Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Το βιβλίο έχει καταστεί ανέκδοτο στην καλύτερη σκουπίδι στη χειρότερη που αγοράζεται σε τσαντίρια που τα βαφτίζουν bazaar έναντι πινακίου φακής, ακόμα και το κωλόχαρτο έχει αποκτήσει μεγαλύτερη αξία. Όσο για τα βιβλιοπωλεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο αποτελώντας παραφωνία στις γειτονιές και καταληψίες ζωτικού χώρου. Πιο χαμηλά δεν πάει…
Την ίδια στιγμή τα εκδοτικά παραμάγαζα εξακολουθούν να ζουν στον κόσμο τους χωρίς να έχουν αντιληφθεί το πρόβλημα και κυρίως τη ζημιά που έχουν προκαλέσει. Η θλιβερή πραγματικότητα της βιβλιοπαραγωγής δεν συντελείται με όρους προσφοράς και ζήτησης αλλά με την αφελή και κοντόφθαλμη πρακτική της εκμάθησης του αναγνωστικού κοινού. Οι εκδοτικοί νταβάδες αντιλαμβάνονται τους υποψήφιους πελάτες- ή το εκάστοτε target group- ως ένα μάτσο ηλίθιους και ακαλλιέργητους και τους συμπεριφέρονται αναλόγως. Άθλιες μεταφράσεις καμωμένες στο πόδι, άθλιοι συγγραφείς με σαφή εντολή να λειαίνουν γωνίες μη τυχόν σκανδαλίσουν τους υποψήφιους αναγνώστες, σκουπίδια μαζεμένα στο σωρό…
Το πρόβλημα ωστόσο, που αρνούνται να αντιληφθούν μέσα στην αγκύλωση τους, είναι πως ένας υγιής εκδοτικός δεν θα πρεπε να στοχεύει στο «αναγνωστικό κοινό» αλλά στον αναγνώστη (σ.σ όχι το «λογοτεχνικό» περιοδικό της πλάκας και της διαπλοκής). Αν ο αναγνώστης νιώσει πως τον σέβονται η αντιμετώπιση απέναντι στο προϊόν είναι τελείως διαφορετική. Φευ όμως, μπορούμε να απαιτήσουμε από ένα τσούρμο καιροσκόπων που πρωτίστως δεν σέβονται αυτό που πουλάνε σεβασμό προς τον αναγνώστη.
Με αυτά και με αυτά η θέση του βιβλίου στην πολιτισμική ιεράρχηση βρίσκεται δικαίως στον πάτο. Δεν είναι όμως μόνο το βιβλίο, είναι μια ολόκληρη υπερταλαντούχα γενιά λογοτεχνών που χάθηκε, είναι μια διπλή ύβρις με τους υβριστές να έχουν ονοματεπώνυμο…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου