ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΚΑΛΟΚΑΙΡΟ (Χριστόφορος Τριάντης)

Γεμίσαν τα πανέρια ευτυχία, κατακαλόκαιρο.

«Σωθήκαμε, επιτέλους».

Και στις ομπρέλες από κάτω,

οι κυρίες εξηγούσαν στα τέκνα :

πως ήρθε -πάλι - η σωτηρία.

Και στ’ αφτιά κρέμασαν συσκευές

για καλύτερη επικοινωνία.

Απ’ τα καταστήματα

ακούστηκαν καντρίλιες.

Μα, δεν άντεξαν πολύ,

γιατί τα παιδιά της τίμιας εργασίας,

μοίραζαν εφημερίδες.

«Να, για τον λαό.

Η ενημέρωση πάνω απ’ όλα».

Οι κρατικοί φρουροί (κι υπάλληλοι)

έκαναν δουλειά κι αυτοί,

«Τ’ αυτοκινητάκια σας.

Αχ, εμποδίζουν την κυκλοφορία.

Και τα παιδάκια σας,

πόσο τ’ αγαπάμε,

τώρα που πέρασε η κρίση».

Ξεκίνησαν και οι σερβιτόροι

να φέρνουν τα εδέσματα.

«Χαμογελάστε λουόμενοι,

Λάτρεις δερμάτων και στιγμών,

σωθήκαμε».

Οι δάσκαλοι (κάπως μαυρισμένοι)

φώναξαν σε άπταιστα ελληνικά

«Έληξε η πενία.

Εμπρός μεσαία τάξη,

ψηλά το κορμί.

Η θάλασσα είναι λάδι,

μυρίζει γονιμότητα

κι ευτυχία.

Ευκαιρία μεγάλη».

Και οι φρουτοπαραγωγοί

συμμετείχαν στη γενική εορτή

«Οικογένειες,

σάς φέρνει φρούτα ο κηδεμόνας.

Είναι της εποχής.

Δεν έχει πια ιδέες βλαβερές ο πατέρας – αρχηγός,

μόνο γεύσεις για τους ουρανίσκους».

Οι ωρολογοποιοί περήφανα συνθηματολογούσαν

«Άξιες φαμίλιες,

σάς περιμένουν οι ξαπλώστρες

της νέας σωτηρίας.

Τις προβάλλουν στις οθόνες.

Κοιτάξτε πόσο λακαρισμένες είναι.

Αχ , άφθαρτες σαν εσάς.

Κι αφεντικά αλλάζουν (κάθε λίγο και λιγάκι).

Αυτή είναι η ομορφιά της αλλαγής

και της παθολογίας».