Υπάρχουν άνθρωποι που αν τους κόψεις θα βγει αίμα, άλλοι που αν τους κόψεις θα βγει γρανίτης και τέλος κάποιοι που αν τους κόψεις θα βγάλουν σκατά. Στην τελευταία κατηγορία ανήκουν δυστυχώς αρκετοί δημοσιολογούντες που δεν κρατάνε το δηλητήριο για τον εαυτό τους αλλά με κάθε ευκαιρία το εκδηλώνουν στην κοινωνία.
Σε αυτό το πλαίσιο, αν για πολλούς το κατάπτυστο δημοσίευμα που είχε βγει- εν είδει αστεϊσμού- από γνωστή ρυπαρή φυλλάδα αποτέλεσε έκπληξη, για τους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ και γνωρίζοντες το συγκεκριμένο χολερικό και εμφορούμενο από ρατσιστικές απόψεις παρεάκι ήταν απλά αναμενόμενο. Το πρόβλημα ωστόσο στην περίπτωση αυτών των ανθρώπων δεν είναι οι όποιες ρατσιστικές απόψεις τους αλλά η ικανοποίηση που αντλούν από το θάνατο των συνανθρώπων τους. Συνανθρώπων φυσικά για όλους εμάς τους φυσιολογικούς καθώς στο δικό τους ταραγμένο μυαλό ο άνθρωπος ορίζεται αποκλειστικά από το ταξικό του πρόσημο και την κοινωνική του θέση.
Μνημειώδης είναι άλλωστε και η δήλωση- για να μεταφερθούμε σε άλλο παράδειγμα- γνωστής λεκανατζούς των «γραμμάτων και των τεχνών» για το άπορο παλικάρι που έχασε τη ζωή του πηδώντας απ’ το τρόλεϊ επειδή δεν είχε να πληρώσει το αντίτιμο του εισιτήριου. Μόνο που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρχε κανένα ίχνος «αστεϊσμού», μονάχα ανεξάντλητο περίσσευμα σκατοψυχιάς…
Για να λέμε βέβαια τα πράγματα με το όνομα τους η μάστιγα των «νεκρολογιών» δεν είναι ελληνικό φαινόμενο, ούτε περιορίζεται στην κατευθυνόμενη δημοσιογραφία και τον χώρο των "γραμμάτων". Αντιθέτως ξεκινάει από την βιοεξουσία του Φουκώ και φτάνει μέχρι την «Νεκροπολιτική» του Achille Mbembe για να πάει ακόμα πιο πίσω στις γνωστές θεωρίες ευγονισμού που όλοι γνωρίζουμε.
Και αν μπορεί να υπάρξει ένα ελπιδοφόρο ανάχωμα στους καιρούς που ζούμε αυτός είναι ο Άνθρωπος. Ο άνθρωπος με άλφα κεφαλαίο...
