Πέρα από την ευθυμία που μπορούν να μας προσφέρουν κατά καιρούς οι διαπλεκόμενοι και τέρμα ατάλαντοι γλείφτες των «ελληνικών γραμμάτων», η γραφή τους αλλά κυρίως τα ερεθίσματα τους αποκαλύπτουν μια μεγάλη όσο και θλιβερή αλήθεια, την πλήρη απουσία οικουμενικής συνείδησης και σφαιρικής αντίληψης των σύγχρονων εξελίξεων. Οι τσατσάδες των εκδοτικών παραμάγαζων φυσικά μουσκεύουν μέχρι τις σάλπιγγες απέναντι στον «επαρχιωτισμό» του εκάστοτε παρατράγουδου το οποίο σπεύδουν να πριμοδοτήσουν διαθέτοντας ασφαλώς τόσο τις αργυρώνητες πλάτες όσο και την έξωθεν καλή μαρτυρία των κατά συνθήκη σφουγκοκωλάριων που γεμίζουν το πολιτισμικό ρεπορτάζ των μέσων.
Εκ του αποτελέσματος βέβαια η συνθήκη είναι τόσο θλιβερή που θέλει τιτάνια προσπάθεια για να πείσεις τον ανυποψίαστο αναγνώστη πως διαβάζει ένα καλό «βιβλίο». Γιατί ναι μεν μπορεί να έχεις τον Μάκη Τσίσα να περιγράφει τις καρπαζιές την περίοδο που ήταν στη δούλεψη του κλέφτη του Χατζόπουλου, ή τη Μαλαπουστρέ να αποθεώνει τις ραβδώσεις του ταμπόν της ως την πιο συγκλονιστική εμπειρία που έχει ζήσει στη ζωή της αλλά αυτές οι εμπειρίες δεν συνιστούν σε καμία περίπτωση κάποιο ανάγνωσμα που θα μείνει στην ιστορία…
Από την άλλη βέβαια διαθέτουμε δεινούς και τετραπέρατους (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) συγγραφείς που έχουν δώσει κατά καιρούς διαμάντια τα οποία ξεφεύγουν όχι μόνο από το «κουτί» αλλά και τα στενά τοπογραφικά όρια της εθνικής η προσωπικής μιζέριας και που βέβαια θάβονται και λοιδορούνται για προφανείς λόγους.
Έτσι το καρκίνωμα όχι μόνο μένει αλλά και γιγαντώνεται τείνοντας να αποτελέσει κανονικότητα της «σύγχρονης εγχώριας λογοτεχνίας», και αυτή ίσως είναι η πιο τραγική συνέπεια…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου