Γιατί οι έλληνες συγγραφίτσοι γουστάρουν την αυτογελοιοποίηση;

Αν υπάρχει μια συντεχνία που διαχρονικά συγκεντρώνει τη χλεύη του θυμόσοφου λαού αυτή είναι η «Ελληνική διανόηση». Ο όρος του ποιητή φανφάρα άλλωστε έχει εντυπωθεί στο συλλογικό υποσυνείδητο για να περιγράψει όλον εκείνο τον εσμό των Καραγκιόζηδων που άνθησαν κυρίως τη δεκαετία του είκοσι και του τριάντα μέσα από κλίκες και νοσηρά "συνδικάτα" τη στιγμή που ένας Βάρναλης και ένας Καρυωτάκης τους έλουζαν πατόκορφα με ροχάλες

Η παράδοση ωστόσο συνεχίζεται επαληθεύοντας τα ένστικτα του θυμόσοφου λαού. Οι συγγραφίτσοι τείνουν να απασχολούν την επικαιρότητα για όλους τους λάθους λόγους κάνοντας φυσικά τα εκδοτικά παραμάγαζα να τρίβουν τα χέρια τους, η αμετροέπεια είναι άλλωστε και ο μόνος τρόπος να διατηρηθούν στην επικαιρότητα. Οι δηλώσεις τους ωστόσο όχι σε άνθρωπο του πνεύματος, έστω και διαπλεκόμενο, δεν δείχνουν να αρμόζουν αλλά ούτε σε κακομαθημένο δεκαπεντάχρονο τίγκα στα καυλόσπυρα.

Έτσι από τη μια έχεις το Χωμενίδη να δηλώνει αλάνι ενώ μέχρι τα σαρανταπέντε ζούσε με την μαμά του, τον Τατσόπουλο που γύριζε τύφλα στα μπαρ να επαίρεται πως έχει πάρει τη μισή Αθήνα, τη Σώτη να κουνάει το δάχτυλο σαν εμμηνοπαυσιακή γυμνασιάρχισσα, το γόνο Θανασάκη να μην ξέρεις από που να τον πιάσεις, τη σκατοψυχιά της Διβάνη να σκυλεύει τη μνήμη νέων ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους για ένα εισιτήριο.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πως από όλες τις ομάδες της τέχνης μόνο ο συγγραφέας δυσφημεί τον κλάδο του, και κατ’ επέκταση το βιβλίο, με τόση ευκολία. Αλλά ίσως και ενδεικτικό της αξιακής δομής της κοινωνίας. Ο συγγραφέας αδυνατώντας να βρει την ορατότητα που θεωρεί πως του αναλογεί, έχοντας προηγουμένως ανακηρύξει τον εαυτό του ως κοινωνό του πνεύματος και ίσως της μοναδικής αλήθειας, παλεύει με νύχια και με δόντια για την άντληση μιας δεδομένης και αυτοδίκαιας για κείνον επιβεβαίωσης. Βέβαια στο χωριό μου κάτι τέτοιους τύπους τους λέμε ψωνάρες και σούργελα αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Φανταστείτε ωστόσο αν ο Καραγάτσης, ο Εμπειρίκος ή ο Παπαδιαμάντης είχαν κάνει στο παρελθόν αντίστοιχες δηλώσεις ποιο θα ήταν το στίγμα της υστεροφημίας τους. Και κρατήστε αυτή την επισήμανση για τους ιστορικούς του μέλλοντος.