Φιόρδ

Αν νομίζεις πως μόνο η «αγία ελληνική οικογένεια» είναι τίγκα στον αυταρχισμό, τη νοσηρότητα, τον δεσποτισμό αλλά και τον κλασσικό γονιδιακά μάλακα της τότε που να δεις τη ρουμάνικη μάγκα μου, ή για να ακριβολογούμε την νορβηγορουμάνικη. Διότι αυτή η σύμπραξη των δύο κόσμων, των δύο διαφορετικών αφετηριών «κουλτούρας» στο λεγόμενο ανέκδοτο που ονομάζεται «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» είναι ακριβώς ό,τι πραγματεύεται στη νέα του ταινία ο Cristian Mungiu.

Καθώς ο ήρωας μας παίρνει τη φαμίλια του και μετακομίζουν σε ένα κωλοχώρι των νορβηγικών φιόρδ όπου όλα μοιάζουν ειδυλλιακά αλλά μάλλον δεν είναι, αφού κάποιοι μώλωπες στα δυο μεγαλύτερα παιδιά του εγείρουν υποψίες κακοποίησης με αποτέλεσμα να παρέμβει η «πρόνοια». Όπου πρόνοια στην πολιτισμένη Νορβηγία είναι κάτι σαν τη δικιά μας εφορία, τόσο πανίσχυρη που άμα μπλέξεις μαζί της την έβαψες.

Κάπως έτσι, η προσωρινή αφαίρεση της επιμέλειας ξεκινάει ένα δικαστικό θρίλερ που οι «πανανθρώπινες» αξίες του πολιτισμένου βορρά συγκρούονται με τις παραδοσιακές της βαλκανικής άγριας δύσης. Τελικά πόσο μπορεί το λεγόμενο κράτος να επιβάλλει τις αξίες του, την woke ατζέντα του και τις πεποιθήσεις του στον τρόπο ζωής μιας οικογένειας; Και άραγε μπορεί μια clean cut ανάδοχη οικογένεια να αντικαταστήσει την αγάπη της βιολογικής;

Εδώ ο Mungiu το πάει ένα βήμα ακόμα παραπέρα, μπλέκοντας στην εξίσωση το οικουμενικό καρκίνωμα των «ευαγγελιστών», καθότι η οικογένεια πέρα από βαλκανοαναθρεμένη είναι και φουλ θρήσκα και κατά την γνώμη μου, ανακατεύοντας την τράπουλα, κάπου το χάνει.

Το αποτέλεσμα, σε κάθε περίπτωση, είναι ένα βραδύκαυστο φυτίλι όπου η γονεϊκή αγάπη, η παιδική φιλία, οι καλές- γεννημένες από την κόλαση- προθέσεις δοκιμάζονται απέναντι σε ένα κράτος βγαλμένο από τα κιτάπια της πολιτικής ορθότητας ή ίσως του απόλυτου ανορθολογισμού. Σε μια κινηματογραφική πρόταση που σίγουρα παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της και της προθέσεις της απέναντι στον θεατή