Τανιζάκι: Το εγκώμιο της σκιάς

Σε αυτό το μικρό δοκίμιο, εξαιρετικά επιμελημένο και μεταφρασμένο από τις "εκδόσεις Άγρα", ο σπουδαίος Ιάπωνας συγγραφέας καταπιάνεται με ένα θέμα που διαχρονικά απασχολεί, ταλανίζει και διχάζει την Ιαπωνική κοινωνία. Την προσχώρηση, δηλαδή, των δυτικών αξιών και της δυτικής αισθητικής στην παραδοσιακή κουλτούρα και τον πατροπαράδοτο τρόπο ζωής διατρέχοντας τομείς όπως η αρχιτεκτονική, οι οικοσκευές, η κουζίνα και γενικότερα ό,τι ορίζει άμεσα την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων.

Για τον Τανιζάκι η αισθητική υπερισχύει της βολής και είναι αυτή ίσως η μεγαλύτερη απώλεια ή το μεγαλύτερο διακύβευμα στον λεγόμενο εκσυγχρονισμό της χώρας. "Κι αν πάει κανείς στις επαρχίες της Κίνας και της Ινδίας σήμερα, θα βρει σίγουρα πως η ζωή ελάχιστα έχει αλλάξει από την εποχή του Βούδα ή του Κομφούκιου. Θα είχαμε παρόλα αυτά τραβήξει έναν δρόμο που θα ταίριαζε στην ιδιοσυγκρασία μας", αναφέρει κάποια στιγμή

Γραμμένο το 1933 το "Εγκώμιο της σκιάς" πατάει σε μια λογοτεχνική και υπαρξιακή παράδοση που κρατάει μέχρι τις μέρες μας, τον σκεπτικισμό δηλαδή απέναντι στην διάβρωση που προξενούν οι εισαγόμενες "αξίες" και ο οποίος είναι έκδηλος σε κάθε λογοτεχνική φόρμα και είδος, από το "In the Miso soup" του Ruy Murakami μέχρι την κριτική στις πατριαρχικές δομές της γυναικείας crime λογοτεχνίας (Κιρίνο, Γιουζούκι κ.τ.λ).

Μικρό στο μέγεθος αλλά μεστό και εύπεπτο, το εγκώμιο της σκιάς μπορεί να ιδωθεί και ως ένα εγχειρίδιο για την εξέλιξη μιας πατροπαράδοτης κοινωνίας σε οικονομική και τεχνολογική υπερδύναμη, αλλά και για τους προβληματισμούς που συνοδεύουν αυτόν τον μετασχηματισμό...

Ένα έντιμο ψέμα (συλλογικό)

‘Εντιμα Ψέματα (Άννα Συνοδινού)

Κρείσσον ελέσθαι ψεύδος, ή αληθές κακόν.

Μένανδρος

Κοιτάξτε αυτή τη γραμμή στην οθόνη. Αυτό το υστερικό, πράσινο τρεμόπαιγμα που πασχίζει να πείσει το σκοτάδι πως κάτι συμβαίνει ακόμα, πως υπάρχει ρυθμός, πως υπάρχει ελπίδα. Οι γιατροί το λένε «ζωτικά σημεία». Εγώ το λέω έντιμο ψέμα της κανονικότητας. Είναι ο παλμός μιας κοινωνίας που έχει ήδη υποστεί εγκεφαλικό θάνατο από την υπερπληροφόρηση και την απάθεια, αλλά συνεχίζει να σπαρταράει επειδή ο παγκόσμιος αλγόριθμος ξέχασε —ή δεν τον συμφέρει ακόμα— να πατήσει τον διακόπτη.

Σε έναν κόσμο όπου οι διεθνείς ειδήσεις θυμίζουν σενάριο δυστοπικής ταινίας που ξέφυγε από το μοντάζ και οι γεωπολιτικές σκακιέρες καταρρέουν πάνω στα κεφάλια των πιονιών, η αλήθεια έχει γίνει το πιο ανθυγιεινό προϊόν της αγοράς. Η αλήθεια είναι μια ευθεία γραμμή: η παγωμένη σιωπή των ερειπίων που οι επενδυτές βαφτίζουν «ευκαιρίες ανάπτυξης», η κυνική στατιστική των αριθμών που ευημερούν πάνω σε σώματα που λιμοκτονούν, η απάθεια μιας Ιστορίας που γράφεται πλέον με κώδικα, και όχι με αίμα. Ποιος αντέχει αυτή την αλήθεια χωρίς αντικαταθλιπτικά, ένα καλό φίλτρο στο Instagram ή μια δόση εθελοτυφλίας;

Ζούμε σε μια κοινωνία που υποφέρει από «υπερβολική αλήθεια» και «ελάχιστη παρηγοριά». Γι' αυτό εφηύραμε το Έντιμο Ψέμα. Το κάναμε θρησκεία, πολίτευμα και αμορτισέρ ανάμεσα στην τραχύτητα του κόσμου και την ευθραυστότητα της ψυχής μας. Δεν είναι η απάτη του κέρδους, ούτε ο δόλος της εξουσίας. Είναι η κοινωνική αναισθησία που επιτρέπει στην εγχείρηση της ύπαρξης να συνεχιστεί χωρίς ο ασθενής να πεθάνει από το σοκ. Είναι το «όλα θα πάνε καλά» που ψιθυρίζει η μάνα στο παιδί της σε ένα υπόγειο της Γάζας, ενώ οι τοίχοι τρέμουν. Είναι η «καλημέρα» που ανταλλάσσουμε στο μετρό, προσποιούμενοι πως δεν είδαμε τους τίτλους των ειδήσεων. Είναι η υπόσχεση πως «θα είμαστε εδώ και αύριο», ενώ κανείς δεν υπογράφει πια για το αύριο. Είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια να μη νιώσουμε το κρύο της ηθικής μας αποσύνθεσης, μια ψευδαίσθηση κανονικότητας που συντηρούμε, τακτοποιώντας το σπίτι μας ενώ ο κόσμος έξω αναδιατάσσεται βίαια.

Είναι το «έχουμε δημοκρατία» που ψελλίζουμε, ενώ γλείφουμε τις οθόνες μας για μια στάλα ψηφιακής αποδοχής, υποταγμένοι σε όρους χρήσης που ποτέ δεν διαβάσαμε. Είναι το «όλα θα φτιάξουν» που ξερνάμε στα αυτιά των παιδιών μας, την ώρα που το μέλλον τους πλειστηριάζεται σε κάποιο κλιματιζόμενο γραφείο στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Είναι η «διπλωματική λύση» που βαφτίζουν οι ισχυροί την επόμενη σφαγή και η «ανθρωπιστική ανησυχία» που ποστάρουμε ανάμεσα σε μια φωτογραφία του φαγητού μας και μια διαφήμιση διακοπών, ενώ οι πύραυλοι που πληρώσαμε με τους φόρους μας μετατρέπουν παιδικά δωμάτια σε σκόνη. Είναι το ψέμα που μας επιτρέπει να καταπιούμε το δείπνο μας χωρίς να νιώθουμε τη γεύση της χολής και του αίματος που ποτίζει το χαλί μας.

Φιλοσοφικά, το έντιμο ψέμα είναι η νίκη της Ενσυναίσθησης πάνω στη Λογική. Από τους αρχαίους τραγωδούς μέχρι τις μάνες στα καταφύγια, η ανθρωπότητα επιβίωσε χάρη σε αυτά τα «έντιμα ψέματα». Γιατί η αλήθεια είναι ένας τοίχος. Και το ψέμα... το ψέμα είναι η πόρτα που σχεδιάζουμε πάνω στον τοίχο για να μπορέσουμε να περάσουμε απέναντι. Τελικά, η τιμιότητα μιας λέξης δεν κρίνεται από το αν ανταποκρίνεται στα γεγονότα, αλλά από το αν υπηρετεί τη ζωή.

Είμαστε οι περήφανοι συντηρητές μιας μεγάλης αυταπάτης. Και ίσως αυτό να είναι το μοναδικό μας μεγαλείο: ότι συνεχίζουμε να σχεδιάζουμε κύματα πάνω σε μια ευθεία γραμμή θανάτου. Σερφάρουμε πάνω στην ίδια μας την καταστροφή με το κινητό στο χέρι, αναζητώντας απεγνωσμένα το επόμενο έντιμο ψέμα που θα μας γλιτώσει από τη ντροπή. Στο τέλος της ημέρας, η αλήθεια είναι μια πολυτέλεια για τους νεκρούς. Οι ζωντανοί χρειαζόμαστε μια καλοραμμένη πλάνη για να αντέξουμε το βάρος της επόμενης αναπνοής.

Το ψέμα αυτό είναι έντιμο μόνο επειδή είναι αναγκαίο. Είναι η λευκή σημαία που υψώσαμε μπροστά στον παραλογισμό της ισχύος. Αν η γραμμή του παλμογράφου ισιώσει και αναγκαστούμε να παραδεχτούμε πως είμαστε απλώς οι καλοταϊσμένοι θεατές στο σφαγείο της ίδιας μας της ύπαρξης, τότε ο πολιτισμός μας θα διαλυθεί σε δευτερόλεπτα από τον απόλυτο τρόμο της συνειδητοποίησης. Αν πούμε τα πράγματα με το όνομά τους ο κόσμος μας θα πεθάνει από υπερβολική δόση ειλικρίνειας. Γι' αυτό προτιμάμε τον θόρυβο: τη γελοιότητα των τάσεων, την οργή του πληκτρολογίου που εκτονώνεται σε δέκα λεπτά, την ψευδαίσθηση πως η ενημέρωσή μας μάς καθιστά καλύτερους ανθρώπους.

Στον παλμογράφο της Ιστορίας, το «έντιμο ψέμα» είναι το ηλεκτρικό σοκ που αποτρέπει την οριστική παύση.

Και το πιο εφιαλτικό; Όταν η γραμμή τελικά ισιώσει —γιατί η πραγματικότητα, σε αντίθεση με εμάς, δεν κάνει εκπτώσεις και δεν δέχεται δωροδοκίες— κανείς δεν θα το προσέξει. Ένας «έξυπνος» αλγόριθμος θα συνεχίσει να ποστάρει για εμάς, να κάνει scroll για εμάς, να αγοράζει για εμάς, βεβαιώνοντας τους υπόλοιπους μελλοθάνατους πως «η σύνδεσή μας παραμένει σταθερή». Γιατί στον κόσμο μας, ο θάνατος από ειλικρίνεια είναι η απόλυτη αποτυχία του marketing. Προτιμάμε να σβήσουμε μέσα στη λάμψη μιας καλοκουρδισμένης πλάνης, πιστεύοντας πως ο παλμός μας ήταν κάτι ιερό, ενώ στην πραγματικότητα ήταν απλώς ένα παράσιτο στην οθόνη κάποιου που μετρούσε τα κέρδη του από την οργανωμένη μας απόγνωση.

Παραμιλητό στο τηλέφωνο Δευτέρα πρωί (Βάσω Τζιβανάκη)

Ναι, δεν πειράζει που δεν πήγε τέλεια

είναι σαφές ότι προσπάθησε αρκετά,

είστε κι εσείς από κοντά,

μα φαίνεται πως έχουν μπει απτοί στόχοι.

Κοιτάξτε, είναι στο χέρι του Συλλόγου,

εγώ ως υπεύθυνη του τμήματος θα τους εκθέσω την πρόοδό της

και πόσο γενικά έχει εμπεδώσει τον κανονισμό.

Τώρα αν επηρεάστηκε απ' το κλίμα στον οργανισμό

μήπως κι εμείς δεν ήμασταν παιδιά,

μα πώς, σας νιώθω.

Έκτη ώρα, θα πεινάσουν, θα νυστάξουν, πώς θα βγει;

Εσείς την παροτρύνετε να μην αργεί να κοιμηθεί;

Και σας ακούει;

Φέρεστε δίκαια η μια στην άλλη;

Τι ώρα σχολάτε δεν συγκράτησα.

Α ναι, της εποχής κι αυτό, πολλή πληροφορία,

δύσκολο και για μας που είμαστε ενήλικες,

σκεφτείτε για τους μαθητές τι φασαρία.

Μη μου το λέτε εμένα,

στα είκοσί της πάλι θα την ξαναζήσετε,

οι κοινωνιολόγοι το ‘λεγαν προχθές και τους πιστεύω.

Εν κατακλείδι, όχι, η Ελένη ήταν εκτός.

Παρατηρήτρια ας πούμε,

ανάμειξη ενεργός δεν μαρτυρείται.

Θα καλυφθούν οι ώρες, μην ανησυχείτε,

θα βγει η ύλη ανελλιπώς.

Ακούω ότι είναι άσχημα. Μα θα συνέλθει.

Άσχημα, ναι.

Και τα παιδιά ασχημονούντα κι η εποχή ασχημάτιστη.

Αλλά κι η ασχήμια πόσο να κρατήσει;

Κάποια στιγμή η αλήθεια λάμπει.

Κι η ομορφιά της γνώσης,

ο πλούτος του σχολείου,

η συνοχή της κοινωνίας,

το άσπρο των εφηβικών ονείρων

η θέρμη των γονέων

η ομόνοια των συναδέλφων

το όραμα της αρτίωσης

ο πλούτος του σχολείου

ο πλούτος του σχο

λείου ο πλούτος του δολί

ου του δούλου

ο πλούτος του πλούτου

του του του του του του του…

Μαρή αλανιάρα Πατάκαινα, πόσα θες για να μας βγάλεις τα μάτια;

Η εισαγγελία του Καρτέλ εκδίδει ένταλμα σύλληψης, άμεσα εκτελέσιμο, κατά της ιδιοκτήτριας του γνωστού εκδοτικού χαμαιτυπείου Άννας Πατάκη και της μεταφράστριας της για το αδίκημα της κατακρεούργησης και της περιύβρισης του πτώματος της συγγραφέως Ασάκο Γιουζούκι και του βιβλίου της «Βούτυρο». Επίσης για τα πλημμελήματα της ψυχικής οδύνης των αναγνωστών και των διακεκριμένων βλαβών στο αμφιβληστροειδή υμένα.

Συγκεκριμένα, η μετάφραση του βιβλίου αποδεικνύει πλήρη άγνοια για τη Ιαπωνική κουλτούρα καθώς και τη φιλοσοφία και τις ιδιαιτερότητες της Ιαπωνικής γλώσσας. Ενδεικτικό είναι πως σε μια τόσο εκλεπτυσμένη διάλεκτο, από τις λίγες όπου απουσιάζει το υβρεολόγιο, η μεταφράστρια κάνει του κεφαλιού της με χρήση συνωνύμων που όχι μόνο κλωτσάνε τη ροή αλλά και την αισθητική της αφήγησης. Επιλογές όπως, επι παραδείγματι, «γκόμενος» αντί για «σύντροφος», «χίμηξε» αντί για «εισχώρησε», «πέταξε» αντί για «αντέτεινε» μας θυμίζουν τις καλύτερες στιγμές της Βασούλας…

Επιπλέον οι επεξηγήσεις είναι ελλειμματικές και συχνά παρεμβάλλονται μέσα στη ροή αντί να έχει καταρτιστεί έστω και μια στοιχειώδης ενότητα παρατηρήσεων και σημειώσεων (βλέπε σοβαρούς εκδοτικούς όπως «Άγρα» ή «Πόλις»). Αλλαχού δεν υπάρχουν καν. Το γεγονός πως το Μαλακατέ το χάιδευε σαν τις ραβδώσεις του ταμπόν της σε βιντεάκι τοποθέτησης προϊόντος μας βάζει σε περαιτέρω σκέψεις.

Σε κάθε περίπτωση, συνίσταται στους ανυποψίαστους αναγνώστες, μέχρι την εκτέλεση της ποινής να αποφύγουν κάθε επαφή με το συγκεκριμένο μεταφραστικό σκουπίδι, σε διαφορετική περίπτωση να επισκεφτούν άμεσα οφθαλμίατρο…

Η τελευταία κλήση

Βασισμένη στην αληθινή ιστορία ομηρείας μιας οικογένειας από τον κακοποιό Σορίν Ματέι η «τελευταία κλήση» αναβιώνει τα γεγονότα πλαισιώνοντας τα από μυθοπλαστικά στοιχεία επιδιώκοντας να παρουσιάσει ένα σφιχτοδεμένο θρίλερ. Εν μέρει τα καταφέρνει, εν μέρει αποτυγχάνει…

Γιατί αν εστιάσουμε αυστηρά στην υπόθεση της ομηρείας τότε έχουμε έναν καθηλωτικό ρυθμό που πιάνει τον θεατή από το λαιμό. Ο Ορφέας Αυγουστίδης παίζει το ρόλο της ζωής του, η Μαρία Ναυπλιώτου είναι εξαιρετική, ο Γιώργος Μπένος ως νεαρός ρεπόρτερ μας συστήνεται σε ένα ρόλο ανεξίτηλο δείχνοντας πως το (υποκριτικό) μέλλον του ανήκει. Που χάνει η ταινία; Στις σεναριακές λεπτομέρειες…

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος προσπαθεί να εξυφάνει ένα παρασκήνιο διαπλοκής όπου πουστ(άρδ)ες, μπάτσοι και πολιτική ηγεσία δουλεύουν σε αγαστή συνεργασία για ιδία σκοτεινά συμφέροντα. Και κει το χάνει.

Η ιστορία της εμπλοκής της ΕΥΠ είναι το λιγότερο παιδαριώδης και αδικεί τη συνολική προσπάθεια. Είναι πραγματικά κρίμα μια ταινία διεθνών προδιαγραφών να βάζει αυτογκόλ στο ’95. Ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε τις παθογένειες της εγχώριας κινηματογραφίας, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε τις πίπες που βγήκαν για μια ακόμη κινηματογραφική σεζόν.

Εν κατακλείδι, η «τελευταία κλήση» σίγουρα διεκδικεί τον τίτλο της ελληνικής ταινίας της χρονιάς ανεξάρτητα από τις παιδικές ασθένειες της από τις οποίες το εγχώριο σινεμά θα κάνει χρόνια να απαλλαγεί…

Οι παίκτες

Είναι τόσο Νέα Υόρκη όσο δεν πάει. Με Matt Damon, John Turturro, Edward Norton αν όχι στα καλύτερα τους (καθώς η υποκριτική ωρίμανση θα ερχόταν μέσα από μεταγενέστερα κινηματογραφικά ορόσημα) τότε σίγουρα στην ακατέργαστη αγνότητα της πρώτης νιότης τους και τον αρχιερέα Malkovich να κρατάει τη μπαγκέτα, οι παίκτες είναι μια ταινία για το πόκερ ή ίσως για τα πάντα εκτός από το πόκερ.

Η απλοϊκότητα του σεναρίου, όπου ένας αποσυρμένος χαρτοπαίκτης ξαναμπαίνει στον κόσμο του τζόγου για να καλύψει το χρέος του απατεώνα καλύτερου του φίλου του, εξυπηρετείται σεμιναριακά αφήνοντας τα διδάγματα να ανασυρθούν απρόσκοπτα πάνω στην φόρμα της υποτυπώδους ιστορίας.

Κι αυτό είναι το κλειδί. Δεν χρειάζεσαι κάποια φαντεζί πλοκή, απλά τη βασική, πλαισιωμένη από στιβαρές ερμηνείες προκειμένου μια ταινία που φλερτάρει με τη μετριότητα να απογειωθεί. Χρειάζεσαι μια σκηνή να σχηματίσει τον πυρήνα της. Όπως εκείνη που ο καθηγητής του ήρωα του εκμυστηρεύεται πως οι γονείς του που τον προόριζαν για ραβίνο τον αποκλήρωσαν όταν επέλεξε το δρόμο της νομικής.

«Δεν μετανιώσατε ποτέ για την επιλογή σας;»

Τον ρωτάει εκμαιεύοντας το όλο νόημα μειδίαμα του. Γιατί ακριβώς στη ζωή τα μοιραία δεν αποτελούν επιλογή. Γιατί όλοι ήμαστε εδώ προκειμένου να εκπληρώσουμε ένα ρόλο ή, για τους πιο τυχερούς, το χάρισμα που μας δόθηκε. Ακόμα και σε ένα παιχνίδι μοιρασμένων πιθανοτήτων, ένας καλός χαρτοπαίκτης οφείλει να γνωρίζει πως η μοίρα προπορεύεται των επιλογών του…

Οι σεναριακές αφέλειες του Νέτφλιξ ως έμπνευση των ελλήνων συγγραφίτσων...

Πλέον έχει καταντήσει αστείο, οι περισσότερες σειρές του Netflix (παρεκτός των Νορδικών κυρίως παραγωγών) στηρίζονται σεναριακά σε ευκολίες ενός κακέκτυπου AI λογισμικού. Όλα τα συστατικά χτυπημένα στο μπλέντερ προκειμένου να συγκινήσουν το προβατοποιημένο κοινό. Αυτός ο χυλός εντούτοις αποτελεί πρώτης τάξης έμπνευση για τους έλληνες συγγραφίτσους.

Εκδοτικά χαμαιτυπεία όπως η Bell, το Μεταίχμιο, ο Ψυχογιός και φυσικά τα ξινισμένα χαλούμια της Διόπτρας πετάνε τη σκούφια τους προκειμένου να βγάλουν το επόμενο βολικό «στράκι» το οποίο θα πριμοδοτήσουν αναλόγως. Η ξεφτίλα όμως δεν σταματάει εδώ, ακόμα και έναν σχετικά προικισμένο συγγραφέα θα τον φέρουν στα μέτρα τους με μια παραγγελιά για προχειράτζα που δεν θα «δυσκολέψει» το αναγνωστικό κοινό ( σ.σ διαβάστε το άρθρο μας σχετικά με την περίπτωση του Τεύκρου Μιχαηλίδη).

Και κάπως έτσι ο τηλεοπτικός με τον «λογοτεχνικό» κρετινισμό ταυτίζονται. Αξιοσημείωτη η περίπτωση «βιβλίου» γνωστού μπαγλαμά δήθεν αστυνομικής λογοτεχνίας που μεταφέρθηκε στην γνωστή πλατφόρμα. Μόνο για εσωτερική κατανάλωση φυσικά καθώς ήταν τόσο άθλιο που γελάγαν μέχρι και τα τσιμέντα.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά οι γνωστοί φορείς διαθέτουν και το θράσος να ανοίγουν θέμα περί κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας από το ΑΙ. Ο Οσδέλ με τους κοπρίτες του που έχουν ξεπεράσει σε ρεμούλα ακόμη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ έχουν την «ευθιξία» να «υπερασπίζονται» τον συγγραφέα αντί να θίξουν το θεσμικό κενό που οδηγεί στην απροσχημάτιστη κλοπή από τα εκδοτικά παραμάγαζα όταν έρχεται η ώρα της εκκαθάρισης.

Κατά τ'άλλα η τεχνητή νοημοσύνη σας μάρανε...

Συνεντεύξεις με την κυρία Ευτέρπη Μέρος 7ο (Βαγγέλης Στεργίου)

Καλά, για γκιώνηδες γυρεύουν ‘κεινα τ’ αλάνια του χιονιού και της πυρίτιδας που σερβίρουν τα Νόμπελ ειρήνης, κυρία μου; Ποιο Νόμπελ ειρήνης κυρία Ευτέρπη μου; Για Νόμπελ πολέμου κι εθελοδουλίας πρόκειται, εν’ τέλει. Διότι οι λαοί είναι δυνατόν να υποφέρουν κι εν' ειρήνη, όπως υποφέρουν και σε τέρμινα πολέμου, αν με εννοείτε δηλαδή. Άμα δεν έχουν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, ενώ οι δυνάστες, τους κλέβουν ειρηνικά τ’ αγαθά της χώρας τους, δεν είναι και δύσκολο να πάρουν Νόμπελ ειρήνης όσοι και όσες συνθηκολογούν, ειδικά άμα ανήκουν και στην τάξη των κοτζαμπάσηδων, ας μου επιτραπεί ο παραλληλισμός, μαντάμ. Κι απορώ κυρία Ευτέρπη μου...πώς όσες και όσοι τα βρίσκουν με τα κοράκια προς ίδιον όφελος και προδίδουν εν' ειρήνη, γιατί δε σφάζονται μεταξύ τους για το ποια ή ποιος θα λάβει το Νόμπελ ειρήνης. Ετούτο το γεγονός, ίσως όντως ν' αξίζει ένα Νόμπελ ειρήνης και συγνώμη αν σας μπέρδεψα, μαντάμ... Σε κάτι τέτοιο δεν εστόχευα.

Πού 'σαι ρε μάγκα Όργουελ να ιδεις τι κόσμο φκιάσαμε...

Οι διανοούμενοι κυρία Ευτέρπη μου, γυμνάζουν το πνεύμα τους, διαβάζοντας, αναλύοντας και συζητώντας ή ακόμη και δρώντας σε διάφορα επίπεδα συνεδρίων, εκδηλώσεων, παρουσιάσεων βιβλίων κλτπ...Διότι κυρία μου, αυτή είναι η δουλειά τους κι έτσι πρέπει να κάνουν ετούτα 'δω τα παλικάρια, οι διανοούμενοι.

Είναι της ειρήνης πλάσματα και πολύ γουστάρω. Αλλά και όμως...

…αυτοί οι άνθρωποι που εμπλέκονται με τα πεδία των μαχών, είναι στρατιώτες, λοχαγοί, στρατηγοί και γενικά πολεμικές μηχανές, οι οποίοι προφανώς και δεν ακολουθούν τις μεθόδους που ακολουθούν οι ακτιβιστές και οι διανοούμενοι, μα ακολουθούν άνωθεν εντολές πλήρους εξολόθρευσης και τις εφαρμόζουν κατά γράμμα. Κι οι άνωθεν εντολείς να πούμε, καταργούν όποτε γουστάρουν οποιαδήποτε μορφή δικαίου.

Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι, οι μηχανές του πολέμου δηλαδή, δεν αντιμετωπίζονται με τριαντάφυλλα, επικλήσεις στο ανύπαρκτο παγκόσμιο Δίκαιο κτλπ. Καταρχάς, το να επικαλείσαι Δικαιοσύνη στο στόμα του λύκου, είναι του ματς ρομαντικίλα ρε γαμώτο μου.

Αυτές λοιπόν οι πολεμικές μηχανές, αντιμετωπίζονται με το ίδιο νόμισμα, με το οποίο οι ίδιοι σε πληρώνουν, ιφ γιου νόου γουάτ άι μιν, δηλαδή... ...Ε ναι ρε Μανόλο...Πώς να το κάνουμε τώρα;

Προφανώς, εγώ από την πλευρά μου, κυρία Ευτέρπη μου, δε μπορώ να δώσω τούτο το νόμισμα, λόγω φυσικής κατάστασης, μιας και μόνο που βλέπω βαράκια γυμναστικής, την κάνω με αλαφρά πηδηματάκια.

Μα κάποια στιγμή θα υπάρξουν αντίστοιχοι αλληλέγγυοι, που θα το επιστρέψουν το νόμισμα ετούτο στα παλικάρια τα σκυλιά του πολέμου να πούμε.

Κι ετούτα τα ολίγα, λόγω ανύπαρκτου παγκοσμίου Δικαίου ή Δικαίου που προφανώς δεν εφαρμόζεται, λόγω των άνωθεν εντολών, που λέγαμε προηγουμένως… Κι έτσι λοιπόν κυρία μου,

ο "πολιτισμός" μας,

ο Δυτικός Πολιτισμός, πού είναι; Για να 'χουμε καλό ρώτημα, δηλαδή.

Κι όπως πάντα, η ερώτησις...ρητορική.

Ανώτερη επιδίωξη του ανθρώπου η "ήρεμη περισυλλογή", η αναζήτηση της αλήθειας ως αλήθειας κάθ' αυτής κι όχι ως αξίας χρήσης, όχι ως τελεολογικής κι αγχογόνου διαδικασίας με μόνο σκοπό το αποτέλεσμα...

Τι με κοιτάτε έτσι μαντάμ; Απλά είν΄ τα πράματα...(ανάβει καμελάκι άφιλτρο κι υπομειδιά, διώχνοντας τον καπνό με κινήσεις ζίου ζίτσου μην τυφλωθεί εντελώς).

Η απόλυτη αλλοτρίωση των εννοιών κυρία Ευτέρπη μου.

Τα πάντα ως πράγματα, ως αξίες, ως εμπορεύματα.

Ακόμη κι η ίδια η επανάσταση, λίγο πριν γίνει, μετατρέπεται σε εμπόρευμα, σε στοιχείο επίδειξης και μόστρας.

Ε όχι, δεν θα πάρουμε, μα θα συνεχίσουμε ν' αναζητούμε τη λευτεριά και τη χαμένη μπωντλερική έννοια spleen, μαζί με τις μυριάδες μειοψηφίες της γης ετούτης. Then we' ll come from the shadows, καθώς έλεγε κι ο Λεονάρδος στον Παρτιζάνο, κυρία μου.

Κι όποιος κατανόησε, κατανόησε.

Ε Σάκη! Κλείσε τώρα το μαραφέτι που μικροφωνίζει κιόλας και πάμε στο Ark για μπυρίτσα μαύρη. Α γειά σου ρε φίλε.