Ο David Fincher συμπράττει με τον Fassbender για να παρουσιάσει ένα αριστούργημα τίγκα στα κλισέ, τα τσιτάτα και τους Smiths που βραχυκύκλωσε κριτικούς και πουστ(ΑΡΔ)ες με αποτέλεσμα να το θάψουν και να το λοιδορήσουν. Όμως, διαχωρίζοντας την ήρα απ το στάχυ, η κινηματογραφική ιδιοφυία του “the killer” δεν βρίσκεται στο προφανές αλλά το επιμέρους, τις λεπτομέρειες εκείνες δηλαδή που συνθέτουν ένα άρτιο ψυχογράφημα ενός επαγγελματία εκτελεστή που απλά πληρώνεται για να κάνει τη δουλειά του.
Κι όταν η δουλειά στραβώσει ο δυσαρεστημένος πελάτης δεν θα ζητήσει τα λεφτά του πίσω αλλά θα δώσει μια εντολή εκδίκησης ενεργοποιώντας την αντεκδίκηση. Δεν υπάρχει τίποτα προσωπικό, απλά μπίζνες as usual που λύνονται με τις ιδιαίτερες μεθόδους και πρακτικές του υποκόσμου.
Σε αυτή τη συνθήκη ο Fassbender είναι η ταινία και η ταινία ο Fassbender, η έκφραση του, η κινησιολογία του, οι παλμοί της καρδιάς του οπτικοποιούν το αποτέλεσμα. Τα τσιτάτα, οι φιλοσοφικές αναζητήσεις, η προσκόλληση σε στατιστικά μοντέλα έπονται και απλά εξυπηρετούν τις κινηματογραφικές προθέσεις.
Και είναι αυτές οι προθέσεις που τοποθετούν τον Fincher στον θρόνο της pop και pulp αισθητικής, από το Seven μέχρι το Fight Club και από Zodiac μέχρι το Killer…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου