Αστυνομία Σκιών- Κεφάλαιο 3

Είμαι ο αστυνομικός 10397, η ταυτότητα μου ορίζεται από το τμήμα που υπηρετώ και την ημερομηνία γέννησης μου, ουσιαστικά αποτελεί μια σύμπτυξη των δύο με την οποία αναφέρομαι σε υπηρεσιακά έγγραφα, δικογραφίες και τα χείλια των ανωτέρων μου. Τοποθετήθηκα στο τμήμα δίωξης σκιών όχι κατόπιν δικής μου θέλησης αλλά εκείνης του συγγραφέα. Σκοπός μου είναι να εξυπηρετήσω μια κεντρική ιδέα η οποία βασίστηκε στη μελέτη ενός καθηγητή μεταφυσικής του Πανεπιστημίου του Κολοράντο. Σύμφωνα με αυτή οι σκιές των ανθρώπων συχνά δεν ακολουθούν τον κάτοχο τους αλλά κυκλοφορούν ελεύθερες αναζητώντας τον κατάλληλο ξενιστή, το φαινόμενο είναι περισσότερο έντονο τον Αύγουστο όπου ο περισσότερος κόσμος φεύγει, εντούτοις πολλοί τις αφήνουν στην πόλη.

Οι τρόποι καταστολής μέχρι και το σημείο που γράφονται αυτές οι γραμμές υπήρξαν διφορούμενοι και αμφιλεγόμενοι, αρχικά μας δόθηκαν οδηγίες να εξουδετερώνουμε τους ξενιστές, αργότερα ωστόσο η προσοχή στράφηκε στους νόμιμους κατόχους τους. Το σίγουρο είναι πως καμία σκιά δεν μπορεί να συλληφθεί, έτσι παρά τις προσπάθειες μας αυτές εξακολουθούν να κυκλοφορούν αδέσποτες. Ακόμα πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός πως η θέα πολλών εξ αυτών αποκαλύπτει στα μάτια του ξενιστή τους ανθρώπους στους οποίους ανήκουν. Κάτι τέτοιο συνέβη εκείνο το απόγευμα του Αυγούστου στη συμβολή Αχαρνών και Ηπείρου.

*

Μετά το θάνατο του Ντάνι δεν ένιωσα λύπη, ίσως και οι περισσότεροι που παρευρέθησαν στην κηδεία του να βίωσαν την ίδια αίσθηση με μένα. Μια ανακούφιση που έντυσε το νωπό πένθος βοηθώντας μας να συνεχίσουμε τις ζωές μας. Ιδιαίτερα όσοι είχαμε υπάρξει κακοποιημένοι χρησιμοποιήσαμε την απώλεια του ως μάθημα προκειμένου να διαχειριστούμε τα κατάλοιπα που είχαν αφήσει στην ψυχή μας οι θύτες, κατά έναν τρόπο ο Ντάνι είχε θυσιαστεί για όλους εμάς. Είναι πρωτίστως οι άδειες μέρες του Αυγούστου που η μάχη με τους δαίμονες θεριεύει καθώς δεν υπάρχει κανείς άλλος να σε αποσπάσει, και ήταν σε μια τέτοια αναμέτρηση που θυμήθηκα πως στη συμβολή αυτών των δρόμων είχαμε και οι δύο αφήσει τις σκιές μας. Καθώς άνοιξα τα χέρια μου να τον αγκαλιάσω, καθώς το λευκό φως από την κρότου-λάμψης με τύφλωσε, κύλησαν αυθόρμητα στο νου μου τα λόγια εκείνου του ποιήματος που μιλούσε για όλους εκείνους που επιχείρησαν να καταστρέψουν τις ζωές μας.

Καθώς Δεν Θέλουν Τη Μοναξιά

Καθώς Δεν Καταλαβαίνουν Τη Μοναξιά

Θα Προσπαθήσουν Να Καταστρέψουν

Οτιδήποτε

Διαφέρει

Από Την Δική τους

Καθώς Δεν Μπορούν

Να Δημιουργήσουν Τέχνη

Δεν Θα

Καταλάβουν Την Τέχνη

Θα Θεωρήσουν Την Αποτυχία Τους

Ως Δημιουργοί

Μόνο Ως Αποτυχία

Του Υπόλοιπου Κόσμου

Καθώς Δεν Μπορούν Να Αγαπήσουν Ολοκληρωτικά

Θα Πιστέψουν Την Αγάπη Σου

Ως Ατελή

ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΘΑ ΣΕ

ΜΙΣΗΣΟΥΝ

Και Το Μίσος Τους Θα Είναι Τέλειο

Σαν Λαμπερό Διαμάντι

Σαν Μαχαίρι

Σαν Βουνό

ΣΑΝ ΤΗΝ ΤΙΓΡΗ

ΣΑΝ το Κώνειο

Η Τελειότερή Τους

Τέχνη