Αστυνομία σκιών- Κεφάλαιο 2

Τα μαθήματα του μπαλέτου είχαν διακοπεί, γενικώς τα πάντα τον Αύγουστο διακόπτονται, μένουν μόνο οι σκιές των ανθρώπων που έφυγαν. Ένα ποτήρι λεμονάδας που ξεχάστηκε στη φορμάικα και τώρα το γυροφέρνουν οι μέλισσες, ένας νικημένος έρωτας που ψάχνει στο πάρκο τη νύχτα την παλιά του αίγλη, ένα άχρηστο φανάρι κυκλοφορίας. Κάποιοι έχουν επινοήσει και τον όρο για να περιγράψουν την απόλαυση που αντλεί κάποιος από πόλεις φαντάσματα και ερειπωμένα κτήρια: “Η πορνογραφία της εγκατάλειψης”.

Περπατούσα στους έρημους δρόμους νιώθοντας σαν μπαλαρίνα που δίνει παράσταση σε ένα άδειο θέατρο, όμως τελικά δεν ήμουν μόνη, στο πεζοδρόμιο, στους τοίχους, στα μπαλκόνια εκατοντάδες σκιές διαπλέκονταν. Σκιές ανθρώπων που είχαν αφήσει την πόλη ή τον κόσμο. Ήταν τότε που κατάλαβα πως αυτοί που έλκονται από την εγκατάλειψη δεν ερεθίζονται με τη θέα μιας άδειας πόλης ή ενός άδειου κτηρίου, αλλά φαντασιωνόμενοι τους ανθρώπους που έζησαν κάποτε εκεί.

Το μάτι μου τον πήρε στο απέναντι πεζοδρόμιο, συμβολή Αχαρνών και Ηπείρου, με τα χέρια ανοιχτά σαν να προσπαθούσε να αγκαλιάσει μια απ’ αυτές. Και έπειτα μια εκτυφλωτική λευκή λάμψη τους εξαφάνισε και τους δύο, εκείνον και τη σκιά. Συνέχισα το δρόμο μου προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω αν η σκηνή που μόλις είχα δει ήταν καμωμένη από τη φαντασία μου ή πραγματική. Θεώρησα πως δεν είχε και τόση σημασία. Όσοι μένουν πίσω στην πόλη τον Αύγουστο υποφέρουν από διάφορες παρενέργειες, παράκρουση, νοσταλγία, αναμνήσεις…

Πήρα ένα νεράκι από το πακιστανικό ψιλικατζίδικο και κοντοστάθηκα στη στάση. Άρχισα να μετράω τα λιγοστά αυτοκίνητα που περνούσαν από μπροστά, ίσως για να ανακτήσω τη χαμένη μου συγκέντρωση, τα σκορπισμένα μου λογικά. Κοίταξα κάτω στην άσφαλτο και αυτό που αντίκρισα με έκανε να ριγήσω. Γιατί η σκιά μου είχε χαθεί, δεν υπήρχε πουθενά.

*

Ντένβερ, Κολοράντο

«Ασφαλώς τις σοβαρότερες και πιο επίπονες παρενέργειες του φαινομένου δεν τις βιώνουν οι ξενιστές, αλλά αυτοί που έχουν χάσει ή ξεχάσει τις σκιές τους. Πρόκειται για άτομα που ναι μεν αντιλαμβάνονται την ύπαρξη τους αλλά αδυνατούν να τις δώσουν ορατότητα. Κάποιοι από αυτούς βρίσκονται ακόμα στο παρελθόν, κάποιοι άλλοι δυσκολεύονται να προχωρήσουν μπροστά ζώντας σε έναν νεκρό χρόνο.

»Αναθεωρώντας λοιπόν τα δεδομένα του μοντέλου μου θεωρώ πλέον πως οι αρχές δεν πρέπει να εστιάζουν στους ξενιστές αλλά εκείνους οι οποίοι τους προσβάλλουν. Η περισυλλογή τους καθίσταται ευκολότερη αφού αντί της εξελιγμένης τεχνολογίας μπορούν να εντοπιστούν και με γυμνό μάτι. Επιπλέον και η ίαση τους είναι λιγότερο δαπανηρή καθώς στις περισσότερες περιπτώσεις αρκούν οι παραδοσιακές ψυχοθεραπευτικές μέθοδοι αντί αμφίβολων πρακτικών και σκευασμάτων»

Καθηγητής Σάιμον Κλαρκ

Αστυνομία σκιών-Κεφάλαιο 1

Τον Ντάνι τον είδα στην Αχαρνών, δέκα Αυγούστου μεσημέρι έξω από το Αφγανικό εστιατόριο. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν η φαντασία μου, είχε άλλωστε πεθάνει πέντε χρόνια νωρίτερα, μα όσο τον σίμωνα τόσο πιο πολύ σίγουρος ήμουν πως ήταν αυτός. Τα θλιμμένα μάτια δεν θα μπορούσαν να είναι κανενός σωσία του, εκείνα τα μάτια τα οποία κουβαλούσαν όλα τα κακοποιημένα παιδιά.

Ο Ντάνι είχε ζήσει την περισσότερη ζωή του στο σκοτάδι των δαιμόνων του, του αλκοόλ και της αυτοκαταστροφής. Περιέργως αρκετά την ημέρα της κηδείας του οι νιφάδες στροβιλίζονταν σαν Δερβίσηδες στον ουρανό πριν λιώσουν πάνω στη λευκή κρούστα που είχαν δημιουργήσει, δεν μπορούσα να θυμηθώ πιο λευκό Μάρτη, έτσι αποφάσισε να τον χαιρετήσει, συνθέτοντας μια μαγική αντίθεση σαν τον κύκλο του Γιν και του Γιάγκ.

Καθώς ξανάδα τα μάτια του, εκείνο το μεσημέρι, μπορούσα πλέον να διακρίνω καθαρά τη λάμψη μέσα απ’ τη θλίψη, γιατί ο Ντάνι έλαμπε μες τα σκοτάδια όσο λίγοι. Και ό,τι ήθελα περισσότερο εκείνη τη στιγμή, ήταν η λάμψη του. Άνοιξα τα χέρια μου, για να τον κλείσουν μέσα τους, και τότε ένα λευκό φως με τύφλωσε αναπάντεχα.

*

-103 προς κέντρο ακούει;

-Κέντρο ακούει;

-Εντοπίστηκε ύποπτη σκιά στη συμβολή Αχαρνών και Ηπείρου, πιθανή διάδραση με ξενιστή

- Προσεγγίστε τον ξενιστή και εξουδετερώστε τον, επαναλαμβάνω προσεγγίστε τον ξενιστή

*

Ντένβερ, Κολοράντο

«Σύμφωνα με τα τελευταία ευρήματα μου, παρατηρούνται όλο και περισσότερες σκιές να περιφέρονται αδέσποτες στον αστικό ιστό. Αυτές είτε ανήκουν σε αποβιώσαντες είτε σε ανθρώπους που τις έχουν απωλέσει. Οι ορφανές σκιές επιζητούν τον κατάλληλο ξενιστή προκειμένου να ενσωματωθούν στην ψυχή του, άτομα δηλαδή που οι κάτοχοι τους έχουν στο παρελθόν αναπτύξει φιλικούς, ερωτικούς ακόμα και επαγγελματικούς δεσμούς. Μόλις τα καταφέρουν αναπτύσσουν μια ύπουλη σχέση αμοιβαιότητας βασισμένη σε ένα κοινό συμφέρον εδρασμένο πάνω στην ψυχική ατέλεια του δέκτη.

»Στον Μεσαίωνα τέτοια φαινόμενα βαφτίζονταν ως δεισιδαιμονίες, πολλοί από τους ασθενείς ρίχνονταν στην πυρά, υπέμεναν φριχτά βασανιστήρια ή- στην καλύτερη περίπτωση- περιθωριοποιούνταν από το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο και πέθαιναν με τη ρετσινιά του τρελού. Ευτυχώς η επιστήμη έχει προχωρήσει αρκετά ώστε στις μέρες μας να μπορούν να εντοπιστούν από τις αρχές με τα ειδικά εξοπλισμένα, φασματογραφικά drones των δυνάμεων καταστολής και να υποβάλλονται στις ανάλογες θεραπείες

»Κάποιες χώρες ωστόσο ακολουθούν πρακτικές που αντιβαίνουν τη σύμβαση κατά των βασανιστηρίων της Γενεύης με αμφιλεγόμενες ανακριτικές μεθόδους και ακατάλληλα μέσα καταστολής. Κάποια καθεστώτα έχουν ήδη εφαρμόσει προσχηματικά μεθόδους που δεν αποσκοπούν στην αντιμετώπιση του φαινομένου αλλά την τρομοκράτηση του πληθυσμού και την άσκηση μεγαλύτερου ελέγχου πάνω σε αυτόν.»

Καθηγητής Σάιμον Κλάρκ

"Βομβιστική επίθεση στην Pan Am 103"

Αυστηρά προσηλωμένη στα γεγονότα και τις λεπτομέρειες τηλεοπτική μεταφορά της τραγωδίας του Lockerbie. Η σειρά ακολουθεί πιστά τις προδιαγραφές του BBC συνδυάζοντας τη δραματουργία με την έρευνα, την μυθοπλασία με την πραγματικότητα (οι σκηνές των ειδήσεων προέρχονται από υλικό αρχείου).

Ξεκινώντας με το τραγικό γεγονός της ανατίναξης του αεροπλάνου πάνω από το Σκωτσέζικο χωριό φωτίζει τόσο τους πρωταγωνιστές της τραγωδίας, εκείνους δηλαδή που έχασαν τα οικεία τους πρόσωπα, όσο και αυτούς που είναι επιφορτισμένοι με τη έρευνα και την ανάδειξη των ενόχων.

Το κοινωνικό δράμα εναλλάσσεται με την αστυνομική και κατασκοπευτική πλοκή καθώς οι αρμόδιες υπηρεσίες των εμπλεκόμενων χωρών προσπαθούν να συνεργαστούν, να ανταλλάξουν πληροφορίες αλλά και να διατηρήσουν στο μανίκι τα κρυφά τους χαρτιά σε μια εποχή που χαρακτηρίστηκε από έντονη παρασκηνιακή δραστηριότητα σε έναν κόσμο που οι ισορροπίες ήταν πιο εύθραυστες από ποτέ άλλοτε.

Πρωτίστως, ωστόσο, η "βομβιστική επίθεση στην Pan Am 103" εκτυλίσσεται με απόλυτο σεβασμό στα θύματα και την αλήθεια όσο και στις απαιτήσεις του τηλεθεατή ο οποίος μεταφέρεται στα ταραχώδη απόνερα εκείνου του τραγικού γεγονότος.

Γιάννης Μακριδάκης- Ενάμισι δευτερόλεπτο φως

Ο Μακριδάκης είναι ένας bona fide συγγραφέας που αντλεί έμπνευση από τα ερεθίσματα μιας ζωής όχι περιχαρακωμένης στην ρουτίνα του αστικού ιστού, αλλά παραδομένης στο ρυθμό και τους κανόνες της φύσης. Ο κόσμος του είναι η ύπαιθρος, η περιφέρεια, η ακριτική νησιωτική Ελλάδα και κατ’ επέκταση οι άνθρωποι που συνθέτουν αλλά και δίνουν ζωή και πνοή σε αυτό το ιδιαίτερο οικοσύστημα, άνθρωποι της τύρβης, του μόχθου αλλά και των παθών.

Στη νουβέλα του αυτή η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τα γεγονότα που συνέβησαν μέσα σε έναν φάρο και τον αντίκτυπο τους όχι μόνο στην τοπική κοινωνία αλλά και τον ψυχισμό του πρωταγωνιστή, του υιού του φαροφύλακα που εκδιώχθηκε από τον τύραννο πατέρα του κουβαλώντας την πατρική κατάρα του αλλά και το στίγμα των πράξεων του σαν αναπόδραστη οικογενειακή ευθύνη.

Αναμετρούμενος με τις αναμνήσεις του θα πληροφορηθεί όλες τις λεπτομέρειες του σκανδάλου που προκάλεσε ο γεννήτορας του, θα αποσαφηνίσει πλήρως την τερατώδη φύση του και θα επιλέξει να αναμετρηθεί με τα τραύματα του παρακαλώντας τον νέο φαροφύλακα να τον αφήσει για μια νύχτα μόνο στο καταραμένο αυτό οίκημα. Διαπιστώνοντας πως η ζωή δεν είναι μόνο τα σκοτάδια αλλά και οι στιγμιαίες αναλαμπές, σαν αυτές του ενάμισι δευτερολέπτου που κάνει το φανάρι του κάθε δεκαοχτώμισι δευτερόλεπτα.

Με γραφή ρέουσα, φειδωλή στις παραγράφους και τα σημεία στίξης αλλά και γλώσσα ανυπόκριτη ο Μακριδάκης παραδίδει ένα έργο για τις αμαρτίες γονέων, τον αγώνα του κάθε ανθρώπου να αυτονομηθεί απ’ τις ρίζες του διατηρώντας παράλληλα τη νοσταλγία του τόπου του και οτιδήποτε ωραίου μπορεί αυτός να του άφησε, όπως η γερογαϊδούρα Κοκώνα που στη θέα της τα δάκρυα θα κυλήσουν αυθόρμητα…

Headhunter

Αρχιδάτο noir που ακολουθεί τα χνάρια της νορδικής παράδοσης με μινιμαλιστική ατμόσφαιρα και στιβαρή πλοκή.

Ο ήρωας, ένας κυνηγός CEO, που υποδύεται με «παγωμένη» αυστηρότητα ο εξαιρετικός Lars Mikkelsen προσλαμβάνεται από έναν Δανό μεγιστάνα για να βρει τον επόμενο διάδοχο της αυτοκρατορίας του παρακάμπτοντας τον γιό του που θεωρεί ακατάλληλο. Μόνο που ο υιός εξυφαίνει μια ραδιουργία στην οποία σύντομα θα βρεθεί στη μέση με διακύβευμα το άρρωστο παιδί του.

Εκεί είναι που η ταινία απογειώνεται διαθέτοντας όλα τα στοιχεία του στρατηγικού και κατασκοπευτικού θρίλερ θυμίζοντας έντονα στην ατμόσφαιρα και το ρυθμό το εμβληματικό frantic.

Χωρίς υπερβολές και περιττά σκηνοθετικά βάρη η ταινία πραγματεύεται τις οικογενειακές έριδες, την πατρική αγάπη, την προδοσία σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται υπακούοντας τους κανόνες της «νέας ηθικής», ιδιαίτερα όταν αυτή έρχεται αντιμέτωπη με την μάχη του ανθρώπου να διατηρήσει την ακεραιότητα του αλλά και εκείνη των πιο οικείων προσώπων του.

Σκέψεις, κρόσσια, κροκάλες (vol 5)

Σε κλειστοφοβικές κάμαρες η κρυφή ζωή στενάζει

Ζητάει το μερτικό της απαγορευμένης ηδονής

Εκείνης που λιθοβολούν τα ξένα μάτια και απογυμνώνουν οι ψίθυροι καθώς εγκλωβισμένη στη ναφθαλίνη γυρεύει λίγο βρώμικο οξυγόνο

Ζητάει χείλια τραχιά τυλιγμένα γύρω από φαλλούς, αξύριστα πηγούνια και φθαρμένα άρβυλα

Πληρώνει πάντα μπροστά, προσφυγόπουλα, απόκληρους και ναυαγούς

Μεθάει με τη μυρωδιά της φτηνής χλωρίνης, στα ουρητήρια και τους γαμιστρώνες της μιας χρήσης

Σε κλειστοφοβικές κάμαρες το αίμα ρέει στο μάρμαρο ανυπότακτο

Και τα πρωτοσέλιδα αγκαλιάζουν στοργικά την αργυρώνητη φρίκη

Ταχτσής, Κουμανταρέας, Σεργιανόπουλος

Και άλλοι τόσοι άγνωστοι εραστές της ντροπής

Σε αυτές τις κάμαρες ο εαυτός αποβάλει τα άμφια του

Και στέκεται γυμνός και αγέρωχος απέναντι από το απόσπασμα

Αδιαφορώντας για τη δημόσια εικόνα του

Αποζητώντας μονάχα το τίμημα της επιλογής του

Τη σφαίρα της ηδονής

Γιάννης Κοντογιάννης- 2 ποιήματα

ΟΡΙΣΜΟΣ

Agomonos ta Caballos ta Terc assubio

Ο Αγόμονος κι ο Κάβαλλος κι ο Τερκ ήσανε δω.

Κέλτικη επιγραφή σε δάχτυλο της μεγάλης Σφίγγας.

Τι ειν’ ἡ τέχνη της ποιήσεως

παρά

εγχαράκτου αληθείας

δοκιμή αθανασίας.

Να μην χαθούμε.

Έρχονται πάλι στο κατώφλι μου

ο Γκόλιος, ο Τάσκας, η Μίτκα

η Τσίκα, ο Κάλιος, η Ντίνκα,

πού χάθηκαν αυτοί,

μείνανε τα λόγια τους,

τα ντέτλιε μοι και τσιούπσε μοι,

έρημα τα σπίτια

τρύπιες οι κόγχες

το ποτάμι κυλάει μονάχο

τραγουδάει χωρίς σκοπό

και ποιος θυμάται πια,

μόνον το χάραγμα στο δάχτυλο της Σφίγγας

μια κρύα νύχτα χωρίς φέγγος,

πριν το σβήσει κι αυτό η άμμος του χρόνου,

assubio, ήσανε δω κι οι τρεις τους,

κάποτε.

Τι είν’ ἡ τέχνη της ποιήσεως

αν μη

δοκιμή ματαιοδοξίας.

ΠΙΣΤΗ

Ακλόνητο βουνό ξεφύτρωσε

μες στην πλημμύρα,

νερά, νερά παντού.

Κατηφορίζω τις ρίζες του,

κάλπικου χρυσού σπορά,

δεσμωτείας εγγύηση.

Ανόητη πρόσκληση

απευθύνω

για μπάρκο

στην μπουνάτσα.

Χορτάριασε.

Ντύθηκα μ’ αλάτι,

έραψα μ’ ερωτήσεις τις λινάτσες

να χαρτογραφήσω νησιά

μακριά από ρίζες

T2: Προδοσία του “I chose not to choose life” ή συνέχιση ενός μύθου;

Όταν κάνεις το sequel για την απόλυτη ταινία μιας χαμένης γενιάς που προσηλύτισε εκατομμύρια οπαδούς ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης και όρισε τη μουσική ταυτότητα μιας ολόκληρης εποχής το ερώτημα που γεννάται είναι απλό: Θα καταφέρεις να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων ή θα ξεπουλήσεις το «δόγμα» σου για μερικά εκατομμύρια δολάρια με μια αρπαχτή;

Η αρχή του «Τ2» συγκλίνει προς το δεύτερο, σκηνοθετικά ξαναζεσταμένα τεχνάσματα που δεν έχουν την αλλοτινή πρωτοτυπία, σεναριακές ευκολίες για να τα υποστηρίξουν, ένα reunion μιας τσογλανοπαρέας που θυμίζει άνοστη σύναξη σε κάποιο χιψτερομάγαζο του κέντρου και μια ταινία που λες πως αν πάει έτσι μέχρι το τέλος θα πάρεις το cd του soundtrack που έχεις φυλαγμένο σαν πολύτιμο διαμάντι και θα το φέρεις στο κεφάλι του Danny.

Κι όμως, κάπου στα μισά καταλαβαίνεις πως ο μάγος δεν έχει πει την τελευταία του λέξη, ούτε έχει απαρνηθεί τα υλικά της πρώτης συνταγής. Από τις τρίπλες του George Best μέχρι τα ενωτικά, προτεσταντικά σκουπίδια, από τις εργατικές κατοικίες με τα διαλυμένα όνειρα μέχρι το γκρι μιας πόλης καταδικασμένης στην ταξική καταχνιά και τον αλκοολισμό, όλα είναι εκεί. Τι απουσιάζει μόνο; Ένα καινούργιο soundtrack που σαν μουσική πρόταση θα ντύσει την εποχή, αλλά εδώ που τα λέμε δεν είναι και απολύτως απαραίτητο. Το “lust for life” του Iggy αρκεί…

To “choose life” ωστόσο είναι ακόμα εκεί, όσο το απαγγέλει ο Rendon στη Veronica, την ανατολικοευρωπαία φίλη του sick boy ο οποίος ονειρεύεται να κάνει μια «σάουνα» και να της δώσει τη διεύθυνση, την στιγμή που η Dianne ως πετυχημένη δικηγορίνα προσπαθεί να τον ξελασπώσει για υπόθεση εκβιασμού, ο Spud πειραματίζεται με το μποξ και ο Begbie ψάχνει εκδίκηση. Είπαμε, η τσογλανοπαρέα είναι όλη παρούσα…

Το Τ2 καταφέρνει να μου μεταδώσει λίγη από την νοσταλγία της εποχής που έζησα το πρώτο, μα καταφέρνει και κάτι παραπάνω, σαν millennial πια- όπως άλλωστε και οι ήρωες του- να με υποβάλλει σε έναν μικρό απολογισμό, μια μεταστροφή από το “not to choose life” της οργισμένης νιότης στο “choose life” των σαράντα plus…

Σκέψεις, κρόσσια, κροκάλες (vol 4)

Σε αυτό το σπίτι όλες έχουν αφήσει από κάτι

Κάποια ξέχασε τη βεντάλια της, κάποια την ομπρέλα της, και μια το σπασμένο της τακούνι

Αυτό το σπίτι είναι γεμάτο αποτυπώματα και γενετικό υλικό

Κάποια άφησε το δάκρυ της, κάποια φώτισε το δωμάτιο με το χαμόγελο της, και μια έγραψε τη λέξη «καθίκι» με το κραγιόν της στον καθρέφτη του μπάνιου,

δίπλα στην καρδιά που είχε σχηματίσει με το δικό της κραγιόν η προηγούμενη

Κι αναλογίζομαι αν τις αγάπησα, έστω και τόσο δα, όσο πατάει η γάτα, όσο διαρκεί η ντροπή

Σε αυτό το σπίτι έχω κλέψει εικόνες για πίνακες, λέξεις για ποιήματα, βογγητά

και ασυνάρτητα κατεβατά

Σε αυτό το σπίτι η μοναξιά έχει χτίσει το μαυσωλείο της

Σε αυτό το σπίτι χύθηκαν καφέδες και όνειρα

Κι αν τώρα ακούω τον μελαγχολικό μονόλογο του

Είμαι ο μόνος που μπορεί να το κάνει χωρίς να πληρώσει εισιτήριο.

Σκέψεις, κρόσσια, κροκάλες (vol 3)

Να την αγαπάς τη ματαίωση, κανείς άλλος δεν μπορεί να σου δώσει εντονότερα συναισθήματα.

Να σέβεσαι τους πάτους σου, πουθενά αλλού δεν θα βρεις ισχυρότερους ιλίγγους

Να λατρεύεις τη νικοτίνη, τίποτα δεν θα σου καταστρέψει περισσότερο τα πνευμόνια

Να εκτιμάς τον εαυτό σου, μέσα στην αυτοκαταστροφή του

Είναι ο μόνος που έχεις

Καθώς στις πέντε τα ξημερώματα σου στέλνει μήνυμα πως «έχει αίμα»

Καθώς η μόνη αγκαλιά που μπορεί να βρει, έχοντας μόλις βιαστεί, είναι η δικιά σου

Καθώς με διαλυμένο συκώτι χαράματα στο αστυνομικό τμήμα βλέπεις στον καθρέφτη ένα είδωλο που σου μοιάζει

Καθώς της λες πως αυτοί οι άνθρωποι δεν θα γίνουν ποτέ σαν εμάς

Να εκτιμάς τον εαυτό σου, το κάθε πρωινό που θα μαζεύεις τα γυαλιά της ακρωτηριασμένης του αντανάκλασης

Να αγαπάς τη ματαίωση, όσο οι άλλοι βουλιάζουν στην κινούμενη άμμο της πληρότητας τους

Όσο οι δολοφόνοι κυκλοφορούν εκεί έξω

Και τα δελτία ειδήσεων αποκρύπτουν τα εγκλήματα τους

Μιχάλης Αλμπάτης- Η νόσος των ουρητηρίων (κριτική)

Η «Νόσος των ουρητηρίων» του Αλμπάτη είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο, είναι επίσης ένα βιβλίο που ανήκει στην καλή ελληνική λογοτεχνία την οποία εσχάτως ψάχνουμε με το κλεφτοφάναρο, διόλου τυχαίο πως δεν κυκλοφορεί από κάποιο γνωστό παραμάγαζο το οποίο θα το είχε έτσι κι αλλιώς απορρίψει ιδιαίτερα αν επρόκειτο για συγγραφικό ντεμπούτο, μόνο που ο συγκεκριμένος συγγραφέας έχει ήδη προλάβει να αφήσει τα διαπιστευτήρια του με αποτέλεσμα η επιλογή του συγκεκριμένου εκδοτικού να τον τιμά…

Ο Αλμπάτης πραγματεύεται μια πρωτότυπη ιδέα, με Μπρυκνερική δεξιοτεχνία, η οποία ωστόσο παρουσιάζει ουκ ολίγες προκλήσεις. Ένας μυστηριώδης ιός, ο οποίος καθόλου τυχαία, ξεκινάει από τα δημόσια ουρητήρια εξαπλώνεται μετατρέποντας όλον τον πληθυσμό σε καλλιτέχνες. Μέσα σε αυτόν τον καμβά ο συγγραφέας στήνει μια λυσσαλέα σάτιρα τόσο για την λογοτεχνική διαπλοκή στην Ελλάδα όσο και για τις παθογένειες της τέχνης γενικότερα, ταυτόχρονα ωστόσο εξυφαίνει και μια αλληγορία για την σημασία, τη χρησιμότητα της και τον προορισμό της στον σύγχρονο κόσμο στον οποίον έτσι κι αλλιώς τελεί υπό σύγχυση, όπως επισημάναμε η επιλογή των ουρητηρίων μόνο τυχαία δεν είναι.

Προχωρώντας στο εγχείρημα του αποφεύγει την παγίδα της σχηματικότητας δημιουργώντας αληθοφανείς ήρωες τους οποίους τοποθετεί σε ένα πλαίσιο πειστικών καταστάσεων παρά την τραβηγμένη από τα μαλλιά συνθήκη. Αυτό είναι κάτι που θέλει cojones αποκαλύπτοντας έναν συγγραφέα με στέρεο υπόβαθρο, πολύ περισσότερο έναν αυθεντικό story teller που δεν φοβάται να αναμετρηθεί με την πρόκληση.

Το βιβλίο του είναι συμπαγές, καλογραμμένο, χωρίς κοιλιές με σαφή την αίσθηση του προορισμού και την προσκόλληση στη βασική ιδέα (με απλά ελληνικά δεν μπάζει), ταυτόχρονα ωστόσο είναι και πολυεπίπεδο- το επισημαίνει και ο ίδιος στο εισαγωγικό του σημείωμα- με βαθιές τομές στους χαρακτήρες και τις σχέσεις τους. Αν θα μπορούσα να εντοπίσω μια αδυναμία αυτή είναι στο ένα «τσαφ» παραπάνω ψυχής που θα μπορούσε να κινηθεί πέρα από τον σεμιναριακό ακαδημαϊσμό (χωρίς ο όρος να χρησιμοποιείται υποτιμητικά). Γιατί ναι μεν η «Νόσος των ουρητηρίων» σε πρώτη ανάγνωση φαντάζει- και είναι- αψεγάδιαστη, αλλά σε προσωπικό επίπεδο θα την προτιμούσα με μια λιγότερο επιτηδευμένη «πουτανιά»…

Nτέμης Κωνσταντινίδης- Δύο Ποιήματα

Πόλεμος την άνοιξη

Ένας πόλεμος την άνοιξη φαίνεται τόσο αταίριαστος.

Όμως ακριβώς αυτή είν' η εποχή του.

Για να βλέπει κανείς τι αφήνει.

Για να βλέπει πώς γεμίζει η ύπαιθρος μνήματα.

Πόσες πυρές καίνε σε άγνωστους στρατιώτες.

Πόσα βλέμματα πόσα χαμόγελα παγωμένα μέσα σε κορνίζες.

Για να βλέπει.

Κι ύστερα όχι πια.

Συνεπής

Aν είσαι ποιητής,

θα πρέπει να μπορείς

από ευθιξία ν' αυτοκτονήσεις.

Αν είσαι ποιητής στο σύμπαν συνεπής,

από θυσία θα ξαναζήσεις Όπως βλέφαρα

Όπως βλέφαρα

Τους ουρανούς πάνω μας

Σύννεφα κλείνουν

Σκέψεις, κρόσσια, κροκάλες (vol 2)

Αυτοί που έχουν το πιο δεινό χιούμορ είναι εκείνοι που έχουν φάει τα σκατά με το φτυάρι

Οι πιο πνευματώδεις άνθρωποι είναι τρυπημένοι από αμέτρητα βέλη

Οι χαμογελαστοί και καλοσυνάτοι έχουν μάθει να καταπίνουν τις προσβολές των άλλων

Για κάποιο λόγο οι εκλεπτυσμένοι θεωρούνται ο πιο εύκολος στόχος.

Η ανθρωπότητα προχωρά αγκιστρωμένη στον πρωτογονισμό και την αγένεια

Δεν χαρίζεται στους αγνούς

Τους βαφτίζει αφελείς

Όμως εκείνοι γνωρίζουν τον κόσμο καλύτερα από τον καθένα, έχουν σφουγγίσει την κακία και τον φθόνο του.

Μα προχωράνε αρνούμενοι να παραδώσουν την ακεραιότητα τους. Γνωρίζοντας πως είναι προτιμότερο να δέχεσαι το κακό από το να το πράττεις. Ίσως είναι αυτή η αντίληψη που διατηρεί μόνιμα το χαμόγελο στα χείλι τους.

Ακόμα και αν φεύγουν πρώτοι

Γελαστοί μα και πάντα γελασμένοι.