Ο Λούης Τσαλαπετεινός, πετυχημένος συγγραφέας των ‘90s, έγραφε ένα βιβλίο το χρόνο.
Απευθυνόταν κυρίως στο γυναικείο κοινό, ασχέτως αν τα στατιστικά έδειχναν πως τον αγόραζαν ως επί τω πλείστον άνδρες.
Στη φωτογραφία του βιογραφικού του, εντός των βιβλίων, φαινόταν να καβαλάει μια μαύρη Ninja με το μαλλί του σε στυλ "καπελάκι" να χρυσαφίζει στον ήλιο. Η αλήθεια είναι πως ο Λούης ξεκίνησε να γράφει, όταν είδε ένα όραμα τρελό, κάπου στα 1996. Ήταν δεκαπενταύγουστος κι έλιωνε σε μια ξαπλώστρα στην Αντίπαρο, όταν στον ορίζοντα φάνηκε η Σίρλεϊ Μάνσον ν' ανεμίζει με το αριστερό της χέρι μια σημαία με τον Στάλιν, ενώ το δεξί της χέρι ήταν χωμένο μες στο μικροσκοπικό της μπικίνι.
Ο Λούης, που λέτε κυρία Ευτέρπη μου, έλαβε το φως το αληθινόν εκείνο τον δεκαπενταύγουστο. Γυρνώντας στο δωμάτιο να ξεβγάλει τ' αλάτια κι ενώ περίμενε την ερωμένη του την Ιζαμπέλ να τελειώσει το πιστολάκι για να μπεί εκείνος μετά στο ντούζ, άρπαξε ένα στυλό μπικ μαύρο, που κείτονταν πάνω στο κομοδίνο κι έγραψε στο σκληρό λευκό πακέτο των George Karelias: Ο Ήλιος έδυε καθώς η Μαρτίνα έβραζε από ερωτικό στρες...
Ε λοιπόν, με αυτή τη φράση, ξεκινά το πρώτο του βιβλίο, με τίτλο "Μαρτίνα, το φλογερό αλογοκόριτσο", το οποίο μέχρι τον Αύγουστο του 1997 είχε πουλήσει 100.000 αντίτυπα και βάλε. Ήταν μόνο η αρχή για τον Λούη Τσαλαπετεινό, έναν από τους πιο πετυχημένους συγγραφείς των '90s. Ακολούθησαν τα γνωστά βιβλία " Άρλεκιν για Πιστολέρος", "η αυγή των μανταρινιών", "Ανατολή Βλακείας", το μονόπρακτο "Ίρμα, σύρμα!" κι άλλα πολλά γραφτά. Από τις εκδόσεις Ψαρόβαρκα, φυσικά.
Εν κατακλείδι, αυτός εδώ ο συγγραφέας κυρία Ευτέρπη μου,
μ’ έχει επηρεάσει περισσότερο απ’ όλους όσους έχω μελετήσει…
Στην επόμενη γενιά λαμογιών, θα βγει ένας "Φρέντο" και θ' αμαυρώσει το σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, καθώς συμβαίνει σήμερα με τον "Φραπέ". Αυτά τα σύμβολα είναι ιερά κυρία Ευτέρπη μου...(ανάβει George Karelias υπομειδιώντας)...Θα 'ρχεται δηλαδή ο κάθε μουστάκιας λαμόγιος να μας τα βεβηλώνει;
Εκεί είναι το θέμα. Από τη μια, εξετάζουμε το σύστημα επιφανειακά κι ασχολούμαστε με τ' αποκαϊδια δημοσιότητας που μας πετάει το ίδιο, για να μας εκτονώσει τη δήθεν αντίδραση κι από την άλλη, δε θέλουμε ν' αλλάξουμε τα πάντα από τη ρίζα τους, μα πάμε ρεφορμιστικά και μη μου άπτου. "Με πορδές δε βάφονται αυγά πλάκιμ", μολόγαε η γιαγιάκα μου. Ή αλλάξτε τα όλα από τη βάση ή ανακυκλώστε ό,τι σας πετάν οι μεγαλοπαπαγάλοι του συστήματος. Για το καλό σας το λέω. Εμένα άσε με, κυρία Ευτέρπη μου. Θα τη βρω την άκρη.
Διότι κυρία Ευτέρπη μου, διανύουμε την εποχή της κοτοσύνης.
Η φύση της κότας...Που το ζωάκι είναι αυτό που είναι και δε μου 'κανε και τίποτα, αλλά...(ανάβει Camel άφιλτρο)...χάριν τρόπου του λέγειν, χρησιμοποιώ κι επινοώ την έννοια της κοτοσύνης για να κριτικάρω ας πούμε, το διάχυτο φόβο...
Ποιό διάχυτο φόβο;
Θα επανέλθω αργότερα, κυρία Ευτέρπη μου...
Τώρα θα βγω για μαύρη μπυρίτσα με τον Σάκη...
Έλα φίλος, κλείσε ηχοληπτικά συμπράγκαλα και τα λοιπά και φύγαμε για Ark.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου