Βασισμένη στην αληθινή ιστορία ομηρείας μιας οικογένειας από τον κακοποιό Σορίν Ματέι η «τελευταία κλήση» αναβιώνει τα γεγονότα πλαισιώνοντας τα από μυθοπλαστικά στοιχεία επιδιώκοντας να παρουσιάσει ένα σφιχτοδεμένο θρίλερ. Εν μέρει τα καταφέρνει, εν μέρει αποτυγχάνει…
Γιατί αν εστιάσουμε αυστηρά στην υπόθεση της ομηρείας τότε έχουμε έναν καθηλωτικό ρυθμό που πιάνει τον θεατή από το λαιμό. Ο Ορφέας Αυγουστίδης παίζει το ρόλο της ζωής του, η Μαρία Ναυπλιώτου είναι εξαιρετική, ο Γιώργος Μπένος ως νεαρός ρεπόρτερ μας συστήνεται σε ένα ρόλο ανεξίτηλο δείχνοντας πως το (υποκριτικό) μέλλον του ανήκει. Που χάνει η ταινία; Στις σεναριακές λεπτομέρειες…
Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος προσπαθεί να εξυφάνει ένα παρασκήνιο διαπλοκής όπου πουστ(άρδ)ες, μπάτσοι και πολιτική ηγεσία δουλεύουν σε αγαστή συνεργασία για ιδία σκοτεινά συμφέροντα. Και κει το χάνει.
Η ιστορία της εμπλοκής της ΕΥΠ είναι το λιγότερο παιδαριώδης και αδικεί τη συνολική προσπάθεια. Είναι πραγματικά κρίμα μια ταινία διεθνών προδιαγραφών να βάζει αυτογκόλ στο ’95. Ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε τις παθογένειες της εγχώριας κινηματογραφίας, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε τις πίπες που βγήκαν για μια ακόμη κινηματογραφική σεζόν.
Εν κατακλείδι, η «τελευταία κλήση» σίγουρα διεκδικεί τον τίτλο της ελληνικής ταινίας της χρονιάς ανεξάρτητα από τις παιδικές ασθένειες της από τις οποίες το εγχώριο σινεμά θα κάνει χρόνια να απαλλαγεί…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου