώο και περίμεναν την εντολή για πυρ, αλλά ω του θαύματος, ακούστηκε η φωνή του πρωθυπουργού από τα έγκατα του καρχαρία, συγκεκριμένα από την κοιλιά του, «Μην πυροβολείτε ανόητοι, είμαι καλά, μα βρίσκομαι στα σκοτεινά, χωρίς φως και δεν πιάνει το κινητό μου. Φροντίστε για την ασφάλειά μας». Ο προσωπάρχης κινήθηκε σχετικά γρήγορα και αποτελεσματικά, έφεραν έναν γερανό και μετέφεραν τους δύο σ’ ένα άλλο υδάτινο κλουβί, με την εντολή να μεταφερθεί ο πρωθυπουργός σε ασφαλές μέρος. Ο ηγέτης της χώρας μίλησε για δεύτερη φορά και αξίωσε να είναι στο σπίτι του, κοντά στην λατρεμένη σύζυγό του και τον αγαπημένο του σκύλο (τόνισε ότι δεν μπορούσε μακριά τους, ούτε λεπτό).
Έτσι εξελίχθηκαν τα πράγματα. Ο καρχαρίας χαμογελώντας (ιδιομορφία που παραξένεψε τους ανθρώπους γύρω του) μεταφέρθηκε στο πρωθυπουργικό σπίτι, ενώ κατά την διάρκεια της διαδρομής, ο έγκλειστος πρωθυπουργός τραγουδούσε το λαϊκό άσμα «Φέρτε μου κρασί να πιω και να μεθύσω», οι παριστάμενοι ερμήνευσαν αυτό το μουσικό διάλειμμα ως αποτέλεσμα μεγάλης ευτυχίας ή μεγάλης αγωνίας (για το μέλλον του).
Γρήγορα γκρεμίστηκε ένα σημαντικό μέρος της οροφής για να εισέλθει το ενυδρείο με τον λευκό καρχαρία και τον άρτι καταπινόμενο πολιτικό. Η σύζυγος επόπτευε τις εργασίες, ενώ ο αγαπημένος σκύλος, ονόματι «Μπαντίδος», γάβγιζε και περιφερόταν γύρω από το ενυδρείο, για να ακούσει την φωνή του αφεντικού της χώρας και του σκυλοϊού.
Ο ωκεανογράφος εξ Αμερικής, καθηγητής του Χάρβαρντ, Ντόναλντ Τζ. Φόιλ που ρωτήθηκε για το πώς οι ενδιαφερόμενοι θα διαχειρίζονταν τις δύο υπάρξεις, πρότεινε να αλλάζουν το νερό κάθε πέντε ημέρες, ο καρχαρίας να τρώει υγιεινά για να μην βαρυστομαχιάζει και καταπιέζει τον πρωθυπουργό στην κοιλιά και τέλος οι μυστικές υπηρεσίες να αποκρυπτογραφούν τις πρωθυπουργικές φωνές, όσα λέει ακούγονται και πρέπει να καταγράφονται, αλλά ο ίδιος δεν μπορεί να δει οτιδήποτε, βρίσκεται στο απόλυτο σκοτάδι. Ο καθηγητής ήλπιζε επίσης, ότι το μεγαλόσωμο ψάρι κάποια στιγμή θα τον ξεράσει και έτσι θα επανέρθει σώος στην πρακτική ζωή, ως άλλος Ιωνάς ή Μωυσής (ήταν καλός γνωστής των βιβλικών κειμένων).
Παράλληλα με άλλες εξελίξεις, ο ηγέτης της χώρας αρνήθηκε να εγκαταλείψει τον πρωθυπουργικό θώκο, προχώρησε σε κάποιες ρυθμιστικές κινήσεις, διορίζοντας έναν κομματικό τύπο με βαμμένα μαλλιά και χάλια μυαλά, αναπληρωτή του, ο οποίος στο πρώτο τηλεοπτικό διάγγελμά, δεσμεύτηκε να εξαφανίσει τους λευκούς καρχαρίες, τους λευκοδράκοντες και τις «Λευκές νύχτες*» (μισούσε τους Ρώσους), ώστε να μην επαναληφθούν τέτοια γεγονότα. Βέβαια όταν έμαθε ο καρχαρίας μας, τις δηλώσεις σκέφτηκε να ξεράσει τον πρωθυπουργό εκτάκτως, αλλά δυστυχώς για όλους εμάς το ανέβαλε, δεν ξερνάς εύκολα τέτοια προσωπικότητα. Να μην ξεχάσω ότι σε κάποια υπουργικά συμβούλια συμμετείχαν και τα δύο όντα, οι υπουργοί μετακινούνταν στο παροπλισμένο (για λόγους οικονομίας) σκάφος «Άριστος», κι εκεί έφτανε το κλουβί-ενυδρείο με τον λευκό καρχαρία και τον πρωθυπουργό, αλλά όλο αυτό ήταν μια επίπονη διαδικασία που κούραζε τους πάντες και κυρίως τον καρχαρία, κι έτσι εγκαταλείφθηκε.
Στο σπίτι, η κατάσταση ήταν άσχημη, συναισθηματικά εννοώ, γιατί η σύζυγος βρήκε την ευκαιρία της ζωής της, ξεφορτώθηκε τα τρία παιδιά του ζευγαριού στο εξωτερικό κι απολάμβανε στα άλλα 18 δωμάτια της κατοικίας την ευτυχία της: εραστές, επενδύσεις, ταξίδια (είχε ψηφιακή επικοινωνία με την οικία), τυχερά παιχνίδια και μαθήματα γιόγκας από θιβετιανούς γκουρού και σερβιτόρους της Μυκόνου. Οι μεγαλοαστοί μόνο ξέρουν από ηδονές.
Ύστερα από τρεις μήνες, οι κρατικοί φορείς αποφάσισαν να μεταφέρουν τον καρχαρία στην ανοιχτή θάλασσα (υπήρξε και η πρόταση να εγκατασταθούν και οι δύο μόνιμα στα στενά του Ορμούζ), γιατί πλέον η κατάσταση με τους εραστές της συζύγου, τα ουρλιαχτά του «Μπαντίδος» και τις βλακείες του καρχαρία (έπαψε να τρώει τα λαχανικά κι έγινε πάλι κρεατοφάγος, μάλιστα δια στόματος του πρωθυπουργού, ζήτησε να του φέρουν εκλεκτά κρέατα, όχι πολύ ψημένα) ήταν αβίωτη, επίσης ο πρωθυπουργός ξανάρχισε τα παράπονα για την μοναξιά του Ιωνά στην κοιλιά του κήτους.
Μια ημέρα του Σεπτεμβρίου όμως, όλα έληξαν άδοξα, γιατί ο καρχαρίας έσπασε πάλι το προστατευτικό γυαλί, ως ακροβάτης πήδηξε έξω, ξέρασε με ευκολία τον ηγέτη της χώρας, καταπίνοντας τον ουρλιάζοντα «Μπαντίδος», που όπως ισχυρίστηκε στους δημοσιογράφους λίγο μετά, δεν τον χώνευε με τίποτα. Οι δημοσιογράφοι δεν κατάλαβαν ποιον εννοούσε ως αχώνευτο, τον πρωθυπουργό ή τον σκύλο.
*Λευκές νύχτες: Έργο του Φ. Ντοστογιέφσκι
