Ήταν το 1995 όταν ο νεαρός τότε Ματιέ Κασοβίτς τάραξε τα νερά της παγκόσμιας κινηματογραφίας με μια ταινία βγαλμένη από τα γκέτο του Παρισιού. Η ταινία θεωρείται πλέον κλασική αλλά στην πορεία του χρόνου αποδείχτηκε και τρομακτικά προφητική. Καθώς δεν ήταν λίγες οι φορές που τα γκρίζα προάστια της πόλης του φωτός έγιναν παρανάλωμα μετά από εκτεταμένες ταραχές.
Το Μίσος απλά υπογράμμισε τις αιτίες εκεί όπου οι άλλοι (όπως καλή ώρα ο Σαρκοζί ως υπουργός εσωτερικών) έβλεπαν τρομοκράτες, σκιαγράφησε θύματα εκεί όπου η μικροαστική πανώλη έβλεπε θύτες. Το έθεσε άλλωστε με σαφήνεια από την αρχή του, «σημασία δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση». Η πτώση ήταν η υποβάθμιση που η καθώς πρέπει Γαλλία έθαβε κάτω από το χαλί, η πρόσκρουση όμως ήταν εκκωφαντική.
Έκτοτε έγινε ένα σημείο αναφοράς, ένα φετίχ που πολύ προσπάθησαν να αντιγράψουν, άλλοτε με κωμικά αποτελέσματα όπως το «Athena» του απατεώνα γόνου Γαβρά, άλλοτε με εντυπωσιακά όπως «οι Άθλιοι» του Ladj Ly.
Ωστόσο η ταινία δεν υπήρξε ποτέ αυτό που λέμε αριστούργημα ούτε ο ρόλος της ήταν να γίνει. Υπήρξε ωστόσο κάτι πολύ παραπάνω, ένα ξυπνητήρι αφύπνισης της κοιμισμένης Γαλλικής κοινωνίας. Και γι’ αυτό παραμένει αγέραστο…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου