Όσοι θεωρούν πως ο πρόσφατος νεολογισμός βγήκε από τη Gen Z, καλό θα είναι να αναθεωρήσουν. Το ghosting υπήρχε απ’ όταν ακόμα οι σημερινοί πιτσιρικάδες βρίσκονταν στην κοιλιά της μάνας τους και το επινόησαν οι εκδοτικοί νταβάδες. Όταν έφτανε η ώρα της εκκαθάρισης κατά έναν περίεργο λόγο εξαφανίζονταν. Δεν υπήρχαν πιά ούτε mail, ούτε τηλέφωνα, ούτε ΚΑΔ, ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Σαν ο εκδοτικός να μην υπήρξε ποτέ!
Βέβαια μέχρι εκείνη την επάρατη ώρα οι εκδότες γενικώς είναι λαλίστατοι και πανταχού παρόντες. Που να γίνουν παρουσιάσεις, που σαλόνια, που αγιογραφίες από τα γνωστά Αρδάκια (με το αζημίωτο φυσικά και τα έξοδα του συγγραφέα βεβαίως-βεβαίως).
Το βασικό πρόβλημα με την εκδοτική λαίλαπα δεν είναι απλά ότι δεν αγαπάει το βιβλίο, είναι ότι πρόκειται για μια δράκα επιτήδειων χωρίς ηθικούς φραγμούς, μπέσα και όρια που αντιλαμβάνονται το συγγραφέα ως αναλώσιμο σκουπίδι. Δεν νοιάζονται για τη δουλειά του (σπανίως άλλωστε τη διαβάζουν) παρά μόνο για το άκοπο και βραχυπρόθεσμο κέρδος.
Ακόμα χειρότερα δεν είναι απλά ένας που χαλάει την πιάτσα, είναι όλη η πιάτσα. Όταν υπάρχει ένα τέτοιο κατεστημένο φυσικά η ποιοτική λογοτεχνία αδυνατεί να ανθίσει. Μην ξεχνάμε πως οι σοβαροί άνθρωποι και όχι τα τσουτσέκια που έχουν κατακλύσει τα ράφια βάζουν τη λογοτεχνική τους αξιοπρέπεια πάνω από ατζέντηδες και χαλκευμένες διακρίσεις.
Εννοείται πως το ζήτημα της αθέτησης των συμβολαίων αποτελεί ένα θέμα ταμπού, κανείς δεν μιλάει, κανείς δεν το θίγει, κανείς δεν λαλάει (και δεν μιλάμε φυσικά για την απούσα πολιτεία). Όσο ωστόσο το απόστημα θα κακοφορμίζει τόσο η εγχώρια λογοτεχνία θα χάνει τα ατόφια ταλέντα της, και τόσο ο πολιτισμός θα χάνει την εγχώρια λογοτεχνία. Μέχρι να γίνει μια μακρινή ανάμνηση που καπελώθηκε από πάσης φύσεως θλιβερούς κατεργαραίους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου