Oι προτομές
Μιλώ στις προτομές του πάρκου.
Έχουν ξεχάσει τίτλους και ιδιότητες.
Τις βασανίζει η ακινησία.
Τις πληγώνει θανάσιμη ακαμψία.
Κι αυτά τ' αναθεματισμένα πτηνά
που δεν σέβονται τίποτα.
Κι αυτές οι χυμώδεις κοπέλες
που περνούν από μπροστά.
"Πήγαινέ μας μια βόλτα", με παρακαλούν.
"Μόνο ξεκόλλα μας από δω, στο Θεό που πιστεύεις!
Και να σε βρουν, άνθρωπε, χίλια καλά"
Αυτό προσπαθώ να εξηγήσω
τόση ώρα στον αστυφύλακα
που με συνέλαβε.
***
O πραματευτής
Τον πάγκο του δεν τον πλησίαζαν.
Αυτός εκεί, αράδιαζε κάθε πρωί
τη σκονισμένη πραμάτεια του:
Πουλούσε αναμνήσεις..
"Ποιος νοιάζεται" έλεγαν και ξανάλεγαν
"για ξένες αναμνήσεις!
Κι αυτός, ο χριστιανός.."
"Εδώ παλεύουμε να ξεφορτωθούμε
τις δικές μας".
"Άλλωστε, αυτές είναι πια
τόσο κιτρινισμένες και καχεκτικές.
Σχεδόν νεκρές.
Δεν έχουν
καμία πρακτική χρησιμότητα"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου