Είναι τόσο Νέα Υόρκη όσο δεν πάει. Με Matt Damon, John Turturro, Edward Norton αν όχι στα καλύτερα τους (καθώς η υποκριτική ωρίμανση θα ερχόταν μέσα από μεταγενέστερα κινηματογραφικά ορόσημα) τότε σίγουρα στην ακατέργαστη αγνότητα της πρώτης νιότης τους και τον αρχιερέα Malkovich να κρατάει τη μπαγκέτα, οι παίκτες είναι μια ταινία για το πόκερ ή ίσως για τα πάντα εκτός από το πόκερ.
Η απλοϊκότητα του σεναρίου, όπου ένας αποσυρμένος χαρτοπαίκτης ξαναμπαίνει στον κόσμο του τζόγου για να καλύψει το χρέος του απατεώνα καλύτερου του φίλου του, εξυπηρετείται σεμιναριακά αφήνοντας τα διδάγματα να ανασυρθούν απρόσκοπτα πάνω στην φόρμα της υποτυπώδους ιστορίας.
Κι αυτό είναι το κλειδί. Δεν χρειάζεσαι κάποια φαντεζί πλοκή, απλά τη βασική, πλαισιωμένη από στιβαρές ερμηνείες προκειμένου μια ταινία που φλερτάρει με τη μετριότητα να απογειωθεί. Χρειάζεσαι μια σκηνή να σχηματίσει τον πυρήνα της. Όπως εκείνη που ο καθηγητής του ήρωα του εκμυστηρεύεται πως οι γονείς του που τον προόριζαν για ραβίνο τον αποκλήρωσαν όταν επέλεξε το δρόμο της νομικής.
«Δεν μετανιώσατε ποτέ για την επιλογή σας;»
Τον ρωτάει εκμαιεύοντας το όλο νόημα μειδίαμα του. Γιατί ακριβώς στη ζωή τα μοιραία δεν αποτελούν επιλογή. Γιατί όλοι ήμαστε εδώ προκειμένου να εκπληρώσουμε ένα ρόλο ή, για τους πιο τυχερούς, το χάρισμα που μας δόθηκε. Ακόμα και σε ένα παιχνίδι μοιρασμένων πιθανοτήτων, ένας καλός χαρτοπαίκτης οφείλει να γνωρίζει πως η μοίρα προπορεύεται των επιλογών του…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου