Ο Μακριδάκης είναι ένας bona fide συγγραφέας που αντλεί έμπνευση από τα ερεθίσματα μιας ζωής όχι περιχαρακωμένης στην ρουτίνα του αστικού ιστού, αλλά παραδομένης στο ρυθμό και τους κανόνες της φύσης. Ο κόσμος του είναι η ύπαιθρος, η περιφέρεια, η ακριτική νησιωτική Ελλάδα και κατ’ επέκταση οι άνθρωποι που συνθέτουν αλλά και δίνουν ζωή και πνοή σε αυτό το ιδιαίτερο οικοσύστημα, άνθρωποι της τύρβης, του μόχθου αλλά και των παθών.
Στη νουβέλα του αυτή η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τα γεγονότα που συνέβησαν μέσα σε έναν φάρο και τον αντίκτυπο τους όχι μόνο στην τοπική κοινωνία αλλά και τον ψυχισμό του πρωταγωνιστή, του υιού του φαροφύλακα που εκδιώχθηκε από τον τύραννο πατέρα του κουβαλώντας την πατρική κατάρα του αλλά και το στίγμα των πράξεων του σαν αναπόδραστη οικογενειακή ευθύνη.
Αναμετρούμενος με τις αναμνήσεις του θα πληροφορηθεί όλες τις λεπτομέρειες του σκανδάλου που προκάλεσε ο γεννήτορας του, θα αποσαφηνίσει πλήρως την τερατώδη φύση του και θα επιλέξει να αναμετρηθεί με τα τραύματα του παρακαλώντας τον νέο φαροφύλακα να τον αφήσει για μια νύχτα μόνο στο καταραμένο αυτό οίκημα. Διαπιστώνοντας πως η ζωή δεν είναι μόνο τα σκοτάδια αλλά και οι στιγμιαίες αναλαμπές, σαν αυτές του ενάμισι δευτερολέπτου που κάνει το φανάρι του κάθε δεκαοχτώμισι δευτερόλεπτα.
Με γραφή ρέουσα, φειδωλή στις παραγράφους και τα σημεία στίξης αλλά και γλώσσα ανυπόκριτη ο Μακριδάκης παραδίδει ένα έργο για τις αμαρτίες γονέων, τον αγώνα του κάθε ανθρώπου να αυτονομηθεί απ’ τις ρίζες του διατηρώντας παράλληλα τη νοσταλγία του τόπου του και οτιδήποτε ωραίου μπορεί αυτός να του άφησε, όπως η γερογαϊδούρα Κοκώνα που στη θέα της τα δάκρυα θα κυλήσουν αυθόρμητα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου