Γιάννης Κοντογιάννης- 2 ποιήματα

ΟΡΙΣΜΟΣ

Agomonos ta Caballos ta Terc assubio

Ο Αγόμονος κι ο Κάβαλλος κι ο Τερκ ήσανε δω.

Κέλτικη επιγραφή σε δάχτυλο της μεγάλης Σφίγγας.

Τι ειν’ ἡ τέχνη της ποιήσεως

παρά

εγχαράκτου αληθείας

δοκιμή αθανασίας.

Να μην χαθούμε.

Έρχονται πάλι στο κατώφλι μου

ο Γκόλιος, ο Τάσκας, η Μίτκα

η Τσίκα, ο Κάλιος, η Ντίνκα,

πού χάθηκαν αυτοί,

μείνανε τα λόγια τους,

τα ντέτλιε μοι και τσιούπσε μοι,

έρημα τα σπίτια

τρύπιες οι κόγχες

το ποτάμι κυλάει μονάχο

τραγουδάει χωρίς σκοπό

και ποιος θυμάται πια,

μόνον το χάραγμα στο δάχτυλο της Σφίγγας

μια κρύα νύχτα χωρίς φέγγος,

πριν το σβήσει κι αυτό η άμμος του χρόνου,

assubio, ήσανε δω κι οι τρεις τους,

κάποτε.

Τι είν’ ἡ τέχνη της ποιήσεως

αν μη

δοκιμή ματαιοδοξίας.

ΠΙΣΤΗ

Ακλόνητο βουνό ξεφύτρωσε

μες στην πλημμύρα,

νερά, νερά παντού.

Κατηφορίζω τις ρίζες του,

κάλπικου χρυσού σπορά,

δεσμωτείας εγγύηση.

Ανόητη πρόσκληση

απευθύνω

για μπάρκο

στην μπουνάτσα.

Χορτάριασε.

Ντύθηκα μ’ αλάτι,

έραψα μ’ ερωτήσεις τις λινάτσες

να χαρτογραφήσω νησιά

μακριά από ρίζες