T2: Προδοσία του “I chose not to choose life” ή συνέχιση ενός μύθου;

Όταν κάνεις το sequel για την απόλυτη ταινία μιας χαμένης γενιάς που προσηλύτισε εκατομμύρια οπαδούς ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης και όρισε τη μουσική ταυτότητα μιας ολόκληρης εποχής το ερώτημα που γεννάται είναι απλό: Θα καταφέρεις να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων ή θα ξεπουλήσεις το «δόγμα» σου για μερικά εκατομμύρια δολάρια με μια αρπαχτή;

Η αρχή του «Τ2» συγκλίνει προς το δεύτερο, σκηνοθετικά ξαναζεσταμένα τεχνάσματα που δεν έχουν την αλλοτινή πρωτοτυπία, σεναριακές ευκολίες για να τα υποστηρίξουν, ένα reunion μιας τσογλανοπαρέας που θυμίζει άνοστη σύναξη σε κάποιο χιψτερομάγαζο του κέντρου και μια ταινία που λες πως αν πάει έτσι μέχρι το τέλος θα πάρεις το cd του soundtrack που έχεις φυλαγμένο σαν πολύτιμο διαμάντι και θα το φέρεις στο κεφάλι του Danny.

Κι όμως, κάπου στα μισά καταλαβαίνεις πως ο μάγος δεν έχει πει την τελευταία του λέξη, ούτε έχει απαρνηθεί τα υλικά της πρώτης συνταγής. Από τις τρίπλες του George Best μέχρι τα ενωτικά, προτεσταντικά σκουπίδια, από τις εργατικές κατοικίες με τα διαλυμένα όνειρα μέχρι το γκρι μιας πόλης καταδικασμένης στην ταξική καταχνιά και τον αλκοολισμό, όλα είναι εκεί. Τι απουσιάζει μόνο; Ένα καινούργιο soundtrack που σαν μουσική πρόταση θα ντύσει την εποχή, αλλά εδώ που τα λέμε δεν είναι και απολύτως απαραίτητο. Το “lust for life” του Iggy αρκεί…

To “choose life” ωστόσο είναι ακόμα εκεί, όσο το απαγγέλει ο Rendon στη Veronica, την ανατολικοευρωπαία φίλη του sick boy ο οποίος ονειρεύεται να κάνει μια «σάουνα» και να της δώσει τη διεύθυνση, την στιγμή που η Dianne ως πετυχημένη δικηγορίνα προσπαθεί να τον ξελασπώσει για υπόθεση εκβιασμού, ο Spud πειραματίζεται με το μποξ και ο Begbie ψάχνει εκδίκηση. Είπαμε, η τσογλανοπαρέα είναι όλη παρούσα…

Το Τ2 καταφέρνει να μου μεταδώσει λίγη από την νοσταλγία της εποχής που έζησα το πρώτο, μα καταφέρνει και κάτι παραπάνω, σαν millennial πια- όπως άλλωστε και οι ήρωες του- να με υποβάλλει σε έναν μικρό απολογισμό, μια μεταστροφή από το “not to choose life” της οργισμένης νιότης στο “choose life” των σαράντα plus…