Στην σημερινή εκδοτική φάμπρικα ένα νέο Ελντοράντο έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται στον ορίζοντα. Η λεγόμενη «αστυνομική λογοτεχνία» φαντάζει σαν μια τόσο δοκιμασμένη όσο και ανώδυνη συνταγή κέρδους και πωλήσεων. Είναι εύπεπτη, είναι εύκολη και κυρίως μπορεί να εξάψει τα μικροαστικά ένστικτα πάνω στα οποία ποντάρουν τα ρέστα τους τα εκδοτικά παραμάγαζα. Ας μην κρυβόμαστε άλλωστε, το λεγόμενο stimulus- όπως λέμε και στο χωριό μου- αποτελεί δεύτερη λίμπιντο για βαρετές ζωές που αποζητούν μια διέξοδο από τον εργασιακό και συζυγικό Μεσαίωνα. Αν δεν τους καλύψουν οι εκπομπές του Κουσουλού ή κάποιο escape room τους περιμένει πάντα μια παρηγοριά πάνω στο κομοδίνο που πιθανώς να κρύβει και περισσότερη περιπέτεια από μια νύχτα κακού σεξ…
Διόλου τυχαίο πως εκδοτικοί που «ειδικεύονται» στο συγκεκριμένο είδος σκάνε σαν μανιτάρια για να τσεπώσουν ζεστό χρήμα φεσώνοντας παράλληλα τους επίδοξους Νέσμπο ενώ οι γνωστοί μεγαλονταβάδες πετάνε τη σκούφια τους για υποτακτικά και χειραγωγίσιμα «στράκια» που σπεύδουν στα λογιστήρια με τον μανατζαραίο αγκαζέ…
Το συγκεκριμένο είδος ωστόσο διαθέτει μια μακρά παράδοση που ουδεμία σχέση έχει με το παραλογοτεχνικό έκτρωμα που τείνει να επιβληθεί. Roberto Bolano, James Elroy ακόμα και Umberto Eco (μεταξύ πολλών άλλων) έχουν συμβάλει σε ένα οικοδόμημα με στέρεες βάσεις που δεν επιδέχεται παρερμηνείες ούτε τσαρλατανισμούς. Η «αστυνομική λογοτεχνία» δεν θέτει απλά γρίφους, αλλά ανατέμνει εποχές και κοινωνικές συμβάσεις, εμβαθύνει σε τεκτονικές αλλαγές όχι ως παρατηρητής αλλά μέρος της ιστορίας αποζητώντας εξηγήσεις και αίτια.
Για να το θέσουμε όσο πιο κατανοητά μπορούμε αν είσαι ο Maurice Attia μπορείς μέσα από μια υπόθεση να αναδείξεις την αποικιοκρατική κτηνωδία στην Αλγερία με όλες τις προεκτάσεις της στη σύγχρονη Γαλλική κοινωνία, αν από την άλλη είσαι η εικονιζόμενη τσουτσού που κάποτε διηύθυνε δισκάδικο μπορείς απλά να πας στην Μπούρα για να βρεις ένα έξτρα χαρτζιλίκι και δωρεάν προβολή. Για την αστυνομική λογοτεχνία άλλωστε ο γρίφος είναι απλά το πρόσχημα, το υπόβαθρό όμως είναι πολύ βαθύτερο και το ουσιαστικό ζητούμενο.
Ρωτήστε επ΄αυτού τον Μαρή ή απλά διαβάστε το πολύ καλό και εύστοχο άρθρο του Γιώργου Νεκτάριου Παναγιωτίδη όπως δημοσιεύτηκε στη σελίδα μας (Ο Μαρής ξιπάζει τους μικροαστούς, Ιούνιος 2024).
Το ερώτημα φυσικά που γεννάται είναι αν μέσα σε αυτή τη λογοτεχνική χωματερή υπάρχουν πλέον συγγραφείς που διασώζουν το είδος. Η απάντηση είναι πως ασφαλώς και υπάρχουν, η εύρεση τους ωστόσο είναι ευθύνη του αναγνώστη και στο Καρτέλ μασημένη τροφή δεν δώσαμε ποτέ…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου