Η δομική στιβαρότητα της Χρυσηίδας Δημουλίδου.

Παρεξηγημένη, λοιδορημένη και σίγουρα- μέσα στον υποκριτικό βόθρο των ελληνικών γραμμάτων- ταυτισμένη με την «κακή» λογοτεχνία η Χρυσηίδα Δημουλίδου δεν μιλάει πολύ, αλλά όταν το κάνει μιλάει με τις πωλήσεις της και πολύ περισσότερο με τη διάρκεια της, αν στο συγκεκριμένο είδος μπορούμε να μιλήσουμε για μια «Πατριάρχη», ή έναν «ασθενή μηδέν» με πιο μεταφυσικούς όρους, τότε ο τίτλος της ανήκει δικαιωματικά. Διότι ήταν η συγκεκριμένη που καθιέρωσε το είδος στην Ελλάδα, τουλάχιστον στη σύγχρονη μορφή του.

Η Ροζ λογοτεχνία δεν έχει σχέσεις με «βραβεία», σαλόνια σε πολιτισμικές στήλες, εκδουλεύσεις και γλυφοκωλάδα. Με άλλα λόγια για να ξεχωρίσεις πρέπει να το κάνεις με το «σπαθί» σου, να έχεις το κάτι παραπάνω, και πιο είναι αυτό το «κάτι» που έχει η Δημουλίδου: Η σεμιναριακή, σχεδόν, δομική στιβαρότητα. Με άλλα λόγια η πλοκή που υφαίνει ένας ανάλαφρος, πιθανώς κακότεχνος αλλά συνειδητοποιημένος story teller.

Η πλοκή είναι πάντα ζήτημα εμπειριών, ερεθισμάτων, ταξιδιών, μιας ζωής να την πιείς στο κουτάλι. Για να το θέσουμε αλλιώς αν είσαι ο Μάκης Τσίσας που επί είκοσι χρόνια έτρωγες καρπαζιά από τον αρχικλεφταρά τον Χατζόπουλο τότε θα βγάλεις το ανάλογο «πόνημα» το οποίο θα πάρει και ένα Ευρωπαϊκό βραβείο της πλάκας με την αγιογδύτισσα τη Σοκκόλη στην κριτική επιτροπή (Για να καταλάβετε πως δίνονται οι διακρίσεις στους λακέδες). Αν από την άλλη έχεις ταξιδέψει από Ντουμπάι μέχρι Νέα Υόρκη, έχεις ξεσαλώσει στα πιο ξέφρενα πάρτι της Μυκόνου, έχεις γνωρίσει ένα σωρό προσωπικότητες του διεθνούς τζετ σετ τότε σίγουρα έχεις κάτι να πεις, και πολύ περισσότερο έχεις κάτι να γράψεις.

Η ροζ λογοτεχνία είναι αλογόκριτη, δεν υπακούει στα κελεύσματα ($$$) των κριτικών, δεν συγχρωτίζεται σε γκροτέσκα σουαρέ, έχει οπωσδήποτε τις κακές στιγμές της αλλά δεν φέρει το παραπανίσιο μειονέκτημα της χυδαιότητας και της ρουφιανιάς. Αυτό η μέση νοικοκυρά (στην οποία απευθύνεται) το εκτιμά, ίσως γιατί και η ίδια μέσα στην απλότητα της δεν καταλαβαίνει από παρασκήνια και προφανώς δεν τα παρακολουθεί σαν τα πάσης φύσεως πρόβατα που στέλνουν οι κριτικοί στον γκισέ. Σε αυτό το πεδίο η Δημουλίδου παίζει καλή μπάλα, όπως και οι αντίστοιχες ομότεχνες της σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη έχοντας το ίδιο κοινό χαρακτηριστικό, την κατασκευή μιας στιβαρής δομής. Το είδος άλλωστε δεν είναι Ελληνική πατέντα, ούτε ποτέ υπήρξε…