ΠΕΡΝΑ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΩΝ ΔΕΝΔΡΩΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΑΤΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΝ (Larry Cool)

Δὲν ὑπάρχουν μέρες καὶ νύχτες

ὑπάρχει κάτι,

ποὺ μεταμφιέζεται σὲ φῶς ἤ σκοτάδι.

*

Τ᾽ ἄστρα εἶναι τρυπίτσες,

στὰ βλέφαρα τοῦ κοριτσιοῦ μου ποὺ κοιμᾶται

στὸ κορμάκι της ἡ ῥαπτομηχανὴ τοῦ χρόνου κεντᾶ στιγμές.

*

Τεντωμένος στὰ νύχια τῶν ποδιῶν,

λείχω τὴν κλειτορίδα τῆς νύχτας

λιγώνονται τ᾽ ἄστρα καὶ πέφτουν στὶς παλάμες μου.

*

Ἀκολουθῶ αἱμάτινα ἴχνη

ὅλη τὴ νύκτα βρέχει δόντια· αἴφνης,

μιὰ ἀλεπουδίτσα μὲ κομμένο πόδι! ―τ᾽ ἀγριμάκι μου «Τὸ ᾽κοψα μὲ τὰ δόντια μου κι ἔφυγα»

χόπ! πατῶ τὴ σκιά της· δὲν μπορεῖ νὰ φύγῃ

»γάμησέ με καὶ ἴσως μ᾽ ἀγαπήσῃς» λέει θλιμμένα

»τὸ σῶμα εἶναι ὁ μόνος δρόμος.»