Είναι μια τάση που παρατηρείται κυρίως στις διάφορες «βιβλιοφιλικές» σελίδες της συμφοράς αλλά δεν περιορίζεται εκεί. Τα διάφορα instagramable γίδια απαθανατίζουν στοίβες βιβλίων (προφανώς αμφιβόλου ποιότητας) με το επιμύθιο, «αχ δεν έχω προλάβει να τα διαβάσω, θα πάρω τώρα κι άλλα». Φυσικά ο εκδοτικός υπόκοσμος λατρεύει τα κελεύσματα του εκπαιδευμένου μαντριού του αλλά κυρίως την αντίληψη που- μετά από πολλαπλές και συντονισμένες προσπάθειες εκμάθησης- έχει καταφέρει να του ενσταλάξει. Το γεγονός δηλαδή πως το βιβλίο δεν λογίζεται ως πνευματικό αγαθό αλλά υποπροϊόν μαζικής κατανάλωσης.
Το αποτέλεσμα είναι οι βιβλιοθήκες, συχνά αγορασμένες από DIY πολυεθνικά επιπλάδικα, να γεμίζουν από στοίβες τούβλων αγορασμένες από αντίστοιχα τούβλα μέχρι που το βάρος τους τα μετατοπίζει σε κάποια αποθήκη ή τη φυσική τους θέση (δηλαδή τη χωματερή). Το θέμα άλλωστε δεν είναι η απορρόφηση αλλά η κατανάλωση. Οι εκδοτικοί- όπως έχουμε ξαναπεί- δεν ενδιαφέρονται για το βιβλίο αλλά για το χρήμα, επομένως η συνθήκη είναι για αυτούς ιδανική.
Η αλήθεια από την άλλη είναι πως ο αριθμός βιβλίων που θα διαβάσει- και ουχί θα καταναλώσει- ένας δεινός αναγνώστης δεν ανέρχεται σε πάνω από είκοσι με τριάντα το χρόνο. Και πως, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, η "Ναυτία" του Σάρτρ ή ο "Μόμπι Ντικ" μπορούν να ξεπεταχτούν σε ένα βράδυ;
Η ουσία βέβαια για τους εκδοτικούς δεν εντοπίζεται στην ποιότητα αλλά την ποσότητα, αν μπορέσεις να εθίσεις τον κόσμο στην δεύτερη και κυρίως να εξαλείψεις την πρώτη τότε έχεις κερδίσει το παιχνίδι. Δεν είναι τυχαίο πως συγγράμματα που χαλάνε την πιάτσα είτε υφολογικά είτε θεματολογικά είναι τα πρώτα που θα απορριφθούν. Η απέκδυση του βιβλίου από την αξιοπρέπεια του ωστόσο δεν ευνοεί σε καμία περίπτωση τους ρυπαρούς αντικαταστάτες του, καθώς αν η μοίρα που τους επιφυλάσσει το «αναγνωστικό κοινό» δεν είναι κάποιος κάλαθος αχρήστων, τότε σίγουρα μπορεί να είναι κάποια αδιάβαστη θέση στο ράφι…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου