Ο Αύγουστος μπορεί να αποδειχθεί μαγικός, μπορεί και εφιαλτικός. Έχει μια ιδιαιτερότητα που κανείς άλλος μήνας δεν διαθέτει, τις άδειες μέρες του νιώθεις πως δεν σε βλέπει κανείς, απελευθερώνεσαι. Άλλοι βγάζουν κυνόδοντες, άλλοι ουρά. Μα έρποντας στα ζεστά τσιμέντα της πόλης, η ενέργεια της σε τυλίγει ολόκληρο. Ένστικτα που θεωρούσες από καιρό θαμμένα επανεμφανίζονται, σε κατακλύζουν με μια επιθυμία που εναντιώνεται στον ρόλο σου, την εικόνα που αντικρίζεις στον καθρέφτη ή την τζαμαρία κάποιου κλειστού καταστήματος, αυτή που η καθημερινότητα και οι αναγκαίες συμβάσεις της σου επιβάλλουν. Γιατί τον Αύγουστο η καθημερινότητα καταλύεται, οι συμβάσεις εξασθενούν, το κουστούμι του ανθρώπου που προσποιείται μπαίνει στην ντουλάπα, για να αλλαχτεί με το κουστούμι του ανθρώπου που είναι ο εαυτός του, ή ίσως με τη γύμνια του…
Πάνω στον καμβά της άδειας ασφάλτου οι σκιές επιδίδονταν σε ερωτικά όργια, άλλες σε εγκληματικές ενέργειες, κάποιες σε μια περίτεχνη χορογραφία. Για να βρεις την σκιά σου τον Αύγουστο πρέπει απλά να είσαι ο εαυτός σου. Καθώς συνεχίζω να περπατάω βλέπω μια σκιά από το πουθενά να μου φράζει το δρόμο, γνωρίζω πως δεν είναι η δικιά μου μα την νιώθω να με σιμώνει απειλητικά, πισωπατώ ενστικτωδώς πριν ο κάτοχος της σκάσει μπροστά μου σαν καρπούζι. Τον Αύγουστο μαθαίνω πως καταγράφονται οι περισσότερες αυτοκτονίες.
*
Ντένβερ, Κολοράντο
«Επανεξετάζοντας τα μοντέλα μου κατέληξα στο συμπέρασμα πως οι σκιές δεν μπορούν να παγιδευτούν, δεν μπορούν να περιοριστούν, δεν μπορούν να φυλακιστούν. Ακόμα και αν εξουδετερώσεις τους ξενιστές ή τους κατόχους τους εκείνες θα διατηρήσουν την αυτονομία τους κυκλοφορόντας ελεύθερες. Οι μέθοδοι καταστολής που επινοήθηκαν από την φαντασία του συγγραφέα ο οποίος μου ανέθεσε τον ρόλο του εμβριθούς μελετητή τους αποδεικνύονται αναποτελεσματικές.
»Αυτό ωστόσο που μπορώ να πω μετά βεβαιότητας είναι πως τον Αύγουστο στα μεγάλα αστικά κέντρα του δυτικού ημισφαιρίου αυτές είναι περισσότερες από τους ανθρώπους, ουσιαστικά καταλαμβάνουν τις πόλεις επιβάλλοντας όχι μόνο τον ρυθμό τους- αργό και υποδόριο- αλλά και την ηθική τους. Αν οι άνθρωποι που έμειναν πίσω ευθυγραμμιστούν σε αυτά μπορούν να βρουν τη δική τους. Το στενάχωρο είναι πως οι περισσότεροι αδυνατούν να προσαρμοστούν στην αλλαγή των δεδομένων, μένουν στην πόλη αλλά νοερά την έχουν αφήσει ή προσκολλώνται στην εικόνα που αυτή είχε πριν αδειάσει. Παραμένει πάντως αρκούντως κωμικό πως πολλοί που έχουν εγκλωβιστεί σε αυτή τη συνθήκη αναρωτιούνται αν είναι σκιά του εαυτού τους…»
Καθηγητής Σάιμον Κλαρκ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου