Δώστε βάση νάου, κυρία Ευτέρπη μου...
Ο Δαρβίνος άδικον είχε. Δεν υφίσταται κοινός πρόγονος. Ετούτα 'δω τα τέρμινα που διανύουμε, κυκλοφορούν επί Γης, ίσα με δυο ανθρώπινα είδη.
Το ένα, το ειρηνικό, αγαπάει, αγαπιέται, γράφει, ζωγραφίζει, είναι σινεφίλ κι έτσι, ενίοτε την ψωνίζει, γουστάρει τέχνη κι επιστήμες, θαυμάζει και θαυμάζεται, σαρκάζει και σαρκάζεται κι όπως έλεγε κι ο ποιητής, δεν αργοπεθαίνει, ακόμη κι αν το σκοτώνουν, αν με εννοείτε τι εννοώ...Α μπράβο κυρία μου...
Το άλλο, το πολεμοχαρές, καταστρέφει, σκοτώνει το άλλο είδος, μα κι εαυτόν, μισεί, δεν αγαπά, δεν αγαπιέται, έχει κανα δυο δεσμίδες δολάρια για πνευμόνια, αγγλικές λύρες για καρδιά, μα...όσο κι αν σκοτώνει...(ανάβει Camel άφιλτρο)...αργοπεθαίνει σαν είδος, κυρία Ευτέρπη μου....Εξάλλου, πόσο ν' αντέξουν ένα ζεύγος χάρτινα πνευμόνια, μαντάμ;... (ανάβει κι άλλο καμελάκι, με αναπτήρα Guns 'n' Roses κι έτσι...)
Και που λέτε, ο μεσιέ Ντάργουϊν είχε δίκιο στο εξής:
Μόνο οι ειρηνικές κοινωνίες ευνοούνται εξελικτικά και μακροπρόθεσμα. Λίγα τα ψωμιά δηλαδή, του είδους που θέλει μάχες, επεκτατισμό κι αίματα...
Υπομονή καμιά δεκαριά χιλιετίες ακόμη...
Α γειά σου ρε Σάκη!
Για να στροφάρει ο Ήλιος...και τα λοιπά αιματηρά...
Διότι κυρία Ευτέρπη μου, συνεχώς ο άνθρωπος οφείλει να αυτοπροσδιορίζεται, να θέτει εαυτόν εις κριτική…Και όχι μόνον εαυτόν, μα και την κοινωνία ολόκληρη να θέτει υπό διερεύνηση, μιας και μέσω ετούτης της κοινωνίας αυτοπροσδιορίζεται, ως αναπόσπαστο κομμάτι της και γέννημα θρέμμα της ιστορίας, επιπροσθέτως …
Και όχι, δεν είναι κακό κυρία μου να αναλύουμε εις βάθος τα τεκταινόμενα, αναρωτώμενοι μπας και μας περνάν οι άλλοι, αλλά και ‘μεις οι ίδιοι τους εαυτούς μας…(ανάβει καμελάκι άφιλτρο)…για κοροϊδάρες, φορτώνοντάς μας με ψεύτικες ανάγκες και πλασματικές υποχρεώσεις…
Ναι ναι, αυτό εννοώ…Α γειά σου ρε φίλε, ναι, ακριβώς…
Επιστροφή στα γνήσια και ακίνδυνα για εμάς και για τους άλλους…
Επιστροφή στη μοναχικότητά μας λοιπόν, μπας και βρούμε τον εαυτό μας.
Για το καλό το δικό μας, μα περισσότερο για το καλό των άλλων…
Έχω που λέτε, κυρία Ευτέρπη μου, την αίσθηση πως όλοι μας εμείς οι…και καλά… αναζητητές να πούμε, οι ντεμέκ οραματιστές…(κι ανάβει τσιγαράκι άφιλτρο)...συγκατοικούμε σ’ ένα κάποιο…κοινόβιο…
Σε μια δομή συλλογικο - ασυνειδησιακή…(διώχνει τον καπνό ανάμεσα στη μάπα του και στην κυρία Ευτέρπη, με κινήσεις ζίου ζίτσου…)...
Ναι, ναι, ακριβώς Μανόλο, όπως το ‘πες…
Και δε σκαμπάζουμε, μαντάμ Ευτέρπη μου, τίποτα δε σκαμπάζουμε περί τούτου.
Δεν έχουμε πάρει μυρωδιά δηλαδή, πως οι υπάρξεις μας είναι σα φρούτα στο ίδιο δέντρο, αλλά δε βλέπουμε το δέντρο ολόκληρο, μα τα κλαδάκια του, αν με εννοείτε τι εννοώ δηλαδή…
Έτσι, ενώ εβρισκόμαστε μακριά ο καθείς από τον άλλονα, ταυτοχρόνως είμαστε και συσχετισμένοι μεταφυσικώς κι ανεπαισθήτως, πράμα που διαφαίνεται σε χρόνο ανύποπτο
Διότι κυρία Ευτέρπη μου, οι εποχές...Ξέρετε πότε αλλάζουν κυρία μου οι εποχές;
Όχι πότε χαλάει ο καιρός ρε Σάκη...Δεν εννοώ αυτό ρε φίλε.
Οι εποχές κυρία μου αλλάζουν όταν θες να εκφραστείς για καθημερινά απλά πράματα, όπως να κάνεις μια ανάρτηση για το πόσο νόστιμο ραγού έφαγες στο τάδε και στο δείνα εστιατόριο, μα δεν ημπορείς να το κάνεις...(ανάβει τσιγαράκι Camel άφιλτρο)...γιατί κυρία Ευτέρπη μου το ραγού στο τρώνε οι ραγιάδες και 'συ ξεμένεις με τα προχθεσινά παντζάρια να πούμε.
Δεν ημπορείς άμα είσαι άνθρωπος να κάνεις ανάρτηση με τραπεζώματα και δε συμμαζεύεται, διότι και να δύνασαι να τα κάνεις, επειδή έχεις τα κατάλληλα μισθά άνω του μέσου όρου, είσαι άνθρωπος όπως προ είπα και σκέφτεσαι τουλάχιστον πως ίσως να μου ΄σαι από τους λίγους προνομιούχους που τραπεζώνεις και τραπεζώνεσαι…Δηλαδή με λίγα λόγια, έχεις τσίπα και παρατηρείς τη φτώχια γύρω σου κυρία μου. Δεν είσαι κανας επαναστάτης, κανάς παρτιζάνος, μα έχεις ενσυναίσθηση που λεν κι οι δάσκαλοι στα παιδάκια του λαού…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου