Γιατί δεν θα δούμε τη σπασμένη φλέβα

Ήταν μια προαναγγελθείσα «επιτυχία» του Box Office. Για την ακρίβεια η πορεία της ξεκίνησε πριν καν βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες. Καθώς το σκανδαλώδες προμοτάρισμα από τις κατά συνθήκη πουστ(ΑΡΔ)ες υπήρξε ανηλεές.

Από τις free press πατσαβούρες μέχρι τις "πολιτισμικές" στήλες, από τα ραδιόφωνα μέχρι τα podcasts τα «σαλόνια» διαδέχονταν το ένα το άλλο. Ίσως σε αυτό το πλαίσιο το «Κουλούρι» έδωσε την καλύτερη τρολιά μη τρολιά όταν έγραψε πως η πρεμιέρα της ταινίας θα ξεκινήσει με ομιλία του σκηνοθέτη, διότι οι «ομιλίες» είχαν προϋπάρξει στα πλαίσια όχι κάποιας ανάλυσης του έργου από το δημιουργό αλλά μιας μαρκεταρισμένης καμπάνιας χρηματοδοτούμενης από την εταιρεία παραγωγής…

Σε αυτή τη συνθήκη ωστόσο τίθεται ένα μεγάλο ερώτημα. Φέτος βγήκαν περίπου δέκα Ελληνικές ταινίες (πολλές χρηματοδοτούμενες από λεφτά του Έλληνα φορολογούμενου), ποια θα είναι η μοίρα τους έχοντας μηδενική ορατότητα στο πεδίο της μιντιακής προβολής; Η μάστιγα του μονοπωλίου δεν είναι κάτι καινούργιο στην τέχνη, το κοινό (που πάντα αντιμετωπιζόταν ως προβατοποιημένο) χρειάζεται κατευθύνσεις, οδηγίες, «συστάσεις». Αν του πουλήσεις ένα ξίδι για Καμπερνέ σοβινιόν των χιλίων ευρώ (και το πείσεις πως τόσο κάνει) όχι μόνο θα το πιεί αλλά θα αγοράσει κι άλλο.

Η καλλιτεχνική αξία του Οικονομίδη δεν είναι αμελητέα, είναι όμως υπερεκτιμημένη. Όταν δεν είχε τα μέσα (Σπιρτόκουτο) οι ταινίες του ήταν κάτω του μετρίου, όταν τα απέκτησε (Μικρό Ψάρι) έδωσε κάτι καλύτερο. Σε καμία περίπτωση ωστόσο η χρηματιστηριακή του αξία δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Το επιβεβαιώνει η ανταπόκριση του κοινού από προβολές σε Βερολίνο και αλλού όπου η μάλλον σιωπηλή συγκατάβαση απέναντι σε έναν wannabe φολκλορικό Ταραντίνο υπερίσχυσε οποιασδήποτε σοβαρής, εμπεριστατωμένης προσέγγισης.

Όπως και να χει στην εποχή του viral και της μιντιακής εκπόρνευσης ο καθένας μπορεί να κάνει τις επιλογές του, άλλοι θα θελήσουν να δουν μια ακόμα Μπισμπικιάδα μακριά από τα γκροτέσκα ρεπορτάζ των πρωινάδικων και τις τσιρίδες της Σκόρδα, άλλοι θα ψάξουν για ατάκες που θα αναπαραχθούν μέχρι να κουράσουν, και άλλοι απλά θα προσπεράσουν επιλέγοντας κάτι πίσω από το φως των προβολέων…