8. Παράθυρο
Το παράθυρο δεν άνοιγε πάντα.
Κόλλαγε.
Το παιδί το έσπρωξε λίγο.
Σταµάτησε.
Δεν το πίεσε.
Έµεινε µπροστά.
Στις µύτες των ποδιών.
Το τζάµι ήταν κρύο.
Ακούµπησε το µέτωπο.
Η ανάσα θάµπωσε την επιφάνεια.
Έκανε έναν κύκλο µε το δάχτυλο.
Μικρό.
Μέσα του φάνηκε ο δρόµος.
Οι άνθρωποι περνούσαν.
Δεν κοιτούσαν.
Δεν σταµατούσαν.
Το παιδί έµεινε εκεί.
Δεν χτύπησε το τζάµι.
Δεν φώναξε.
Κοίταξε.
Απλώς κοίταξε.
Κάποιος πέρασε πιο αργά.
Για µια στιγµή φάνηκε να σηκώνει το κεφάλι.
Μετά συνέχισε.
Το παιδί δεν µετακινήθηκε.
Η ανάσα θάµπωσε ξανά το τζάµι.
Το σκούπισε.
Ξανά.
Το ίδιο σηµείο.
Το κράτησε καθαρό.
Όσο µπορούσε.
Το φως έπεσε πάνω στο πρόσωπό του.
Για λίγο.
Μετά µετακινήθηκε.
Το παιδί δεν κατέβηκε.
Έµεινε στις µύτες.
Για λίγο ακόµα.
Σαν να περίµενε.
Όχι τώρα.
Ίσως µετά.
Τράβηξε την κουρτίνα.
Όχι τελείως.
Άφησε ένα άνοιγµα.
Το ίδιο κάθε φορά.
Γύρισε.
Δεν έκλεισε το παράθυρο.
Δεν το άνοιξε.
Έµεινε όπως ήταν.
Δεν ακούστηκε τίποτα.
Αυτό ήταν καλό.
9. Βιτρίνα
Η σάλα ήταν κλειστή.
Η πόρτα άνοιγε λίγο.
Το παιδί µπήκε µέσα.
Την έκλεισε πίσω του.
Από την κουζίνα ακούγονταν φωνές.
Συνεχόµενες.
Δεν σταµάτησαν.
Το παιδί δεν γύρισε.
Η ντιβανοκασέλα ήταν µπροστά.
Σκούρο ξύλο.
Βαριά.
Στη µία πλευρά είχε βιτρίνα.
Μικρή.
Μέσα φλιτζάνια.
Λεπτά.
Ίδια µεταξύ τους.
Δεν τα άγγιξε.
Πλησίασε.
Ο τοίχος πίσω τους ήταν καθρέφτης.
Το παιδί στάθηκε µπροστά.
Κοίταξε.
Το πρόσωπο φάνηκε.
Καθαρά.
Σταθερά.
Δεν κινήθηκε.
Έµεινε εκεί.
Η ανάσα θάµπωσε λίγο το γυαλί.
Μετά καθάρισε.
Το πρόσωπο έµεινε.
Ίδιο.
Το παιδί πλησίασε.
Λίγο ακόµα.
Τα µάτια έµειναν ανοιχτά.
Δεν ανοιγόκλεισαν.
Ο χρόνος πέρασε.
Ή όχι.
Δεν άλλαξε κάτι.
Το πρόσωπο απέναντι έµεινε.
Δεν µετακινήθηκε.
Το παιδί σήκωσε το χέρι.
Αργά.
Το είδωλο έκανε το ίδιο.
Δεν ήταν ξεκάθαρο ποιο πρώτο.
Το χέρι κατέβηκε.
Το άλλο άργησε.
Λίγο.
Ή έτσι φάνηκε.
Το παιδί έµεινε.
Κοίταξε περισσότερο.
Τα χαρακτηριστικά έµειναν χωρίς βάθος.
Σαν να ανήκαν αλλού.
Το παιδί δεν είπε τίποτα.
Δεν σκέφτηκε λέξη.
Το όνοµα δεν ήρθε.
Δεν το έψαξε.
Έκανε ένα βήµα πίσω.
Το πρόσωπο έµεινε για λίγο.
Μετά ακολούθησε.
Η πόρτα άνοιξε.
Οι φωνές µπήκαν µέσα.
Δυνατά.
Το παιδί βγήκε.
Δεν γύρισε.
Έκλεισε πίσω του.
Δεν ακούστηκε τίποτα.
Αυτό ήταν καλό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου